ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        จะส่งให้คนมากมายขนาดนั้นเชียวหรือ?เย่ชิงชิงมองเห็ดของนางแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นคงต้องเก็บให้มากกว่านี้แล้ว”

        เผยฉางสี่พยักหน้าแล้วเดินไปอย่างมีความสุข เย่ชิงชิงยิ้มมองตามนางไปแล้วคิดอย่างจนใจเกรงว่าฮูหยินรองคงไม่ปล่อยให้นางออกมาอีกแล้ว

        ฮูหยินรองเผยไม่เห็นด้วยกับการที่บุตรสาวออกไปข้างนอกบ่อยครั้งโดยเฉพาะในชนบท นางกลัวว่า จะมีผู้ที่ไม้รู้จักเจียมตัวเจอบุตรสาวของนางทั้งยังมีเรื่องสายตาของเย่จื้อเหอในวันนี้ที่หวังเจินเจินกล่าวถึงเมื่อเหล่าสาวใช้และแม่นมกลับไปแล้วย่อมต้องรายงานความจริง

        “เที่ยวเล่นให้สนุกนะ อย่าเดินไปไกลนัก ในป่าก็อันตรายเช่นกัน” เย่ชิงชิงเอ่ยกำชับเสียงดัง

        เผยฉางสี่หันกลับมาหัวเราะแล้วตอบว่า“รู้แล้วน่า เมื่อครู่ข้าสำรวจดูแล้ว ป่านี้เล็กนิดเดียวเอง”

        แน่นอนว่าป่าไม่ใหญ่นักไม่อย่างนั้นนางคงไม่พามาเล่นที่นี่ ทุกครั้งที่ว่างเย่ชิงชิงจะมาเก็บเห็ดในบริเวณนี้ ถือว่าค่อนข้างคุ้นเคย ไม่มีอันตรายใดๆ

        ไม่นานหลังจากนั้นเย่ชิงชิงก็อุ้มฟืนมัดเล็กๆ กลับมายังลำธาร เผยรุ่นจือกลับมาถึงก่อนแล้วไม่เพียงก่อกองไฟ แต่ยังใช้มีดเล็กๆ ที่ติดตัวจัดการกับเหยื่ออีกด้วย

        มันคือไก่ป่าสองตัวตัวหนึ่งถูกไม้เสียบย่างอยู่ข้างกองไฟ ส่วนอีกตัวเห็นบอกว่าจะเด็ดใบบัวมาห่อทำไก่นึ่งใบบัว

        “ท่านไปเอาฟืนมาจากไหน?” เย่ชิงชิงมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อรวดเร็วเพียงนี้ ไม่เพียงล่าสัตว์ได้แล้วยังเก็บฟืนอีกหรือ?

        เผยรุ่นจือยิ้ม“เห็นฟืนมัดเล็กๆ ในป่า อาจจะเป็นของชาวบ้านที่วางทิ้งไว้ชั่วคราว”

        เรื่องดีๆแบบนี้ก็เกิดขึ้นได้หรือไม่? ชาวบ้านเข้าป่ามาตัดฟืนแต่ก็ไม่ค่อยเข้ามาลึกนัก แต่บางครั้งเมื่อตัดเสร็จแล้วมีมากเกินไปขนกลับไม่หมดก็จะเหลือทิ้งไว้บ้าง

        ด้านเกาเฟิงเขาหิ้วปลาสองตัวเข้ามา ปลาในลำธารลึกสดมากแม้จะถูกผ่าท้องแล้วก็ยังดิ้นไปมาได้อยู่

        “ท่านเก่งมากเลยนะ ใช้เถาวัลย์ตกปลาได้จริงๆ หรือ?” เย่ชิงชิงก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาสิ่งนี้ก็ถือเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง

        เกาเฟิงพ่นลมหายใจอย่างภาคภูมิใจก่อนจะเอ่ยว่า “พ่อของข้าสอนมา”

        การย่างเนื้อเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปต้องใช้ฟืนจำนวนมาก และไก่นึ่งใบบัวก็ต้องใช้ถ่านที่เผาแล้วดังนั้นเย่ชิงชิงจึงวางฟืนมัดเล็กๆ นั้นลงแล้วออกไปหาเพิ่มอีกถือโอกาสนี้ไปเรียกเผยฉางสี่กลับมาด้วย

        เซี่ยซางจวี๋พบไข่ไก่สี่ฟองฤดูนี้ฝนไม่ตก เห็ดที่เผยฉางสี่เก็บมาจึงไม่มากนัก แต่เมื่อรวมๆกันแล้วก็ถือว่ามากพอ ไก่สองตัว ปลาสองตัว ไข่และเห็ดเล็กน้อยไม่ได้กินเป็นอาหารหลัก แค่แบ่งกันกินเพียงไม่กี่คนก็อิ่มหนำกันทั่วหน้า

        เนื้อปลาในลำธารบนเขานั้นอวบอิ่มหวานละมุนลิ้น ส่วนไก่ย่างก็กรอบหอม ไก่นึ่งใบบัวก็นุ่มละมุนลิ้นด้านในยังสอดไส้ด้วยเห็ดสด รสชาติแตกต่างกันไป เพียงแต่ไม่มีเครื่องปรุงรสรสชาติจึงขาดๆ ไปบ้าง

        “เหตุใดเจ้าไม่นำเครื่องปรุงรสมาด้วยเล่า?” เซี่ยซางจวี๋ถามเย่ชิงชิงขณะที่กำลังแทะเนื้อปลา

        ปลานั้นมีกลิ่นคาวหากไม่ใช่ปลาที่อาศัยอยู่ในภูเขา ก็คงกินไม่ลง

        นางเป็นคนกินยากแต่เย่ชิงชิงกลับรู้สึกว่ารสชาติดีทีเดียว “รสชาติตามธรรมชาติการทำอาหารนอกบ้านจึงแตกต่างออกไปอย่างไรเล่า” จะบอกว่าการทำอาหารนอกบ้านเป็นสิ่งที่นางเพิ่งนึกขึ้นได้หรือผู้ใดจะพกเครื่องปรุงออกมาข้างนอกเล่า?

        เมื่อเห็นว่าหลายคนอิ่มแล้วสาวใช้ตัวน้อยก็เตือนอีกครั้ง “คุณชายเจ้าของห้างเจ้าคะใกล้ค่ำแล้ว การเดินทางในยามค่ำคืนไม่สะดวก เราลงจากเขาแต่เนิ่นๆ จะดีกว่าหรือไม่?”

        เผยรุ่นจือรู้ว่าพวกนางถูกนายท่านและฮูหยินกำชับมาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “กลับกันเถิด”

        โบราณว่าไว้ขึ้นเขายาก ลงเขาง่าย ทางลงนี้สะดวกกว่าตอนขามามากเผยฉางสี่รีบเดินอย่างรวดเร็วตลอดทางพร้อมกับเห็ดที่นางเก็บมาเองไม่เสียดายแม้ว่าพวกมันจะทำให้กระโปรงเปื้อน

        เมื่อกลับมาถึงบ้านก็ค่อนข้างเย็นมากแล้วไม่เพียงแต่สาวใช้และแม่นมบางคนที่เร่งรีบตามหาผู้คนแม้แต่นางซูก็ยังสงสัยว่าคนกลุ่มนี้หายไปไหนกัน

        เมื่อทราบว่าพวกเขาพากันขึ้นเขานางซูก็รีบลากเย่ชิงชิงมาแล้วเอ่ยเสียงเบา “จะไปที่ไหนก็ได้เหตุใดต้องขึ้นเขาเล่า? มันอันตรายนัก!”

        แม้ภูเขาใกล้บ้านจะไม่มีข่าวลือเรื่องสัตว์ร้ายทำร้ายคนแต่ก็มีหนามและเถาวัลย์ปกคลุมทั่วเส้นทางบนภูเขาคนที่ไม่คุ้นเคยกับการเดินในป่าอาจถูกขีดข่วนไปทั่วตัวก็เป็นได้

        “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ารู้ขอบเขต” หากไม่ใช่บริเวณที่นางคุ้นเคยเย่ชิงชิงก็คงไม่พาพวกเขาไปด้วย

        “คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีกนะ แม้ไม่มีสัตว์ป่าก็อาจจะมีปีศาจจิ้งจอกหรือภูตผีอยู่ก็ได้...” นางซูกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความไม่วางใจ

        เย่ชิงชิงได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะอย่างจนใจเมืองสืออันมีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับนางจิ้งจอกเป็นเรื่องเล่าที่เก่าแก่และลึกลับประจำเมือง ทั้งหมดล้วนกล่าวถึงความดีของนางไม่เคยได้ยินว่านางจิ้งจอกทำร้ายคน นางซูก็แค่กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเพราะไม่ว่าเรื่องใดย่อมไม่ใช่สิ่งที่พวกนางรับมือไหว

        “ไม่มีครั้งหน้าแล้วเจ้าค่ะ ข้ารับประกัน” เย่ชิงชิงพยักหน้าหงึกหงัก

        เพิ่งจะส่งพวกเขาไปเย่จื้อเฟิงที่ออกไปทำงานข้างนอกตลอดทั้งวันก็บังคับรถกลับมาพร้อมกับผ้าฝ้ายสองผืน

        นางซูเตรียมอาหารไว้ไม่น้อยเดิมตั้งใจจะให้คุณชายเจ้าของห้างและคนอื่นๆ อยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันแต่เนื่องจากมีคุณหนูผู้อ่อนหวานสองคน เกรงว่ามืดค่ำแล้วจะเดินทางลำบากจึงปฏิเสธที่จะอยู่ทานอาหาร