-GET IT ON : 2-
“เจ็บไหมครับ? ” มาร์คเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนา หลังจากที่เขาพาอีกฝ่ายขึ้นรถมาก็ไม่มีคำพูดหรือบทสนทนาอะไรออกมาจากปากของอีกคนเลย เขามองสำรวจใบหวานที่มีรอยแผลแล้วอดที่จะโมโหไม่ได้ อย่าให้รู้นะว่าใครมันบังอาจมาทำให้หน้าสวย ๆ มีรอย
“....” แบมแบมนั่งเงียบ เพราะไม่อยากคุยกับอีกคน
“อ๋อ อยากให้ผมเช็กเองสินะ” พูดจบมาร์คก็โน้มตัวเข้าหาคนที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ พลางยื่นหน้าเข้าไปสำรวจใกล้ ๆ
“ทำบ้าอะไร ขยับออกไปเลยนะโว้ย” แบมแบมโวยวายเสียงดัง สองมือยกขึ้นมาดันตัวอีกฝ่ายให้ขยับออก ให้ตายสิ ไว้ใจไม่ได้จริง ๆ
“ก็คุณไม่ตอบ ผมก็ต้องหาคำตอบด้วยวิธีของผมสิ” มาร์คตอบก่อนจะขยับกลับไปนั่งตามเดิม
“แล้วมันจำเป็ต้องยื่นหน้าเข้ามาด้วยหรือไงล่ะ” แบมแบมมองค้อน ในหัวก็คิดว่าจะเอายังไงต่อดี ไหน ๆ ไอ้หมอนี่ก็ลากเขาขึ้นรถมาแล้วเขาโมเมให้ไปส่งเลยดีไหม? ว่าแต่จะให้ไปส่งที่ไหนล่ะ
“หิวไหมครับ” มาร์คเปลี่ยนเื่คุย เขากดสตาร์ตรถพลางคิดชื่อร้านในหัว
“มะ…” จะตอบว่าไม่ก็ดูจะโกหกไป เพราะถ้าเกิดเขาบอกออกไปแล้วท้องร้องขึ้นมาขายหน้าแย่ คิดได้แบบนั้นแบมแบมเลยพยักหน้ากลับไป
“อืม”
พอร่างบางตอบว่าหิวมาร์คก็ไม่รอช้า หักพวงมาลัยออกจากโรงจอดรถทันที
แบมแบมขมวดคิ้ว เดี๋ยวนะ ถามว่าหิวไหมแล้วขับรถออกไปเลยแบบนี้นี่ยังไง จะพาเขาไปไหน?
“นี่คุณ!! จะพาผมไปไหน? ” แบมแบมถามกลับเสียงดัง
“กินข้าวไง คุณบอกว่าหิวนี่” มาร์คตอบ
ไอ้เวรนี่ แบมแบมได้แต่ก่นด่าอีกคนในใจ เออ!!! เอาที่มึงสบายใจเลย กูไม่มีที่ไปอยู่แล้วนี่
Audi R8 คันสวยเลี้ยวเข้าไปในโรงจอดรถของห้างดัง ร่างสูงวนหาที่จอดรถอยู่สักพักก่อนจะเจอ เขากดดับเครื่องยนต์แล้วเตรียมตัวจะลงจากรถ แต่พอเห็นว่าร่างบางยังคงนั่งนิ่งก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยชวนอีกคนอย่างสุภาพเพราะยังไม่อยากโดนเกลียดขี้หน้าไปมากกว่านี้
“ไปกินข้าวกันครับ ผมหิวแล้ว”
แบมแบมทำท่าจะปฏิเสธ ตอนแรกก็คิดแค่ว่าถ้าถึงร้านแล้วจะหาทางปลีกตัวออกไป แต่พอเห็นสายตาออกอีกฝ่ายที่มองมาก็จำต้องกลืนคำพูดกลับลงไปในลำคอ แล้วเปลี่ยนเป็ขยับลงจากรถแทน
เอาเถอะ กินก่อนค่อยคิด ว่าแต่...ฟรีใช่ไหม คิดได้แบบนั้นก็หันไปมองคนที่เดินมายืนข้างกัน
“ครับ? ” มาร์คเลิกคิ้ว
“เลี้ยงใช่ไหม?” แบมแบมถามเสียงเบา ไม่ใช่ว่าเขาห่วงเื่เงินนะ แต่หมอนี่ลากเขามาอะ นี่ถ้าพาเขาไปกินของที่ไม่ชอบแล้วมาหารครึ่งมันก็ไม่ใช่ปะ
คำถามที่ได้ทำเอาร่างสูงหลุดขำ แต่พอเห็นว่าแบมแบมจ้องเขาตาเขียวก็จำต้องกลั้นขำ
“เลี้ยงครับเลี้ยง” ไอ้เขาก็นึกว่าอะไร ที่แท้ก็เื่นี้นี่เอง ทำเอาคันปากอยากจะพูดต่อเหลือเกินว่า ‘ให้เลี้ยงทั้งชีวิตยังได้เลย’ แต่ไม่เอาดีกว่า ขืนพูดไปมีหวังอีกฝ่ายไม่ยอมไปกินข้าวกับเขาแน่ ๆ
“อยากกินอะไรก็สั่งเลยนะครับ” มาร์คพูดขึ้นหลังจากที่บริกรเอาเมนูมาให้
“ครับ” แบมแบมตอบแค่นั้นก่อนจะก้มลงมองเมนูในมือ ก็บอกแล้วว่าไม่อยากคุย ที่มาด้วยก็เพราะไม่มีที่ไปแค่นั้นแหละ
ร่างบางกวาดตามองเมนูอาหารกับราคาแล้วตาโต แพงไปปะเนี่ย สเต๊กอะไรจานเป็พัน ใครมันจะไปกินลง แต่พอเงยหน้ามองเ้าของเงินก็ได้รอยยิ้มหล่อ ๆ กลับมา ดูท่าจะไม่ได้เป็เดือนเป็ร้อนอะไรกับราคาอาหารตรงหน้านี้เลย เพราะไม่รู้ว่าจะกินอะไรดีแบมแบมเลยสุ่มเลือกมาสักเมนูเพราะไม่อยากให้บริกรรอนาน
“ผมมาร์คนะ” มาร์คแนะนำตัวพลางมองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายไปด้วย
ให้ตายสิ...ยิ่งมองก็ยิ่งหลง คนอะไรทำไมถึงได้น่ามองขนาดนี้ นี่เหมาคำว่าน่ารักมาจากคนทั้งโลกแล้วใช่ไหมมันถึงได้มาอยู่กับคนคนเดียวแบบนี้
“ครับ? ” แบมแบมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ทำหน้างงเพราะมัวแต่กดโทรศัพท์เลยไม่ทันได้ฟังว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
“ผมชื่อมาร์คนะครับ” มาร์คไม่ถือสา แนะนำตัวใหม่อีกครั้งด้วยรอยยิ้ม
“แบมแบม...ครับ” เห็นว่าเลี้ยงข้าวหรอกนะ เพราะฉะนั้นเขาจะยอมพูดดีด้วยก็ได้
“ดูคุณกำลังเครียดนะ” มาร์ครู้ รู้ว่าแบมแบมกำลังเครียดเื่อะไร เขาก็แค่ลองเปิดประเด็นดูเผื่อแบมแบมจะเอ่ยปากขอให้ช่วย
“เปล่าซะหน่อย” แบมแบมปฏิเสธ เขาไม่มีทางบอกให้คุณมาร์ครู้หรอกว่าเขากำลังเครียดเื่ที่นอนในคืนนี้น่ะ ขืนอีกฝ่ายรู้มีหวังได้เสียตัวเป็ครั้งที่สองแน่ ๆ
“แน่ใจนะครับ” มาร์คจ้องอีกคนอย่างจับผิด
“กะ...ก็แน่ใจสิครับ นี่คุณ!! อย่ามาจับผิดผมนะ” แบมแบมแกล้งโวยวาย นี่คุณมาร์ค้าอะไรจากเขางั้นเหรอ ั้แ่ลากเขาขึ้นรถแล้วนะ
“โอเคครับ ผมเชื่อก็ได้” มาร์คยกมือขึ้นยอมแพ้ เอาเถอะ ถ้าไม่อยากจะขอความช่วยเหลือตอนนี้ก็ไม่เป็ไร เพราะยังไงคืนนี้แบมแบมก็ต้องไปค้างกับเขาอยู่ดี หึหึ
แบมแบมกำลังโกรธ เขากำมือแน่นก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งข้าง ๆ กันอย่างเอาเื่
หลังจากที่กินข้าวเสร็จคุณมาร์คก็ชวนเขาไปดูหนังต่อ แต่บอกว่าจะไปดูอีกที่ ตอนแรกเขาก็ปฏิเสธแหละ แต่คุณมาร์คก็ดันขู่ว่าจะเอาเื่ในคืนนั้นไปพูดต่อ และใช่ครับ กูยังไม่พร้อมให้ใครรับรู้ไง เลยจำใจขึ้นรถมา แล้วคือเพิ่งกินอิ่ม ๆ ไง อากาศก็เย็น ๆ บวกกับร่างกายที่ไม่เต็มร้อยอีก แล้วเป็ไง หลับตลอดทางเลยไอ้สัส
“ครับ? ” มาร์คตีหน้าซื่อ
“ไหนบอกว่าจะไปดูหนังไงครับ” แบมแบมถามกลับเสียงเรียบแต่ยังคงสุภาพอยู่ เขากำลังโกรธ โกรธตัวเองที่เผลอหลับ โกรธอีกคนที่พาเขามาที่นี่ ก็จะไม่ให้โกรธได้ยังไง ก็ไอ้คุณมาร์คมันพาเขามาคอนโด ใช่!! ตอนนี้เราสองคนกำลังอยู่ที่โรงจอดรถของคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็ของใครก็ไม่รู้ ไอ้สัสเอ๊ย ไม่น่าหลับเลยกู
“ก็ดูหนังไงครับ” มาร์คยังคงทำเป็ไม่รู้เื่ เขาชวนมาดูหนังจริงๆ นะ แต่แค่ไม่ได้บอกว่าจะมาดูที่ห้องแค่นั้นเอง
“คุณมาร์ค” แบมแบมเรียกชื่ออีกคนเสียงเรียบ อยากจะต่อยสักหมัดจริง ๆ เลย
“พอดีมีเื่หนึ่งใน Netflix ที่ผมเห็นทีเซอร์แล้วชอบมาก ดูด้วยกันนะครับ” เขาไม่ได้โกหกนะ ก็พามาดูหนังจริง ๆ แต่ไม่ได้บอกซะหน่อยว่าจะดูในโรงฯ
“มะ…” แบมแบมจะปฏิเสธแต่มาร์คก็พูดขัดขึ้นมาก่อน
“คุณเรียนที่มอ JYP ใช่ไหมครับ”
และนั่นเป็สัญญาณเตือนให้แบมแบมกลืนคำปฏิเสธลงไปแล้วเปลี่ยนเป็พยักหน้าแทน
“Good boy” มือหน้ายื่นไปลูบผมแบมแบมอย่างเอ็นดู นี่กลัวคำขู่ของเขาขนาดนี้เลยนะ
ถ้าพวกเพื่อนเขารู้คงจะขำกันน่าดู ระดับเมธานินทร์ อัครบดินทร์ เคยล่อลวงหรือขู่ใครให้ขึ้นห้องด้วยที่ไหน มีแต่เขาเสนอให้ทั้งนั้น นี่อะไร ต้องขู่ถึงจะยอม แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งยากยิ่งอยากได้
พอเข้ามาในห้องแบมแบมก็ขอเข้าห้องน้ำ ส่วนมาร์คก็เดินหายเข้าไปในห้องครัว หาน้ำและขนมมาให้ แต่ในขณะที่กำลังหาขนมขบเคี้ยวให้อีกคนโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น
RRRR
มาร์คดูชื่อคนที่โทรมาแล้วถอนหายใจ มาดูกันครับว่าจะได้สาระจากสายนี้ไหม
“ว่าไง”
(ทำอะไรอยู่ครับพ่อ) ปลายสายตอบด้วยเสียงเริงร่า
“กำลังจะดูหนัง” พูดถึงหนังแล้วก็อดที่จะยกยิ้มไม่ได้ จริงๆ แล้วหนังมันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ แค่อยากอยู่ใกล้ ๆ ก็แค่นั้นเอง
(หือ มึงนี่นะ ดูหนังไรวะ) ปลายสายประหลาดใจ อย่างไอ้มาร์คนี่นะ? เอ๊ะ! หรือว่า…ไวเท่าความคิดแจ็คเอ่ยถามทันที
(Netflix and chill?)
“กูอาจจะดูหนังเฉย ๆ ก็ได้ ว่าแต่มึงโทรมานี่มีไร” มาร์คเปลี่ยนเื่ ไม่ใช่อะไรหรอก ก็แค่รำคาญ นี่ถ้าไม่เปลี่ยนเื่แม่งก็คงจะถามอยู่นั่น แต่จะว่าไป ใช่ Netflix and chill หรือเปล่านะ ก็คงต้องรอดู หึหึ
(แหะ ๆ คืองี้นะเพื่อนรัก คือเพื่อนน่ะเหงา ไม่มีคนมารุมเร้า เลยอยากจะชวนเพื่อนไปดื่มเหล้าเคล้านารีเสียหน่อย)
“บอกว่าเสี่ยน อยากได้คนแก้ขัดก็จบไหม” มาร์คส่ายหน้า ไอ้แจ็คแม่งชอบลีลา กว่าจะพูดจบแต่ละประโยค เขารอจนน้ำลายจะบูด
(แหม อันนั้นก็ตรงไป) แจ็คแก้ตัว ใครเขาจะไปคิดแบบนั้นกัน บ้าบอ!!!!
“กูไม่ว่าง” มาร์คปฏิเสธ ก็บอกว่าจะดูหนังยังจะชวนอยู่อีก
(โหย แล้วกูจะไปกับใครล่ะ) แจ็คโอดครวญ
“ไอ้บีไง” มาร์คหาทางเลือกให้ มือก็หยิบแก้วไวน์มาวางเตรียมไว้ที่เคาน์เตอร์ ตักน้ำแข็งจากเครื่องทำน้ำแข็งใส่ถังใบเล็ก ตามด้วยขวดไวน์ยี่ห้อดัง
(ไอ้บีไปต่างจังหวัด) นี่ถ้ามันอยู่เขาไม่ต้องโทรหาไอ้มาร์คก็ได้มะ
“งั้นไอ้จิน”
(โอ้โห มึงจะให้กูชวนแม่ชีเข้าผับ มึงบ้าปะ จิตใจทำด้วยอะไร!!!!) บาปหนามากไอ้นี่ นั่นแม่ชีเลยนะ
“กูจะฟ้องมัน” มาร์คพูดขำ ๆ ไอ้จินมันก็แค่ไม่กินเหล้า ไม่เข้าผับ (ถ้าไม่จำเป็จริง ๆ) ไม่แตะหญิง ไม่สูบบุหรี่ เข้าวัดทำบุญ อยู่บ้านนั่งสมาธิ อ่านหนังสือ หรือไม่ก็จัดสวนก็แค่นี้ พวกบ้านี่ก็ไปเรียกมันแม่ชี นี่ถ้ามันได้ยินคงได้ฟังเทศน์สักกัณฑ์ จะว่าไปมันไม่น่ามาคบกับพวกผมเลยเนอะ 55555
(ขอร้องไอ้มาร์ค กูไม่อยากฟังเทศน์ 55555) แจ็คขำเสียงดัง
แกร็ก
เสียงเปิดประตูเรียกความสนใจจากคนที่กำลังคุยโทรศัพท์ให้หันไปมอง
แบมแบมยืนเคว้งอยู่หน้าประตู เขาออกจากห้องน้ำมาแล้วไม่เจอคุณมาร์คก็เลยเดินหา แต่โชคดีที่ได้ยินเสียงอีกคนก่อนเลยไม่ต้องเดินหานาน จะว่าไปคอนโดคุณมาร์คนี่ก็ใหญ่ใช่เล่นเลยนะ
(ใครมาวะ ไอ้มาร์ค!! นี่มึงดู Netflix and chill จริงดิ) ปลายสายถามเสียงดังด้วยความใ ที่ใก็เพราะ มันพาเด็กขึ้นห้องว่ะ บ้าบอ มันเคยพาใครขึ้นห้องที่ไหน ถ้าไม่ใช่ว่าถูกใจจริง ๆ อะนะ
“พูดมากว่ะ แค่นี้นะ กูไม่ว่าง” พูดจบก็กดตัดสายซะเลย ี้เีฟังมันบ่น
ขอบคุณครับ” แบมแบมยื่นมือไปรับแก้วไวน์จากอีกคนพร้อมกับเอ่ยขอบคุณตามมารยาทก่อนจะวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟา แม้มันจะน่าดื่มแค่ไหนเขาก็จะไม่ลิ้มลองเด็ดขาด แหงล่ะ ถ้าดื่มไปนี่มีหวังพลาดอีกรอบแน่ๆ
มาร์คมองท่าทีของอีกฝ่ายแล้วนึกขำ นี่คงกลัวว่าเขาจะใส่อะไรลงไปสินะ เด็กน้อยจริง ๆ เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก็จะกดเปิดทีวี แต่ขณะกำลังจะเลื่อนหาหนังสักเื่โทรศัพท์ก็เข้า เขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ใครมันโทรมาตอนนี้วะ และพอเห็นว่าเป็ใครก็จำต้องขอตัวออกไปรับ
แหงล่ะ เ้าสัวเมฆินทร์โทรมาเลยนะ
“คุณดูไปก่อนเลยนะครับ เดี๋ยวผมมา” พูดจบร่างสูงก็เดินออกไปเลย ทิ้งให้แบมแบมทำหน้างงอยู่คนเดียว
“อะไรวะ มีธุระแล้วจะมาชวนดูหนังทำไม เสียเวลาจริงๆ” แบมแบมบ่นกับตัวเองพลางหยิบรีโมร่างกายทีวีที่อีกคนวางไว้ขึ้นมากด เขาเลือกอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจดูสักเื่
มือเรียวหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปากแล้วตามด้วยไวน์ที่อีกคนรินให้ก่อนหน้านั้น
อืมก็เข้ากันดีนี่ ว่าแล้วขออีกสักแก้วละกัน ไหนๆ ก็เปิดแล้วอะ
“โอเคครับป๊า เดี๋ยวผมให้คนไปจัดการ ครับ สวัสดีครับ” กว่าจะคุยธุระเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมง ทำเอาหัวเสียอยู่ไม่น้อย แต่จะให้วางก็ไม่ได้ไง เฮ้อ เสียเวลาดูหนังจริง ๆ หวังว่าจะไม่มีใครโทรมาอีกแล้วนะ และต่อให้โทรมายังไงก็คงไม่ได้รับแล้วล่ะ เพราะเขาไม่มีทางเอาเ้าเครื่องมือสื่อสารตัวปัญหานี่ไปด้วยแน่ๆ ร่างสูงโยนโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น
ภาพตรงหน้าทำเอาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แบมแบมที่ตอนแรกนั่งตัวตรงเปลี่ยนเป็เอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายใจ ขาเรียววาดไปตามความยาวของโซฟาเบดราคาแพง ในอ้อมแขนมีหมอนอิงใบเล็กอยู่หนึ่งใบ ตากลมโตจ้องมองทีวีจอกว้างอย่างตั้งใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่หายไปคุยโทรศัพท์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนได้กลับมาแล้ว
มาร์คยกยิ้มอย่างชอบใจ พอมองไปที่โต๊ะตัวเล็กที่อยู่หน้าโซฟาแล้วเห็นว่าไวน์ถูกเปิดเป็ขวดที่สองแล้วก็ยิ่งชอบใจไปใหญ่ อยากจะไปเอาอีกขวดมาให้เหลือเกิน
พรึบ
มาร์คเดินไปนั่งข้างๆ คนที่นอนเหยียดขาสบายใจพลางรินไวน์ให้ตัวเอง ซึ่งการกระทำของเขานั้นได้รับความสนใจจากคนตัวเล็กเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
แบมแบมหันไปมองมาร์คที่มานั่งเบียดทั้งๆ ที่ยังมีพื้นที่อีกเยอะด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้โวยวายออกไปเพราะเนื้อหาในทีวีมันน่าสนใจกว่า
พอเห็นว่าอีกคนไม่ได้ต่อว่าหรือโวยวายอะไรร่างสูงจึงถือวิสาสะเอนตัวนอนลงข้างๆ อีกทั้งยังทำเนียนพาดแขนแกร่งไปกับพนักโซฟาอีกต่างหาก
“อือ” แบมแบมสะบัดหัวสองสามทีเมื่อรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว แหงล่ะ เขาดื่มไวน์ไปตั้งหลายแก้ว ไม่เมาก็เก่งเกินไปละ แต่จะว่าไป ไวน์บ้านคุณมาร์คนี่ก็อร่อยจังเลยน้า
พรึบ
หัวทุยไหลลงไปซบที่ไหล่กว้างทำเอาเ้าของไหล่ถึงกับเลิกคิ้ว แต่พอก้มมองเ้าของหัวก็ได้แต่ยกยิ้ม
“หนักอะ” แบมแบมเบะปากงอแง
“หนักมากไหมคะ” มาร์คถามเสียงนุ่ม ยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่หล่นลงมาปรกหน้าอีกคนออกเบาๆ พลางกดจูบลงไปหนึ่งที
“อืม” แบมแบมพยักหน้ารับ ซุกซบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างออดอ้อน
มาร์คกระตุกยิ้ม นี่สินะที่เขาบอกว่าเหล้าเปลี่ยนนิสัย เปลี่ยนเป็คนละคนเลยเว้ยย ร่างสูงกดจมูกลงบนหัวทุยอีกครั้งอย่างมันเขี้ยวก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปหาคนที่อยู่ในอ้อมแขน
“คุณมาร์ค” แบมแบมเรียกอีกคนเสียงเบา จ้องมองคนที่ค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้ามาหา
“คะ” มาร์คขานรับเสียงนุ่ม
“จะทำอะไร” แบมแบมเอียงคอมอง
ร่างสูงเลือกที่จะตอบคำถามของอีกคนด้วยการกดริมฝีปากลงไปที่อวัยวะเดียวกัน ขบเม้มเบาๆ เพื่อเป็การขอ แต่ต่อให้เ้าของมันไม่อนุญาตเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แววตาของคนถูกจู่โจมวูบไหวไปชั่วขณะก่อนที่เ้าของมันจะปิดเปลือกตาลงแล้วปล่อยให้อารมณ์เป็ตัวนำ
[CUT]
ทวิตเตอร์ : @PunSiRinn
ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นของแบมแบมคือปวดทั้งหัวและตัว ขยับทีก็มีเสียงโอดโอยตามมา ให้ตายสิ เมื่อคืนกูไปทำอะไรมาวะ เอ๊ะเดี๋ยวนะ!!
“เชี่ย!!! ” พอนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแล้วอยากจะไปะโตึกตาย ไอ้แบม มึงมันคนโง่ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองแพ้เหล้ายังเสือกไปแดกอีก แล้วเป็ไงละทีนี้ เหอะ!!!
แม้ว่าเมื่อคืนเขาจะจำอะไรไม่ค่อยได้ก็เถอะนะ แต่ตื่นมาแล้วสภาพกูเป็งี้นี่คงไม่ได้กลิ้งตกเตียงแน่ๆ
แกรก
ร่างสูงที่เดินเข้ามาในสภาพกางเกงวอร์มตัวเดียวทำเอาแบมแบมถึงกับหน้าร้อนขึ้นมา ก็จะไม่ให้ร้อนได้ไงในเมื่อมันมีรอยข่วนยาวเป็ทางเลยอะ สภาพดูใหม่ขนาดนี่ก็คงจะไม่พ้นของกูสินะ ไอ้ห่า ผู้หญิงมีไม่ไปเอามาเอากูทำมายยยยยยยยย
“อยากได้อะไรไหมครับ? ” มาร์คเลิกคิ้ว เห็นมือสวยกำผ้านวมของเขาแน่นไม่ยอมพูดแล้วก็อยากจะแกล้ง
“ยาแก้ปวดหน่อยไหมคะ” มาร์คแกล้งถามออกไปทั้งๆ ที่รู้ว่าอีกคนจะโมโห
“มะ ไม่” แบมแบมปฏิเสธเสียงแข็ง โมโหชะมัดเลย นี่ถ้าลุกไปได้นะ เขาจะซัดสักหมัดสองหมัดเลย ชอบทำคนอื่นเขาเจ็บดีนัก
“โอเคครับ” มาร์คพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่โยนทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเมื่อคืน
แบมแบมมองตามอีกคนไม่วางตา แต่พอเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ตั้งอยู่แถวหัวเตียงก็ต้องเบิกตากว้าง แย่แล้ว!! มึงตายแน่ไอ้แบม
“โอ๊ย! ” และเพราะรีบเกินไปเลยทำให้เขาก้าวขาผิดจนล้มหน้าคะมำลงตรงพื้นข้างๆ เตียง ซึ่งมาร์คเองก็รีบพุ่งตัวเข้าไปช่วยอย่างเร็ว เขาค่อยๆ พยุงให้อีกคนนั่งลงที่เตียงดีๆ ก่อนจะนั่งยองๆ ตรงหน้าพร้อมกับถามอาการ
“เป็ไรไหมครับ”
“เจ็บครับ” แบมแบมกัดฟันตอบ ขายหน้าฉิบหายเลย ผลจากการกระทำเมื่อคืนกูก็เจ็บยังไม่หายเลยนะ ยังมาตกเตียงอีก อย่าว่าแต่มหา’ลัยเลย แค่ลุกออกจากเตียงยังยากอะตอนนี้
“แล้วหนูจะรีบไปไหนคะ” มาร์คยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมอีกคนพลางถามไปด้วย แต่สรรพนามที่ใช้ก็ทำเอาร่างบางขมวดคิ้วอยู่ไม่น้อย
หนูบ้าหนูบออะไรของคุณมึงล่ะ แล้วค่ะคะนี่คืออะไรมึงงงงงงง
“ว่าไงหืม” มาร์คจ้องหน้าอีกคนพลางเลิกคิ้ว
“ไปเรียน” แบมแบมตอบเสียงแข็ง อยากจะโวยวายแต่ก็ขยับมากไม่ได้ ถือว่าเป็โชคดีของคุณก็แล้วกันนะคุณมาร์ค
“อ้อ! ผมลืมบอกไป”
“บอกอะไรครับ” แบมแบมถามขึ้นทันทีทั้งๆ ที่มาร์คยังพูดไม่จบ ลืมบอกอะไรอี้ก นี่จะมีอะไรให้โมโหอีกแล้วเรอะ!!
“ผมโทรไปลาให้แล้วนะครับ เพราะฉะนั้นวันนี้ก็นอนพักนะ” พูดจบก็ดันร่างบางให้นอนลงไปแต่แบมแบมก็ขืนตัวไว้
“ไม่ดื้อสิคะ” มาร์คดุ
“เดี๋ยวสิ! นี่คุณจะมาทำตามใจชอบไม่ได้นะ” แบมแบมโวยวายเสียงดัง พยายามขืนตัวเองไว้ไม่ยอมนอนลงตามที่ร่างสูง้า
“แล้วคุณจะไปเรียนทั้งๆ อย่างนี้เลยน่ะเหรอครับ” มาร์คแสร้งมองสำรวจอีกคน
“สภาพนี้แล้วมันทำไมครับ” แบมแบมขมวดคิ้ว ทำไม สภาพกูมันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง
“ก็...” มาร์คไล่สายตาจากหน้าของแบมแบมลงไปเรื่อยๆ จนถึงเรียวขาสวยที่โผล่ออกจากเสื้อตัวใหญ่พลางกลืนน้ำลายลงคอ ให้ตายสิ ขนาดแค่ขายังเซ็กซี่เลย
“กะ...ก็อะไรครับ” แบมแบมเห็นแบบนั้นเลยรีบดึงผ้านวมขึ้นมาคลุมขาตัวเองไว้ โอ๊ย!! มึงจะใส่ให้กูทำไมแค่เสื้อ!!! ทำไมไม่ใส่กางเกงด้วย ก็ว่าทำไมแม่งเย็นๆ แถว่ล่าง ไอ้คุณมาร์ค ไอ้เวร!!!
“เปล่าครับ ว่าแต่จะไปจริงๆ เหรอครับ ” มาร์คเลิกคิ้ว ถ้าไปจริงๆ เขาก็จะไปส่งให้ แต่ก็ไม่อยากให้ไปเลยแฮะ
“ผม...ไม่ไปก็ได้ แต่…” แบมแบมอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี
“แต่? ”
“ขออาบน้ำหน่อยได้ไหมครับ” แบมแบมกลั้นใจพูด ไหนๆ เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้อาบน้ำแล้วเพราะฉะนั้นวันนี้เขาขออาบหน่อยเถอะนะ
“ตามสบายเลยครับ” มาร์คยักไหล่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะผายมือไปทางห้องน้ำ
“ทุกอย่างอยู่ในตู้นะครับ คุณใช้ได้ตามสบายเลย” พูดจบก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้แบมแบมได้ทำธุระตามที่้า จริงๆ แล้วก็ไม่ได้อยากจะออกไปหรอกนะ แต่ถ้าเขายังนั่งอยู่ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าลุกไปเข้าห้องน้ำและจะนั่งอยู่อย่างนั้นไปอีกนานเลย
แบมแบมมองตามหลังมาร์คไม่วางตา รอจนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูถึงได้ค่อยๆ ขยับลงจากเตียง
“อู้ย” เผลอร้องออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกจุกเสียดที่ด้านหลัง ให้ตายสิ นี่เมื่อคืนเขาไปออกรบมาหรือไงกัน
— TBC. —
@PunSiRinn
#คืนที่หนึ่งมบ
3K
