ตอนที่ 22 ข้าวปั้นสำหรับสัตว์เลี้ยง (1)
นับแต่ถังเหอมีสัตว์เลี้ยงตัวน้อย เขาก็อารมณ์ดีตลอด รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยเลือนหายไปเลย แม้ว่าแฟนคลับในห้องไลฟ์จะมองไม่เห็นหน้าเขา แต่ก็ยังััถึงความสุขของเขาผ่านทางหน้าจอได้
‘พี่ชาย ่นี้มีเื่ดีๆ อะไรเกิดขึ้นเหรอ รู้สึกพี่ชายจะอารมณ์ดีมากเลยนะ’
‘่นี้ความนิยมของพี่ชายเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง สำหรับหน้าใหม่ถือว่าเก่งมากแล้ว ฉันดีใจมากเลยค่ะ’
‘เหอะๆ...มีแฟนคลับแค่ไม่กี่หมื่นก็เหลิงขนาดนี้แล้ว คนไม่รู้คงเข้าใจว่าพี่ชายของพวกเธอมีแฟนคลับเป็สิบๆ ล้าน’
‘ทำอะไรออกมาก็ไม่รู้ กินได้จริงหรือเปล่าเหอะ ดูยังไงก็เหมือนอาหารศาสตร์มืด ก็มีแต่พวกเธอที่นี่แหละที่หลับหูหลับตาอวย หลอกลวงพวกคนดูที่เข้ามาใหม่’
‘สมัยนี้จะนายหมานายแมวอะไรก็กล้าอ้างว่าตัวเองทำอาหารอร่อยกันหมด ในเมื่อฝีมือดีแบบนี้ทำไมไม่ไปเป็เชฟซะล่ะ ยังมัวมาสอนมั่วซั่วอยู่นี่ ไม่กลัวกินแล้วท้องเสียอาหารเป็พิษเหรอ’
จู่ๆ คอมเมนต์ให้ร้ายถังเหอมากมายก็โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอห้องไลฟ์ พวกมันเรียงแถวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เดี๋ยวเดียวก็ดันคอมเมนต์ของแฟนคลับจริงๆ ขึ้นไปหมด เหลือไว้เพียงคำพูดสกปรก ทำให้แฟนคลับตัวจริงที่เดิมทีคุยเล่นกันอย่างกลมเกลียวทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
แต่ไม่นานแฟนคลับก็ตั้งสติได้และรู้ว่าอีกฝ่ายเป็พวกแอนตี้แฟนที่พยายามจะสร้างปัญหา จึงเข้าร่วมศึกปะทะคารมกับอีกฝ่ายทันที
‘พี่ชายเ้าของช่องเพิ่งไลฟ์ได้ครึ่งเดือนก็มีแฟนคลับหลักหมื่นแล้วคงอิจฉาละสิ ถึงจะอิจฉาก็ต้องทนไว้นะ ฝีมือไม่มีก็อย่าเที่ยวเห่าส่งเดชจ้ะ!’
‘กินได้ไหมน่ะเหรอ โฮโลแกรมก็เปิดอยู่ไม่มาลองเองล่ะ หลอกคนมาดูเหรอ คิดว่าทุกคนที่นี่ตาบอดเหมือนเธอหรือไง’
‘พี่ชายของฉันไปเป็เชฟแล้วใครจะมาสอนพวกเราทำกับข้าวล่ะ ใครจะมาสร้างความสุขให้พวกเรา ตัวเองมือไม่ถึงเรียนไม่ได้ก็อย่ามาเร้าหรือพี่ชายให้ไปเป็พ่อครัวอยู่เลย จิตใจจะสกปรกเกินไปแล้ว’
ต้องบอกว่าพลังการต่อสู้ของแฟนคลับกลุ่มน้อยของถังเหอประมาทไม่ได้เลย ตลอดทางไม่ได้ใช้คำหยาบคายเลยแม้แต่คำเดียว แต่สามารถตอกกลับอีกฝ่ายจนพูดไม่ออกได้ จนทางนั้นหัวใจจะวายอยู่รอมร่อ
แน่นอนว่าาไร้เขม่าดินปืนครั้งนี้ก็จบด้วยชัยชนะถล่มทลายของแฟนคลับถังเหอ ห้องไลฟ์ฟื้นคืนสู่ความกลมเกลียวเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้ง ขนาดว่าั้แ่ต้นจนจบถังเหอยังไม่รู้เลยว่ามี ‘า’ มาเปิดฉากอยู่ตรงหน้า
“อาหารเช้าวันนี้ก็ขอจบแต่เพียงเท่านี้นะครับ แฟนคลับที่ยังทำไม่เป็สามารถเรียนต่อจากคลิปย้อนหลังได้ครับ” หลังจากถังเหอทำอาหารอย่างสุดท้ายเสร็จ จึงเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับแฟนคลับ
‘พี่ชาย ตอนนี้ยังไม่ถึงเก้าโมงครึ่งเลย เพิ่งไลฟ์ไปได้ชั่วโมงครึ่งเอง ทำไมวันนี้ถึงทำเร็วแบบนี้ล่ะ’
‘เดี๋ยวพี่ชายมีธุระต้องไปทำหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ปิดสตรีมเร็วหน่อยเถอะ พวกเราไปดูคลิปย้อนหลังเอาก็ได้’
‘ใช่ เรายังมีคลิปย้อนหลัง พี่ชายเองก็เพิ่งอธิบายขั้นตอนการทำละเอียดยิบ ฉันต้องเรียนวิธีทำอาหารจานนี้ให้ได้!’
เหล่าแฟนๆ ช่างเป็น้องน้อย[1]ผู้เอาใจใส่กันจริงๆ ถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจให้ถังเหอปิดสตรีมกันสุดๆ แต่ถ้าหากเขามีเื่ต้องทำจริงๆ พวกเธอก็เข้าใจดี
ถังเหอมองเหล่าแฟนคลับที่แสนเอาใจใส่ ในใจก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่น รีบพูดขึ้นว่า “ไลฟ์ยังไม่จบครับ ไลฟ์ยาวถึงสิบโมงเลย เดี๋ยวเราจะทำอย่างอื่นเพิ่มนิดหน่อย แต่อันนี้ทุกคนไม่ต้องเรียนก็ได้ ถ้าใครมีธุระก็ไปก่อนได้เลยนะครับ”
‘พี่ชายจะทำอะไรเหรอ’
เหล่าแฟนคลับได้ยินคำพูดของถังเหอก็ถามทันที
ไลฟ์ของถังเหอมีแบบแผนอยู่เสมอ เขาจะบอกเนื้อหาที่จะไลฟ์วันรุ่งขึ้นกับทุกคนล่วงหน้าหนึ่งวัน และยังเขียนวัตถุดิบทั้งหมดที่ต้องใช้ไว้บนกระดานแจ้งเตือนในห้องไลฟ์เพื่อให้ทุกคนเตรียมมากันเองได้ด้วย
ถ้ามีอะไรที่ต้องจัดเตรียมเป็พิเศษ เขาก็จะบอกทุกคนแต่แรกตอนก่อนจะเริ่มไลฟ์ การที่ไลฟ์ไปได้ครึ่งทางแล้วเพิ่มเนื้อหาเข้ามากะทันหันอย่างนี้ก็เพิ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรก
“เมื่อวานผมรับเลี้ยงสัตว์ตัวน้อยมาตัวหนึ่งครับ เลยตั้งใจจะทำอาหารเช้าให้มัน” ถังเหอพูดยิ้มๆ ความสุขในน้ำเสียงปิดอย่างไรก็ปิดไม่อยู่
เมื่อเหล่าแฟนคลับได้ยิน พวกเขาก็อิจฉาสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่ไม่เคยพบหน้ามาก่อนตัวนั้นขึ้นมาทันที
‘สรุปก็คือสาเหตุที่วันนี้พี่ชายอารมณ์ดีนักก็เพราะได้สัตว์เลี้ยงมาตัวหนึ่งนี่เอง อ๊าาา…ฉันมะนาว[2]แป๊บ’
‘ลูกมะนาวอยู่บนต้นมะนาว ส่วนฉันกับเธออยู่ใต้ต้นมะนาว’
‘พี่ชายยัง้าสัตว์เลี้ยงอีกไหมอะ แบบที่มีความรู้สูงและมีฝีมือ…แต่กินเยอะไปสักหน่อยน่ะ’
‘อ๊ากกก…ฉันก็อยากเป็สัตว์เลี้ยงของพี่ชายเหมือนกัน…’
ถังเหออ่านคอมเมนต์ที่เหล่าแฟนคลับแย่งกันจะเป็สัตว์เลี้ยงให้เขาแล้วอดหลุดขำเบาๆ ไม่ได้
ถ้าเป็ตอนที่เขาเพิ่งข้ามมิติมาแล้วได้ยินคนเยอะแยะแบบนี้พูดว่าอยากเป็สัตว์เลี้ยงให้เขา จะต้องทำเขาขวัญเสียจนข้ามมิติกลับไปแน่ๆ
แต่ตอนนี้เมื่อได้อ่านคอมเมนต์เหล่านี้ เขากลับเฉยชาไปแล้ว
ไม่เพียงแค่โลกใบนี้เทคโนโลยีล้ำหน้า แต่ความคิดผู้คนก็เปิดกว้างอย่างไม่เคยเป็มาก่อนเช่นกัน คำพูดอุกอาจมากมายต่างก็เป็เหมือนเป็เื่ธรรมดา คนพูดไม่รู้สึกอาย คนฟังก็ไม่ได้ถือเป็จริงเป็จัง
เชิงอรรถ
^ มักใช้เรียกเด็กหรือคนอายุน้อยกว่า (มักเป็นผู้หญิงหรือลูกสาว) อย่างเอ็นดู สื่อว่าเป็นคนที่ทำให้ใจฟู อบอุ่นหัวใจ^ เป็นศัพท์สแลงใหม่ที่สื่อถึงความอิจฉา อิงจากสแลง ‘ดื่มน้ำส้มสายชู’ (หึงหวง) ด้วยความที่ทั้งน้ำส้มสายชูและมะนาวต่างก็มีรสเปรี้ยวเหมือนกัน