หลังจากที่คุณหมอเรียกฝ้ายเข้ามา เพื่อรับทราบอาการของพิมพ์ เธอก็เอาเเต่ยืนอึ้งมองเพื่อนสนิทที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อเลยว่าเพื่อนของเธอจะบ้าได้สุดโต่งขนาดนี้
"คุณเป็ญาติของคุณพิมพ์พิมลใช่ไหมครับ"
"ค่ะ..เธอเป็ยังไงบ้างคะคุณหมอ"
"คุณพิมพ์เธอโดนกระแสไฟฟ้ากระจายไปทั่วทั้งร่าง และเอ่อ...ตอนนี้หัวใจของเธอมีอาการเต้นผิดปกติและไม่เป็จังหวะครับ"
"ผิดปกติยังไงคะหมอ?"
"หมอก็ไม่อาจทราบได้ถึงอาการที่เธอเป็อยู่ เพราะหมอก็ยังไม่เคยเจอเคสคนไข้ที่มีลักษณะแบบนี้เลย คือคุณพิมพ์มีอาการหัวใจเต้นและหยุดเต้นสลับกันไปมาครับ เรียกง่ายๆว่าเธอมีอาการเดี๋ยวเป็เดี๋ยวตายน่ะครับ"
"เดี๋ยวเป็เดี๋ยวตายอะไรกันคะหมอ มันมีโรคนี้ด้วยหรอในโลกใบนี้น่ะ แล้วนี่ฉันต้องทำยังไงบ้างคะเธอถึงจะกลับมาปกติ"
"เื่นี้หมอก็ยังไม่แน่ใจครับ แต่หมอจะพยายามทำให้ดีที่สุดและช่วยคนไข้ให้กลับมาปลอดภัยให้ได้ครับ ทั้งนี้หมอคงต้องให้คนไข้พักฟื้นดูอาการในโรงพยาบาลไปก่อนหรือจนกว่าอาการของเธอจะหายเป็ปกตินะครับ นี่เป็เอกสารยินยอมในการรับการรักษาครับ ไม่ทราบว่าคุณพอจะติดต่อพ่อแม่ของคนไข้ได้หรือเปล่าครับ?"
"ไม่มีหรอกค่ะ พ่อแม่ของเธอตายไปหมดแล้ว ถ้าจะมีก็เหลือแค่ฉันคนเดียวนี่ล่ะค่ะ เอาเป็ว่าฉันจะเซ็นยินยอมและรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่างเกี่ยวกับเธอเองค่ะ" ฝ้ายรับเอกสารมาเซ็นยินยอมให้พิมพ์เข้ารักษาในโรงพยาบาลจนกว่าเธอจะหายเป็ปกติ ในหัวของฝ้ายได้แต่คิดว่าเธอคงยังมีชีวิตรอดหรืออาจจะทะลุมิติไปตามที่เธอตั้งใจไว้ก็ไม่แน่ ด้วยความที่พวกเธอมีกันแค่สองคน ฝ้ายจึงรับหน้าที่ดูแลร่างกายของพิมพ์ทุกอย่างและมาเยี่ยมพิมพ์ที่โรงพยาบาลทุกวันไม่ได้ขาด รวมถึงวันนี้ก็เช่นกัน แม้ว่าพิมพ์จะหลับไปถึง 1 อาทิตย์เต็มๆแล้ว.แต่เธอก็ยังคงมาเยี่ยมและหาเื่มาพูดคุยให้พิมพ์ฟังอยู่เป็ประจำ
"นี่ยัยพิมพ์ แกจะเอาแต่นอนหลับแบบนี้ไม่ได้นะ แกควรลุกไปทำงานกับฉันได้แล้วหัวหน้าถามหาแกทุกวันเลย แกจะมานอนกินแรงฉันแบบนี้ มันไม่ไหวนะเว้ย ฮือฮือ รีบฟื้นขึ้นมาสักทีสิ ฉันคิดถึงแกนะพิมพ์ ในห้องมันเหงามากเลยเวลาที่แกไม่อยู่ ห้องมันโคตรกว้างเลยว่ะ ฉันอยากจะรู้จังว่าตอนนี้แกอยู่ที่ไหน พิมพ์" ฝ้ายร้องไห้คร่ำครวญอย่างหนัก เพราะคิดถึงเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ วินาทีที่น้ำตาของฝ้ายหยดลงที่แขนของพิมพ์มันก็ทำให้เกิดแสงสว่างสีขาววิ่งเข้าไปในแววตาของพิมพ์จนทำให้เธอสะดุ้ง ดีดตัวลืมตาตื่นขึ้นมาทันที
"ช่วยด้วยๆ ฝ้าย!!ฉันโดนไฟช็อต ช่วยด้วยเจ็บเหลือเกิน ฝ้าย!! ฮ้ะ? ไม่เจ็บแล้วนี่ อ้าวเตียงหายไปไหน?..โรงพยาบาลล่ะ แล้วนี้มันสนามหญ้าบ้านใครเนี้ย? แล้วฉันมานอนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ยัยฝ้ายล่ะหายไปไหนแล้ว ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?" พิมพ์พิมลลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความแปลกใจเพราะรอบๆตัวเธอไม่มีเตียงผู้ป่วยหรือห้องสี่เหลี่ยมของโรงพยาบาลแต่กลับกลายเป็สนามหญ้าหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ตั้งเด่นเป็สง่า อยู่เบื้องซ้ายมือของเธอ พิมพ์รีบลุกขึ้นมาจากสนามหญ้าและมองไปรอบๆเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่ และในตอนนั้นเองเธอก็ได้สำรวจร่างกายของเธอไปด้วย ปรากฏว่าแผลจากไฟช็อตเมื่อครู่มันไม่มีอยู่เลย ทุกอย่างเป็ปกติราวกับว่าเธอไม่เคยโดนไฟช็อตมาก่อนเลย
"ฉันจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ฉันโดนไฟช็อตอยู่ที่เตียงในโรงพยาบาลนี่นา แล้วตอนนี้ฉันมาโผล่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านใครก็ไม่รู้ หรือว่า!!ฉันจะทะลุมิติมาได้สำเร็จแล้ว เห้ย!!ใช่แน่ๆเลยอาจจะเป็เพราะว่าฉันโดนไฟช็อตอย่างแรงก็เลยทะลุมิติมาได้แน่ๆเลย เย้ๆๆๆทะลุมิติมาได้แล้วเว้ย!!..คราวนี้ฉันก็จะได้เจอเนื้อคู่ของฉันแล้ว เย้ๆๆๆ Say hi ค่ะคุณว่าที่สามี สวัสดีจ้าสามีสุดหล่อ ว่าไงคะคุณสามีสุดเลิฟ โอ้ย!!ฉันจะเลือกใช้คำไหนดีนะ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วอ่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า เย้ๆๆๆๆๆๆ" เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!เปรี้ยง!! ในขณะที่หญิงสาวกำลังดีใจที่คิดว่าตัวเองทะลุมิติมาได้สำเร็จแล้วนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นมา 3 นัดและ 1 ใน 3 นัดนั้นก็เฉียดปลายจมูกเธอไปแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง พิมพ์ใเธอถอยหลังจนล้มก้นจ้ำเบ้า ในตอนนั้นเธอโกรธมากและกำลังจะลุกมาต่อว่าคนที่กล้ายิงปืนใส่เธอ เเต่ทว่าเมื่อเธอปัดโคลนออกจากกางเกงและลุกขึ้น ปลายกระบอกปืนนับ 10 ก็ได้จ่อเล็งมาที่เธอเป็ทิศทางเดียวกัน มันทำให้เธอรู้สึกว่าการทะลุมิติมาครั้งนี้ไม่ได้แฮปปี้เหมือนที่เธอคิดไว้ ในระหว่างที่ความเป็ตายของเธอมีเปอร์เซ็นต์เท่ากันอยู่นั้น ชายมาดเข้มสวมเเว่นกันเเดดสีดำก็ได้เดินมากระชากที่คอเสื้อของเธอราวกับว่า เขาไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าเธอจะเป็ผู้หญิงตัวเล็กๆ วินาทีที่พิมพ์เเหงนหน้าขึ้นดูก็พบว่าใบหน้าของชายคนนั้นช่างหล่อ คมเข้มและมีเสน่ห์เอามากๆ จนทำให้เธอตกหลุมรักเขาเข้าั้แ่แรกเห็นซะแล้ว แต่เมื่อชายคนนั้นพ่นวาจาออกมา มันจึงทำให้พิมพ์เปลี่ยนความคิดไปในทันที
"เธอเป็ใคร เข้ามาเสนอหน้า แหกปากอะไรในบ้านของฉัน ใครอนุญาตให้ขยะอย่างเธอเข้ามา!!" ทุกคำพูดที่พ่นออกมาจากปากของชายสุดหล่อคนนั้น ล้วนแล้วแต่เป็คำที่ทำให้พิมพ์เจ็บจี๊ดอย่างไม่มีวันลืม เธอได้แต่คิดในใจว่า คำพูดของเขานั้นมันช่างสวนทางกับหน้าตาของเขาซะนี่กระไร
"ว่าไงล่ะ ยืนทำหน้าโง่อยู่นั่นแหละ เธอเป็ใครเข้ามาทำอะไรในบ้านของฉัน หรือว่า...เธอจะเป็..เป็!!เป็โจรเข้ามาขโมยของใช่ไหม!! กำพลจัดการ!!"
"นี่จะทำอะไรน่ะ หยุดเลย!!..ฉันเป็ผู้หญิงนะ จะมาค้นตัวแบบนี้ได้ไง ถอยออกไปห่างๆเลย ไม่งั้นฉันจะะโให้ลั่นบ้านเลยและก็จะแจ้งตำรวจมาจับพวกคุณด้วย!!"
"เฮอะ!!ฉันไม่ฆ่าเธอก็บุญแค่ไหนแล้วและที่สำคัญบริเวณนี้มันเป็เขตของบ้านฉัน เธอต่างหากล่ะที่บุกรุกเข้ามา ฉันสามารถแจ้งตำรวจจับเธอได้นะ จะออกไปดีๆหรือจะให้ฉันแจ้งตำรวจ!!"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจเข้ามาในบ้านหลังนี้ซะหน่อย ว่าเเต่ที่นี่ที่ไหนอ่ะ แล้วนี่ปี พ.ศ. อะไร จังหวัดอะไรงั้นหรอ?"
"โอ้โห แกล้งเล่นเป็คนบ้า ความจำเสื่อมซะด้วย ขอโทษด้วยนะแต่มันไม่ได้ผลกับคนอย่างฉันหรอก กำพลเอาตัวเธอออกไปและอย่าให้เธอกลับเข้ามาได้อีก!!ถ้าฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาเหยียบในบริเวณบ้านของฉันล่ะก็...ฉันจะเป่ากะโหลกนาย!!"
"ครับนาย.."
"เฮ้!!เดี๋ยวสิ..ฉันไม่ได้บ้านะ ฉันก็แค่อยากรู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนเดี๋ยวสิอย่าเพิ่งไป นี่คุณช่วยตอบฉันที ปีนี้ปี พ.ศ.อะไร?"
"ถ้าผมบอกคุณแล้ว คุณจะไปใช่ไหมครับ?"
"ก็ลองบอกมาก่อนสิ"
"ครับ ปีนี้ พ.ศ. 2574 ครับ"
"2574 ฉันมาจาก พ.ศ. 2564 งั้นก็ 10 ปีพอดีนี่นา แสดงว่าฉันทะลุมิติมาได้จริงๆด้วย เย้ๆๆ นี่คุณฉันขอถามอีกข้อได้ไหมคะ ที่นี่ใช่กรุงเทพฯไหม?"
"ใช่ครับ...เอ่อ..ผมว่าคุณมีอาการแปลกๆ จะให้ผมพาคุณไปส่งที่โรงพยาบาลไหมครับ"
"ไม่ต้องๆ เอ่อ..แล้วผู้ชายคนเมื่อกี้เขาเป็ใครหรอ ทำไมปากเสียจังหน้าตาก็ดี แต่คำพูดคำจานี่ไม่ได้เลย"
"เบาๆหน่อยครับ ถ้านายผมได้ยินเข้า คุณจะซวยเอานะครับ"
"ผู้ชายคนนั้นเป็เ้านายของคุณหรอ เขาชื่ออะไรอ่ะ"
"เอ่อผมเกรงว่า…"
"ถ้าคุณยอมบอกชื่อผู้ชายคนนั้นฉันจะไปทันทีเลย ฉันสัญญา"
"ครับ..ผู้ชายคนนั้นชื่อวายุครับ ผมส่งคุณแค่นี้นะ หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีก โชคดีครับ" กำพลลากตัวของพิมพ์พิมลออกมาถึงหน้าประตูบ้านและปิดรั้วทันทีเพื่อไม่ให้เธอเข้ามาในบริเวณบ้านได้อีก พิมพ์เอาเเต่ยืนเหม่อชะเง้อคอมองอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เพราะเธอไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหนก่อนและที่สำคัญผ่านมาเป็ 10 ปีแล้ว เธอไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนและที่สำคัญเธอไม่มีอะไรติดตัวมาเลยแม้แต่อย่างเดียว พิมพ์จะจัดการกับชีวิตที่เธอคิดว่า happy แล้วได้อย่างไร ในสถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้เธอจะมีใครมาช่วยเธอไว้ได้หรือไม่ ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
19K
