เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 69ไอ้เสือมันโดนพิษดอกรัก!

        เสือน้อยเดินเข้าไปหาเหมือนฝันอี๋อ๋อกันอย่างออกนอกหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

        ก่อนเดินไปหาเพื่อนฝูงที่กำลังทำเวรประจำวันโดยการกวาดพื้นอยู่ ส่วนเสือน้อยมาทันวันแรก เพื่อน ๆ จึงอดอุทานในใจไม่ได้ ก่อนพสกันแซวหยอกล้อกันอยู่ครู่ใหญ่

        “สงสัยวันนี้ฝนจะตกพายุจะเข้าว่ะ!”ไอ้เปรมทักขึ้นมา

        เสือน้อยก็แอบรู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่หน้าอกอีกครั้ง 

        “หรือว่าเขาคิดถึงเหมือนฝันมากเกินไป?”โรคทางใจรักษาหายยาก จนรออยู่ครู่หนึ่งกว่าจะหายไป ในสมองเขาครุ่นคิดเหตุผลหนึ่งขึ้นมาได้แต่ทว่าก็ได้ปล่อยมันผ่านไป เพราะมันคงจะตลกเกินไปถ้าหากเกิดขึ้นจริง

        หลังจากเรียนเสร็จจนถึงพักกลางวันเสือน้อยก็นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน และใบหน้าของเขาก็เจ็บปวดมากขึ้นเรื่อย ๆเขาเจ็บบริเวณหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเพื่อน ๆเห็นสีหน้าของเสือน้อยที่แสดงออกมาก็ตกใจยกใหญ่

        “ไอ้เสือมึงเป็นอะไร!”สมชายถามขึ้น

        “แม่ง…กูเจ็บที่หน้าอกวะสงสัยกูคิดถึงเหมือนฝันมากเกินไปหรือเปล่า?” เสือน้อยตอบด้วยสีหน้าเหยเก

        “มึงเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า?”สามถามขึ้น

        “ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”เขาส่ายหน้า

        “งั้นเมื่อเช้าจนถึงเมื่อวานมึงไปทำอะไรมาบ้าง”เอสก็ช่วยถามเสริม เผื่อจะรู้ถึงต้นสายปลายเหตุ!

        “เมื่อวานก็ไปซื้ออาหารกับพวงมาลัยดอกรักมาถวายพระครูไผ่ตอนเช้าก็เดินเข็นรถตามพระครูไปพอเข้ามาในโรงเรียนก็เจอเหมือนฝันมันเริ่มเจ็บแปล๊บ ๆ ที่หน้าอกตั้งแต่ตอนนั้น!” เสือน้อยไล่เรียงลำดับเหตุการณ์

        “หรือว่ามึงโดนดอกรัก!ไอ้เสือมึงโดน ‘ดอกรัก’ เร็วเข้ารีบสกัดจุดมัน!” สิงหาตะโกนขึ้น

        “เฮ้ย เป็นไปได้!”เสือน้อยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เขาไม่คิดว่าจะมีคนคิดเหมือนกับตน

        หลังจากนั้นเปรมที่ตัวสูงใหญ่กว่าเพื่อนๆ ก็กระโดดมาข้างหลังเสือน้อย สองมือตบเข้าที่แผ่นหลัง คล้ายในหนังจีนซึ่งกำลังถ่ายทอดกำลังภายใน

        ส่วนไอ้สิงหาวิ่งมาด้านหน้าเอา‘นิ้วชี้กับนิ้วกลาง’ เลียนแบบการสกัดจุดจากในหนังมา เขาจิ้มมั่ว ๆอยู่ทั่วหน้าอกจิ้มไปโดนตรงไหน เสือน้อยก็ร้องขึ้นมาที เสียงร้องดูคล้ายแมวโดนเหยียบหาง

        เพื่อนที่เห็นดังนั้นจึงเล่นด้วยต่อแถวเป็นขบวนยาว ตบที่หลังของคนถัดไปและถ่ายทอดลมปราณให้เสือน้อย

        สมชายที่ยืนอยู่กับที่อยู่คนเดียวเขารู้สึกอับอายแทนเพื่อนสายตาโดยรอบที่จ้องมาหาพวกเขาที่นั่งต่อแถวถ่ายทอดลมปราณเป็นขบวน

        เขาจึงถือโอกาสเดินไปหลังสุดตบหัวเรียงตัวจากด้านหลังสุดมาถึงไอ้สิงหาที่เอานิ้วจิ้ม ก่อนพูดขึ้นว่า “ปัญญาอ่อน” 

        “มึงคิดว่าเป็นเอี้ยก้วยหรือไงไอ้ฉิบหาย!?”

        เขาหันไปมองหน้าเสือน้อย“ดอกรักในละครมันไม่มีในชีวิตจริงโว้ย!”

        สิงหาก็เถียง“มึงนี่ไม่เชื่ออย่าลบหลู่สิวะ! ดอกรักชื่อมันก็บอกอยู่ว่าดอกรัก”

        “มันคนละดอกกันเว้ย!ไอ้พวกเวรเอ๊ย! ลุกขึ้นกูอายคนอื่นเขา!” สมชายกัดฟันกรอด

        เสือน้อยพูดขึ้นห้ามปราม“เฮ้ย! พวกมึงเลิกเถียงกันก่อน ‘หิ้วปีก’ กูไปห้องพยาบาลเร็ว!”

        ระหว่างนั้นเสือน้อยก็นั่งสมาธิรวบรวมลมปราณเลียนแบบในหนังในละคร

        สมชายตบหน้าผากตัวเองบ่นในใจ “มึงคิดว่าตัวเองอยู่ในเรื่องมังกรหยกหรือไง!?”

        เขาอดปวดกบาลกับไอ้พวกเพื่อนที่ชอบเล่นใหญ่กลุ่มนี้ไม่ได้เขารู้สึกว่าตัวเองตกกระไดพลอยโจน เพื่อนทั้งกลุ่มหลังจากส่งเพื่อนเข้าห้องพยาบาล ก็พากันมายืนสุมหัวมองเข้าไปดู…

        ภายในห้องพยาบาล

        ครูพยาบาลประเมินอาการปรากฏว่าเธอคิดว่า…นายเสือน้อยหลอน นอนไม่พอจนเกิดอาการหรือไม่ก็ออกกำลังกายผิดท่า แต่ว่าครูพยาบาลกลับกังวลเรื่องโรคหัวใจเสียมากกว่าจึงส่งเสือน้อยไปโรงพยาบาลแต่โดยดี

        ……

        ไม่นานคนที่ได้ยินกลุ่มของเสือน้อยตะโกนเถียงกันละแวกนั้นก็พากันซุบซิบนินทาจนคนอื่น ๆ ได้ยิน ลามไปถึงหูคนครึ่งโรงเรียนเห็นจะได้ภายในเวลาครึ่งวันที่เหลือ

        “ไอ้เสือน้อยโดนดอกรัก!”รุ่นพี่ผู้ชายหัวเราะก๊าก เรื่องแบบนี้พอได้ยินทุกคนก็กลายเป็นเหมือนกันหมด

        ที่มุมหนึ่งกลุ่มเพื่อนก็พากันขำยกใหญ่ พีพูดกลั้วหัวเราะ “แม่งช่างคิดจริง ๆ กูว่าแม่งคงหลอนเพราะพี้กัญชาแน่ๆ เชื่อกูสิ!”

        เหมือนฝันก็เขินอายหน้าแดงระเรื่อ…เธอโดนเพื่อนแซวว่าเป็น‘เซียวเหล่งนึ่ง’ ทำเอาเธอกัดฟันกรอด อยากไปทุบเจ้าเสือน้อยสักสองสามทีเล่นใหญ่จนได้เรื่อง!

        เสือน้อยอยู่บนเตียงพยาบาลซึ่งบุรุษพยาบาลก็กำลังเข็นเตียงของเขาส่ายไปมา รอคิวพบหมอแต่อนิจจาคนไข้ในโรงพยาบาลช่างเยอะเสียเหลือเกิน ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนพระเอกที่กำลังจะเข้าผ่าตัดเพราะบรรยากาศคล้ายคลึงกับในหนังในละครไม่มีผิดเพี้ยน

        ความรู้สึกที่เหมือนหมูรอขึ้นเขียงเตรียมถูกเชือดก็ปรากฏอยู่ในความคิดของเขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว รออยู่หลายสิบนาทีเสือน้อยในชุดนักเรียนลุกขึ้นมานั่ง

        เขาเจ็บที่หน้าอกแปล๊บๆ ก่อนกวาดสายตาไปโดยรอบ เขาสงสัยเมื่อไหร่จะได้พบหมอ?

        จึงกวักมือส่งสัญญาณเรียกครูที่มาเป็นเพื่อนครูเมื่อเห็นเด็กนักเรียนลุกทำท่าจะเรียกเขาแต่ไม่กล้าใช้เสียงดังในโรงพยาบาลจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาด้วยตัวเอง

        “ครูสมศักดิ์เมื่อไหร่ผมจะเจอหมอครับเนี่ย!?” เสือน้อยกัดฟันพูดด้วยความเจ็บปวด

        ครูก็ยิ้มแห้ง“คือว่ากรณีของเธอมันดูเหมือนไม่ใช่เหตุฉุกเฉิน แต่ถึงแม้ว่ามันจะเป็นกรณีฉุกเฉินห้องก็เต็มคนประสบอุบัติเหตุเยอะมาก เห็นหมอหลายแผนกวิ่งเข้ามาดูไม่ขาดสายเลย”

        “ผมว่าวันนี้ไม่ได้เจอหมอแน่เลยใช่มั้ยครับ?”เสือน้อยก็พอจะเข้าใจก็ต้องให้คนป่วยที่อาการหนักกว่ารักษาก่อนถึงจะถูกต้องส่วนของเขาเองอาการยังไม่แน่ชัด…

        “คงเป็นงั้นเอาไงดีละว่าแต่อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง!?” ครูสมศักดิ์ถามเพื่อรอตัดสินใจจะทำการต่อไป

        “ยังเลยครับครูยังเจ็บแปล๊บ ๆ อยู่เลย” เสือน้อยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งถ้าไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นอะไรตายเขาไม่ยอมเด็ดขาด ก่อนพูดขึ้นว่า “ครูครับ!ย้ายผมไปโรงบาลเอกชนดีกว่า…ผมอยากรู้ผลเร็ว ๆ”

        “ไปโรงพยาบาลเรือใบน่ะเหรอตรงตลาดพูนทรัพย์อะนะ?” ครูสมศักดิ์ขมวดคิ้วเพราะค่าใช้จ่ายย่อมแพงกว่า

        “ครูไม่ต้องคิดมากหรอกครับผมมีประกันชีวิตและถึงแม้ประกันชีวิตจะใช้ไม่ได้ ยามเมื่อจะรักษาชีวิต…ไอ้เสือน้อยคนนี้มันก็พอมีตังค์เก็บไว้อยู่บ้าง!” เสือน้อยพูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะ

        เมื่อครูได้ยินดังนั้นจึงพาเสือน้อยขึ้นนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล ในระหว่างทางเสือน้อยก็โทรหาลุงหมอนิธิ“ลุงหมอ! ผมเจ็บหน้าอกแปล๊บ ๆ กำลังนั่งรถไปโรงพยาบาลลุง วันนี้ลุงหมออยู่เวรมั้ยครับ?”

        เสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยท่าทีกังวลใจ“เอออยู่…อาการเป็นไงเล่าให้ลุงฟังซิ!?” จากนั้นเสือน้อยก็บรรยายเหตุการณ์

        ลุงหมอก็ถามขึ้นว่า“แล้วโทรบอกพ่อบอกแม่เอ็งหรือยัง?”

        “ยังเลยครับลุงประเดี๋ยวโทรเลยเนี่ย…” เสือน้อยก็นึกขึ้นได้ว่าลืมบอกพ่อแม่หลังจากตัดสายก็โทรไปเล่าอาการเบื้องต้นให้พ่อผันแม่ชบาฟังจนกระทั่งทั้งสองตื่นตระหนก ห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนรีบขับรถไปโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน…

        ระหว่างเสือน้อยกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้บุรุษพยาบาลกำลังเข็นรถอยู่ เป็นช่วงเวลาบ่ายโมงพอดี เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสือน้อยหยิบมือถือตัวโปรด ยี่ห้อ i-mobile 902 ขึ้นมา

        เขาเห็นรายชื่อของไอ้สิงหาจึงกดรับสายทันที “เออว่าไงมึง!”

        “ไอ้เสือตอนมึงคิดถึงเหมือนฝันมันทำให้มึงเจ็บที่หน้าอกใช่หรือเปล่าวะ?” สิงหาถามขึ้นด้วยท่าทีกระตือรือร้นสิงหาเปิดลำโพงให้เพื่อนในกลุ่มได้ยินด้วย

        เสือน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่ง“พอมึงพูดขึ้นมา ก็เหมือนจะใช่ขึ้นมาหน่อย ๆ แล้ว”

        “นั่นไง!มึงโดนดอกรักจริง ๆ” สิงหาได้พยายามจะหาทางโน้มน้าวให้เพื่อน ๆเชื่อให้ได้ว่าเป็นอย่างที่เขาบอกจริง ๆ

        เสียงปลายสายแทรกขึ้นเป็นเสียงของเปรม“แล้วมึงให้หมอตรวจยังวะ?”

        “ยังกูอยู่บนเตียงพยาบาลกำลังโดนเข็นไปหาหมอ…อุ๊ย! ซี้ด เจ็บอีกแล้วว่ะ!”

        “เฮ้ยมึงอย่าไปคิดถึงคนที่มึงรักมากลองปล่อยใจว่าง ๆ เชื่อกูเพื่อน” สิงหาในฐานะผู้มีประสบการณ์ทางด้านการดูละครเพราะทุกวันหยุดเขานั่งติดหน้าจอรอดูละครโปรด เรื่องมังกรหยก จนถึงขั้นไปซื้อหนังสือมาอ่าน

        ฉากที่เอี้ยก้วยกระอักเลือดออกมาเวลาคิดถึงเซียวเหล่งนึ่ง ตอนอยู่ ‘หุบเหวไร้รัก’ ยังคงตราตรึงฝังใจเจ้าตัวมาจนทุกวันนี้

        “เดี๋ยวกูไปหายาไส้ขาดให้”พอได้ยินเสียงเสือน้อยเหมือนจะคุยกับหมออยู่

        เขาจึงตัดสายไปทันทีหลังจากวางสายเสร็จสิงหา ก็ไปโม้คุยโวโอ้อวดกับเพื่อนในกลุ่มยกใหญ่ว่าใช่แน่ ๆไอ้เสือมันโดนพิษดอกรัก!

         _________

        ถ้าท่านชื่นชอบนิยายเรื่องนี้หรือตอนนี้ สามารถส่ง "อั่งเปา" มาให้เป็นกำลังเพิ่มเติมได้นะครับ ขอบคุณครับ : )