ดาวโลกปี2080
ในตอนนี้ดาวโลกไม่มีการแบ่งประเทศอีกแล้วเนื่องมาจากการเกิดาโลกครั้งที่สาม ผนวกกับเกิดภัยธรรมชาติและโรคระบาดทำให้ประชากรของมนุษย์ลดน้อยลงดังนั้นการที่จะแบ่งเป็ประเทศต่างๆ ไม่มีความจำเป็อีกต่อไปในตอนนี้มนุษย์มีการวิวัฒนาการทางด้านอายุที่ยืนยาวมากขึ้นจากเดิมที่ไม่น่าจะเกิน100ปีแต่ในตอนนี้มนุษย์มีอายุเฉลี่ยอยู่ที่500 เนื่องจากอายุที่ยืนยาวทำให้ประชากรมนุษย์คงที่บวกกับมีการติดต่อค้าขายกับเหล่าคนจากดาวดวงอื่นสิ่งมีชีวิตอย่างอื่นนอกจากมนุษย์จึงมีจำนวนที่สมดุลตามที่ควรอีกครั้งดาวโลกถูกแบ่งออกเป็4เมืองหลักและแบ่งเป็เขตย่อยอีกสี่เขตแต่ละเมืองจะมีรัฐสภาเป็ของตัวเองรวมทั้งจะมีนายพลประจำเมืองละ4คน...
แต่นิยายเื่นี้ไม่ได้จะพูดเกี่ยวกับสมดุลประชากรหรือความเจริญรุ่งเรืองของดาวโลกแต่อย่างใดเรากำลังจะพูดถึงชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง...
วันที่14 พฤษภาคม ดาวโลกปี 2080
มันเป็วันที่ท้องฟ้าแจ่มใสอีกวันสำหรับใครหลายคนแต่คงไม่ใช่กับหญิงสาวนามมะยมที่กำลังเดินลากกระเป๋าไปตามทางอย่างเหม่อลอยผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครเลยที่หยุดมองเธอดวงตาของหญิงสาวมองผ่านทุกอย่างไปอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรเธอพึ่งจะสูญเสียคนรักที่คบกันมาได้สิบปีและกำลังจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนให้กับคนที่เป็ทั้งเ้านายและเพื่อนของเธอแค่นั้นยังไม่พอ เธอยังต้องเสียคอนโดที่ช่วยกันผ่อนกับคนรักที่ไม่รู้ว่าเขาเอามันไปขายั้แ่เมื่อไหร่ เธอมารับรู้ก็ตอนที่พวกเขาสองคนเดินควงกันเข้ามาในคอนโดของเธอพร้อมกับเงินปึกหนึ่งและบัตรเอทีเอ็มไว้หนึ่งใบ แล้วบอกกับเธอว่าเขาสองคนรักกัน ขอให้เธอเดินออกไปจากชีวิตของพวกเขาทั้งสองยังไม่นับที่ผู้หญิงคนนั้นยื่นซองขาวที่มีเงินชดเชยจากการไล่เธอออกให้กับเธอด้วยก่อนจะไม่รอให้เธอตอบโต้ทั้งสองก็พากันเดินออกไปเมื่อช็อกได้ไม่นานลูกค้าที่ซื้อคอนโดก็เอาสัญญาเข้ามาในห้องของเธอ ยังดีที่เขายังใจดีช่วยเธอเก็บของแล้วแบบนี้เธอควรจะต้องทำอย่างไร
มะยมทำงานอย่างหนักเลี้ยงตนเองมาั้แ่อายุ13ปี เนื่องมาจากครอบครัวของเธอไม่ได้มีเงินมากนักเพื่อส่งเธอกับน้องเรียนพวกท่านต้องทำงานอย่างหนักน้องชายของเธอพึ่งแต่งงานไปกับหญิงสาวจากอีกกาแล็กซีหนึ่ง เนื่องจากคู่สมรสจะสามารถพาบิดามารดาหรือญาติไปยังดวงดาวของคู่สมรสเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้แต่ทุกอย่างต้องใช้เงินบวกกับตอนนั้นเธอมีคนรักอย่าง ธาริน ที่คบกันมาหลายปีพวกเขาจึงจากไปอย่างหมดห่วงแต่แล้วอย่างไร คนที่สัญญาว่าจะดูแลเธอตอนนี้ทำกับเธอแบบนี้เสียแล้วตอนก่อนจะจากไปยังมีหน้ามาบอกให้เธอไปหาบ้านแถบชานเมืองระหว่างเขต3กับเขต4ของเมืองA ที่ซึ่งใครๆก็รู้ว่าแถวนั้นไม่สามารถหางานได้หากไม่ใช่คนที่เกิดที่นั่นแต่นั่นอาจเป็ความหวังดีครั้งสุดท้ายจากคนที่ชื่อ ธาริน ที่มีให้เธอแล้วก็ได้เพราะสำหรับคนที่ตกงานและมีเงินเก็บไม่มากการไปที่นั่นอาจจะดีกว่าบวกกับที่เธอมีเพื่อนสนิทดำรงตำแหน่งใหญ่โตอยู่แถวนั้นชีวิตเธอคงจะไม่ลำบากเกินไปนักล่ะมั้ง...
ธารินหมดรักเธอตอนไหนกันนะ...
บางทีอาจเป็หลังจากไปงานรับตำแหน่งนายพลของเพื่อนสนิทเธอ...
หรืออาจจะเป็ตอนที่เขาไปเดินห้างกับเธอแล้วบังเอิญเจอกับรินพวกเขาสองคนอาจเริ่มคบกันตอนนั้นลับหลังเธอ....
ไม่สิเป็ก่อนหน้านั้นสามเดือนหลังจากที่เขากลับมาจากการปฏิบัติงานพิเศษให้กับนายพลสุรชัยที่เป็พ่อของรินเมื่อกลับมาเขาก็เป็ไข้นอนสลบจนเธอต้องพาเขาไปส่งโรงพยาบาล มันคือตอนนั้นสินะ...
ย้อนกลับไปสามเดือนก่อน...
“ธารินคุณกลับมาแล้วเหรอ”มะยมเดินถือน้ำเย็นมาให้กับธาริน
“ครับผมกลับมาแล้ว”ธารินหอมแก้มมะยม พล่างรับน้ำมาดื่ม
“งานครั้งนี้เป็ยังไงบ้างคะ”
“เหนื่อยหน่อยครับแต่ไม่ยากเกินความสามารถของแฟนคุณหรอก” ธารินทำตาหวานเยิ้มใส่มะยม
“ให้จริงเถอะค่ะอ้อน้ำมลส่งการ์ดเชิญมาให้เราไปร่วมงานวันรับตำแหน่งที่เมือง3ด้วยนะคะ” มะยมเอาบัตรเชิญออกมาให้ธาริน ก่อนที่จะพบว่าแฟนของตัวเองนอนฟุบไปกับโซฟาในห้องรับแขกไปซะแล้ว“ธารินคะ ลุกขึ้นไปนอนในห้องดีๆ สิ”เธอจึงได้เดินเข้าไปเขย่าปลุกเพื่อให้เขาเข้าไปนอนในห้องดีๆ “ธารินคะ...ธาริน...ธารินทำไม่ตัวร้อนแบบนี้ล่ะ”แต่ตอนนั้นเองเธอค้นพบว่าเขามีอาการไข้ที่สูงมากหญิงสาวลนลานวิ่งไปโทรเรียกรถพยาบาล
หลังจากนั้นสามวัน
ธารินก็ตื่นขึ้น“ที่นี่...”
“คุณตื่นแล้วเหรอ”มะยมร้องออกมาอย่างดีใจแฟนของเธอหลับไปสามวัน โดยที่หมอก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็เพราะอะไร
“มะยมทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่” ธารินผงะ
“ฉันก็ต้องมาดูแลแฟนตัวเองน่ะสิคุณยังไม่ตื่นดีเหรอคะ” มะยมขมวดคิ้วถามก่อนจะกดออดเรียกหมอหญิงสาวเพียงคิดว่าแฟนตนเองพึ่งตื่นคงยังสับสนอยู่จนได้สังเกตสายตาที่แฟนหนุ่มมองเธอ
“ผมคงสับสนอยู่ว่าแต่ปีนี้ปีอะไร”
“ปี2080ค่ะ”
“ผมพึ่งกลับมาจากงานเหรอ”ธารินถาม “เป็คำสั่งงานของใคร”
“ใช่ค่ะคุณพึ่งกลับมาเป็คำสั่งของนายพลสุรชัยค่ะ พอคุณกลับมาถึงห้อง กินน้ำไปแก้วเดียวก็สลบไปเลย”มะยมมองหน้าแฟนหนุ่มอย่างสงสัย “คุณโอเคไหมคะอีกเดียวหมอน่าจะเข้ามาแล้วไม่ต้องกลัวนะ” มะยมค่อนข้างใกับคำถามของธารินบางทีอาจจะเพราะหลับไปหลายวันเลยสับสนมั้ง มะยมบอกกับตัวเองอย่างนั้นก่อนที่หมอจะเข้ามาดูอาการให้กับธาริน
“คุณหมอผมจะกลับได้เมื่อไหร่”ธารินถามขึ้นหลังจากหมอตรวจเขาเสร็จ
“ขอหมอเช็กอีกทีถ้าไม่มีอาการอะไรอีกก็สามารถให้คนไข้กลับบ้านได้แล้วครับ”หมอตอบพลางจดอะไรลงบนกระดาษ
มะยมมองหมอกับคนไข้โต้ตอบกันไปมาอย่างไม่รู้จะแทรกตรงไหนดีอาจเป็เพราะสัญชาตญาณของผู้หญิง เธอรับรู้ไปในตอนนี้เองว่าแฟนของเธอดูแปลกๆแต่พอเขาเห็นว่าเธอมองอยู่เขาก็ส่งยิ้มให้เธอ แต่ถึงจะเป็แบบนั้นในใจของเธอมันก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี
“มะยมครับผมทำคุณใรึเปล่า”ธารินถามขึ้นทำลายความเงียบ
“แน่นอนสิคะคุณเล่นหลับไปตั้งหลายวัน” มะยมจับมือธาริน “ฉันคิดว่าคุณจะไม่ฟื้นสะแล้ว”
“ผมจะไม่ฟื้นได้ยังไงล่ะครับ”ธารินลูบหลังมือปลอบ
หลังจากนั้นหมอก็บอกว่าธารินสามารถกลับบ้านได้มะยมจึงพาแฟนตัวเองกลับบ้านชีวิตหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลของทั้งคู่ผ่านไปด้วยดีจนกระทั่ง
มะยมนึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปงานรับตำแหน่งของน้ำมลจึงตัดสินใจชวนธารินไปหาซื้อของขวัญแสดงความยินดี
“ธารินคะพรุ่งนี้คุณว่างรึเปล่า”
“ว่างสิทำไมเหรอครับ”ธารินชะโงกหน้ามาจากซิงค์ล้างจาน
“อีกสามวันจะถึงวันรับตำแหน่งน้ำมลฉันมัวแต่ทำอย่างอื่นก็เลยลืมไปว่าต้องไปหาซื้อของขวัญน่ะสิคะคุณช่วยไปเดินห้างเป็เพื่อนฉันได้ไหมคะ”มะยมเดินไปอ้อนแฟนหนุ่มเพราะปกติแล้วเขาไม่ชอบออกไปเดินในที่ที่คนเยอะๆ
ธารินนิ่งไปก่อนจะตอบตกลง“เอาสิครับ คุณจะไปกี่โมงล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นคุณล้างจานเสร็จเมื่อไหร่ก็ไปอาบน้ำแล้วเราค่อยออกไปกัน”
“ได้เลยครับ”ธารินตอบพลางหอมแก้มมะยม
“ฮิๆอย่าเล่นสิ” มะยมหัวเราะเบาๆ
ห้างใจกลางเมือง
“ที่รักคุณซื้อไปหลายอย่างแล้วนะ” ธารินร้องบอกมะยมที่เดินนำหน้า ตอนนี้สองมือของเขาเต็มไปด้วยถุงข้าวของเต็มไปหมดส่วนแฟนสาวเดินตัวปลิว
“โถ่ก็มันนานๆ ทีออกมานี่ค่ะ ยังเหลือเสื้อสูทของคุณด้วย” มะยมทำหน้ามุ้ยตอบ
“งั้นไปร้านเสื้อสูทแล้วเราไปหาอะไรกินกันเสร็จแล้วกลับบ้านกันนะ บอกตรงๆผมรู้สึกเมื่อยมากเลยครับทูนหัว”
“ก็ได้ค่ะแต่เราแวะร้านหนังสือก่อนกลับด้วยได้ไหมคะ” มะยมไม่วายถามทิ้งท้าย
ในระหว่างที่ทั้งคู่ทำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่กันก็พลันมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นถ้ามะยมรู้ว่าเ้าของเสียงนี้จะมาทำให้คนรักต้องจากเธอไป เธอจะไม่มีทางแนะนำพวกเขาให้รู้จักกัน
288
