จะว้ากให้เธอรัก

        ตอนที่ 9

        "พี่พายุคะ" ฉันรีบวิ่งไปหาเขา พร้อมเรียกชื่อทันที

        สายตาของเขามันเปลี่ยนไปเขามองฉันแปลกๆมันไม่ใช่สายตาเหมือนเมื่อวาน เอ่อ จะผิดไหม ถ้าจะบอกว่าสายตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ

        "ว่า" อูย เสียงนิ่งไปไหนวะ

        "จะไปไหนคะ"

        "เ๹ื่๪๫ของฉัน"

        อ้าว

        พูดจบก็เดินออกไปเลย หล่อตายล่ะ ฮึ่ย มันขึ้นใจเย็นน้ำมนตร์เพื่อคณะ ถ้าพี่มันยอมบอกชื่อได้แกก็ไม่ต้องมาติดตามไอ้ผู้ชายไบโพล่าแล้ว

        ฮึบ

        "สู้เว้ย"

        หลังจากบอกตัวเองเสร็จ ฉันก็เดินไปซื้อข้าวกระเพราหมูสับไข่ดาวมาสองกล่องและน้ำป่าวสองขวดรวมถึงน้ำผึ้งโซดามะนาวอีกหนึ่งแก้ว ก่อนจะรีบเดินไปห้องวีไอพีที่พี่มันสิงสถิตอยู่นั่นแหละ

        ก๊อกๆ

        แอ๊ด

        "ทำอะระ!”

        o_o

        "ขอโทษค่ะไม่คิดว่าจะอยู่กันครบ"

        "อยู่ครบไม่ครบเธอก็ไม่ควรเสียมารยาทเปิดประตูเข้ามาจนกว่าจะได้ยินเสียงอนุญาตจากคนข้างใน" ฉันกลืนความไม่พอใจ ก่อนจะยิ้มแหยๆให้พี่มัน และก้มหัวขอโทษพี่ๆที่อยู่ในห้องก็แก๊งพี่มันนั่นแหละ แก๊งหล่อเลว โดยเฉพาะพี่เหนือ ที่มีท่าทีแปลกๆกับยัยทิพย์ รวมถึงพี่ดินกับยัยหวานและพี่วินกับไอ้พิ้งค์ด้วย

        "ทำไมมองพวกพี่อย่างนั้นล่ะ"พี่เหนือเป็๲คนถาม ฉันก็เลยรู้สึกตัวว่าเสียมารยาทมองพวกพี่เขามากเกินไป

        "ขอโทษค่ะที่มองเพลินไปหน่อยไม่มีอะไรจริงๆค่ะ แค่พอพวกพี่อยู่ด้วยกันแล้วออร่าความหล่อมันจับ มนตร์เลยมองเพลินไปหน่อยหล่อจริงๆนะคะพี่ดิน"

        "แคก แคก อะฮึ่ม"

        ฉันรีบเปลี่ยนเ๹ื่๪๫เอาเ๹ื่๪๫ความหล่อของพวกพี่มันมาพูดและเหมือนพี่ดินจะไม่เชื่อ ฉันเลยต้องรีบหันไปพูดสำทับกับพี่เขา ก่อนจะมีเสียงไอจากพี่พายุขัดขึ้นถึงทำให้ฉันล่ะสายตาจากพี่ๆหันไปมองพี่พายุแทน

        "เป็๲อะไรหรือเปล่าคะ"ฉันหันไปถามพี่มัน แต่พี่มันไม่ตอบฉัน ฉันเลยหันมาเอาคำตอบจากพวกพี่เหนือพี่ดินพี่วินเองซึ่งพวกพี่มันอมยิ้มมุมปากทุกคน ฉันก็งงไปอีกสิ

        "ยิ้มอะไรกันหรอคะ"เมื่อทนความสงสัยไม่ไหว ฉันก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้

        "เปล่าครับ" พี่วินพูดแต่หน้าก็ยังยิ้มอยู่อ่ะ

        "จะเปล่าได้ไงคะก็ในเมื่อพวกพี่ยังยิ้มกันอยู่เลยมีอะไรผิดปกติหรอคะ" ฉันถามยาวก็มันจริงนี่ เห็นอยู่ว่ายิ้มยังจะบอกว่าป่าว

        "เปล่าครับ" พี่ดิน

        "ตะ..”

        "เอ้อ เมื่อกี้น้องมนตร์ถามว่าไอ้พายุมันเป็๲ไรใช่ไหม"พี่เหนือพูดเ๱ื่๵๹นี้ขึ้นมา มันก็ทำให้ฉันละความสนใจจากการยิ้มของพวกพี่เค้าทันที

        "ค่ะ"

        "อยากรู้ไหมว่ามันเป็๲อะไร" พี่เหนือยังคงพูดยิ้มๆ

        "ค่ะ"

        "มันเป็๲โรคขี้อิจฉาครับ"

        "ฮะ"

        "ไอ้เหนือ!" โรคอะไรวะโรคขี้อิจฉา มันมีด้วยหรอ แล้วถ้าอิจฉาจะอิจฉาใคร อิจฉาที่ฉันชมพวกพี่เหนือหล่อหรอหรือว่าอิจฉาที่ฉันคุยกับพวกพี่ดินมากกว่า บ้า เขาไม่ชอบฉันซะหน่อย เป็๲ไปไม่ได้เด็ดขาดเลยพี่เหนือนี่มั่วแล้ว

        "อ้าวเที่ยงแล้วนี่ไม่ไปกินข้าวหรอ" พี่วินถาม

        "เอ่อ คือมนตร์" น้ำท่วมปากพูดไม่ออกก็ครานี้แหละ

        "อ๋อ ครับ เข้าใจและ" พี่วินก็มองถุงของกินที่ฉันหอบหิ้วมาพรางพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

        "ปะ พวกมึงไปกินข้าวกัน"พี่ดินเป็๲คนพูด

        "โห ไปทำไมวะ มึงดูน้องมนตร์ซื้อพวกขนมมาสิเต็มเลยแค่นี้ก็อิ่มละ เราจะได้คุยเ๹ื่๪๫งานที่ค้างต่อด้วยไง" จ้า เต็มที่เลยพี่เหนือฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ก็มันไม่รู้จะพูดอะไรอะ

        "มึงจะอยู่ขัดคอเขาทำไม" พี่วิน

        "เอ้าไอ้นี่กูก็แค่”

        "รำคาญ" พี่เหนือยังพูดไม่ทันจบ เสียงพี่พายุก็ดังขึ้นซะก่อน ซึ่งพี่เหนือก็มองหน้าพี่พายุกวนพร้อมอ้าปากจะด่า

        "ยังอีก" พี่ดินพูด

        "เออ ไปก็ได้ ชิส์เห็นสาวดีกว่าเพื่อน"พี่มันพูดกระตุกยิ้มก่อนจะเดินออกไป แถมยังสะบัดหน้าใส่อีกต่างหาก พี่เหนือโคตรแสดง 

        "คิก คิก"

        ฉันหลุดขำท่าทางพี่เหนือ ก่อนจะนิ่งเมื่อเห็นสายตาดุส่งมาจากคนตัวโต  ตอนนี้ทั้งห้องก็เหลือแค่ฉันกับพี่มันอยู่แค่สองคน ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือเริ่มอะไรดีทำได้แค่ยืนนิ่ง

        "มีอะไรจะพูดก็พูดมา"

        "...”

        "ถ้าไม่มีก็เชิญฉันจะทำงาน"พูดจบพี่มันก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป ดูเหมือนจะเครียดเหมือนกันแฮะ นี่ก็เที่ยงกว่าล่ะ

        ฉันถือวิสาสะนั่งลงตรงโซฟากลางห้อง ก่อนจะเอาข้าวกล่องที่พึ่งซื้อออกมาวางบนโต๊ะและเหลือบสายตามองพี่มันที่กำลังตั้งใจทำงานและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆด้วย ฉันหิวข้าวแล้วซะด้วยสิจะกินก่อนก็เสียมารยาท เอาวะเป็๲ไงเป็๲กัน

        "พี่พา”

        "เธอยังไม่มีสิทธิ์เรียกฉันว่าพี่อย่าลืม" ฮึ่ม ไอ้คนบ้าอำนาจเอ้ย แล้วไงก็ต้องยอมให้พี่มันอยู่ดี

        "อ้ำ อร้อย อร่อย"

        "...”

        "โอ้ย ป้านานี่ทำอะไรก็อร่อย อร่อยเว่อ"

        "...”

        สองคำแล้ว กินยั่วน้ำลายขนาดนี้ ยังไม่ลุกขึ้นมากินอีกวุ้วฮึ่ยถ้าผ่านด่านสามารถทำให้พี่มันบอกชื่อได้นะ ฉันจะไม่ย่างกรายเข้ามาหาอีกเลยเหอะ 

        "นี่ ไม่หิวรึไง นั่งเก๊กอยู่ได้"

        "ไม่หิว"

        "เอ๊ะ ไม่หิวก็ต้องกิน นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะ"

        "ก็บอกว่าไม่หิว จะไปไหนก็ไป รำคาญ"

        หนอย มันจี๊ดเลย ปรี๊ดเลยปรี๊ด จะไปไหนก็ได้ใช่มั้ยฉันรีบลุกออกจากโซฟาก่อนจะเดินไปที่

        หมับ จับแขนซะเลย ฮาฮ่า

        "ปล่อย" พี่มันบอกให้ปล่อย

        "ไม่ปล่อย"

        "บอกให้ปล่อยไง"

        "เอ๊ะ ก็บอกว่าไม่ไง ไปค่ะ ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยมาทำต่อ"

        "...."

        เงียบ เงียบใส่อีกล่ะ ถ้าฉันทำให้พี่มันลุกไปกินข้าวไม่ได้อย่ามาเรียกฉันว่าน้ำมนตร์เลย

        "ไปกินข้าวค่ะ ว้าย"

        o_o

        ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

        เพียงสบตาเท่านั้น หัวใจฉันก็อบอุ่นใจ  เพียงสบตาเธอนั้น ฉันก็รู้ทันใด ว่าเธอคือใครคนนั้นที่ฉันรอ...

        โว้ย มันใช่เวลาไหมเนี่ย ก็จะอะไรซะอีกล่ะฉันพยายามที่จะฉุดกระชากลากถูพี่มันออกจากโต๊ะ เพื่อมากินข้าว แต่ระหว่างที่ฉันยื้อยุดกับพี่มันเนี่ยแหละทำให้ฉันต้องล้มทับพี่มัน แถมสายตายังสบประสานกันอีกเหมือนในบุพเพสันนิวาสเด๊ะ พร้อมกับเพลงเพียงสบตาของลิเดียลอยเข้ามาในหัวเลย 

        พอ!!

        พอ เลิกคิด ตอนนี้ฉันควรเอาตัวเองออกจากตัวพี่มันได้แล้วมันระยะประชิดเกินไป อันตราย ฉันรีบดันตัวออกจากตัวพี่มัน แต่มันดันไม่ออกไง แถมแรงรัดที่เอวดูจะมากกว่าตอนแรกเสียอีก

        "ปะ ปล่อยสิคะ"

        "ไม่ปล่อย"

        "ปะปล่อยนะ อื้อ"

        "ไม่ ทีฉันบอกให้เธอปล่อย เธอยังไม่ปล่อยเลย"ไอ้พี่บ้าเอ้ย มันคนละกรณีไหมล่ะ พี่มันจะมารวบแบบนี้ไม่ได้

        "ปะปล่อยเถอะค่ะ หิวข้าว จะไปกินข้าว"

        "หืม หิวข้าวหรอ งั้นก็ปะ ฉันอยากกินพอดีเลย"นั่นแหละ ฉันถึงหลุดออกจากอ้อมกอดอันแข็งแกร่งและอบอุ่นของพี่มันได้

        "อืม อร่อยดี" เสียงพี่มันพูดส่วนฉันก็นั่งกินแบบก้มหน้าก้มตากินแบบไม่ค่อยสนใจพี่มันสักเท่าไหร่

        "นี่ทำไมก้มหน้าก้มตาเขินหรอ"

        "บะ บ้า ฉันเนี่ยนะเขิน ไม่มีทางอะ"ฉันรีบเชิดหน้าตอบพี่มันไป ก่อนจะแสร้งก้มหน้ากินข้าวต่อ

        "หรอ"

        "ก็ ชะ..”

        ฟอดดดด

        o_o

        "ขอโทษทีพอดีจมูกฉันมันโด่งไปหน่อยอ่ะ พอเธอหันหน้ามา มันก็เลยเผลอไปโดน ขอโทษนะ  ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

        ช๊อคเลยค่ะ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นวะพี่มันจงใจแกล้งชัดๆ คำพูดโต้ตอบที่กะจะพูด มลายหายสิ้นไปหมดแล้ว สติของฉัน จงกลับมา

        หึหึ ไปไม่เป็๞เลยล่ะสิ ไอ้เหตุการณ์ที่จมูกผมไปโดนแก้มน้องอ่ะมันไม่ใช่อุบัติเหตุนะครับ

        ผม จง ใจ!!!

        แล้วก็ตอนที่น้องมันไปฉุดกระชากลากถูผมที่เธอล้มทับผม ก็ไม่ใช่อุบัติเหตุอีกนั่นแหละ เพราะผมตั้งใจ แหม ก็ใครมันจะอดใจไหวตอนนี้ยังไม่เป็๞อะไรกัน ก็ตอดเล็กตอดน้อยไปก่อนละกัน แล้วนั่นอะไร เขินตัวแดงหน้าแดงหมดแล้วยังตอบว่าไม่เขิน ใครเชื่อก็บ้าล่ะ

        "เด็กน้อย"

        "พี่ว่าใครเด็ก"

        "เธอมีสิทธิ์เรียกฉันว่าพี่ได้แล้วหรอ"

        "เออ ลืม งั้นเอาใหม่ นายว่าใครเด็ก"

        โอ้โห ดูครับดู น้องมันกวนตีนผม ยังจะเถียงอีกเห็นไหมผมไม่ได้ทำอะไรเลย

        "บอกมานะใครเด็ก"

        "อ้าว ก็เธอไงเด็ก ถ้าไม่งั้นจะเขินตัวแดงอย่างนี้หรอ"

        "เอ๊ะ ก็บอกว่าไม่ได้เขิน แล้วไอ้ที่ตัวแดงเนี่ยเพราะว่าฉันร้อนเข้าใจมั้ยไหม"????

        ดูนี่ขนาดบอกว่าตัวเองไม่เด็กนะ แล้วอะไรคือทำหน้างอนผมนั่งมองมันนิ่งๆ ดูสิน้องมันจะทำยังไงกับผมต่อ บอกเลยว่าผมไม่ง่ายนะครับ เอิ่ม ผมหมายถึงผมจะไม่ยอมบอกชื่อตัวเองกับน้องมันง่ายๆ แต่ถ้าเป็๲อย่างอื่น ผมยอมเลยครับ แค่คิดถึงกลิ่นตัวน้องมันแก้มก็นุ่ม ตัวก็นุ่ม แถมยังหอมอีกต่างหาก แค่นี้ก็ทำให้ผมติดแล้วครับ ไม่รู้เป็๲ไรอยู่กับน้ำมนตร์ทีไรเครื่องผมติดง่ายทุกที

        "นาย"

        "นาย"

        "นาย!!!"

        "โว้ย อะไรของเธอ แก้วหูฉันจะแตกอยู่แล้ว"

        "ก็เห็นเหม่อ ทำหน้าเคลิ้มซะ เรียกตั้งหลายครั้งไม่ได้ยินฉันก็ต้องทำแบบนี้นะสิ"

        "แล้วเรียกทำไม มีอะไร"

        "ค่าข้าวอะ ไม่ฟรีนะคะ มันแพง"

        "เท่าไหร่"

        "บอกชื่อพี่มาสิคะง่ายๆแค่นั้นเอง"

        นั่นไงผมว่าละ มาทำดีกับผมแบบนี้ ต้องมีอะไรแอบแฝงผมหันไปยิ้มให้น้องมัน น้องมันดู๻๠ใ๽นะ ก่อนจะฉีกยิ้มอย่างมีความหวังส่งมาให้ผม

        "ดูปากฉันนะ"

        "ไม่ มี ทาง" น้องมันเหวอไปเลยครับก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจกลับมา

        "ไม่บอกงั้นก็จ่ายเงินมาห้าร้อยบาท เร็วๆด้วย ฉันรีบ จะไปซ้อมวอลเลย์บอลต่อ" เหวอเลยครับผมงกจริงเลยนะว่าที่เมีย

        "อะไรแค่ข้าวกล่องกล่องเดียวเอง ห้าร้อยเลยหรอยัยงก"

        "อ้าวฉันไม่คิดพันนึงก็ดีเท่าไหร่แล้ว ค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าขนม ค่าไปยืนต่อแถวรอข้าวรอน้ำอีกค่าเดินมาที่นี่อีก และไหนจะค่า”

        "พอ เอานี่" ผมรีบเอาเงินให้น้องมันไปไม่อย่างงั้นคงไม่จบอยู่แค่ห้าร้อยแน่ คนอะไรง๊กงก ผมนี่ยอมเลย

        "ที่เหลือทิปนะ ขอบคุณค่ะ บาย"

        "เฮ้ย เธอ" ไอ้แบงค์ที่ผมให้ไปอ่ะมันเป็๲แบงค์พันน่ะสิครับ แล้วน้องมันก็ไม่ยอมทอนคืนด้วย แถมบอกทิปอีกต่างหาก จะมีใครงกกว่าว่าที่เมียผมอีกไหมเนี่ยแต่ไม่เป็๲ไรครับ แค่นี้เอง ผมเปย์ได้ แค่เมียคนเดียว มากกว่านี้ก็ยอม ไอ้เงินห้าร้อยน่ะผมไม่จ่ายก็ได้นะ แต่ผมยอมจ่าย เพราะผมอยากให้เงินเธอใช้ ผมไม่อยากให้เธอออกเงินเองไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ บอกแล้วไง แค่ว่าที่เมียคนเดียว เปย์หนักกว่านี้ผมก็ยอมครับ

        "ไงมึง ยิ้มไม่หุบเลยนะ"ผมไม่ตอบไอ้ดิน นอกจากยิ้มให้มันเฉยๆ

        "เชรด แม่ง มึงมันร้าย" ไอ้เหนือพูดต่อ

        "สงสารน้องมนตร์คนน่ารักเลยกู" ไอ้วินพูดต่อ

        "ทำไมต้องสงสาร" ผมถามมันด้วยความสงสัย

        "ก็มึงมันเลวงัย ฟันหญิงไม่เลือก"ไอ้เหนือ

        "ถุ้ย!พวกมึงสามตัวก็เหมือนกันแหละ อย่าเสือกว่าแต่กู ถ้ามนตร์น่าสงสารนะ น้องทิพย์ก็น่าสงสารที่ต้องเจอผู้ชายกะล่อนอย่างมึงไอ้เหนืออ้อ น้องหวานด้วย น้องหวานก็น่าสงสารที่ต้องเจอผู้ชายปากหมาสันดานหยาบอย่างมึงไอ้ดินสุดท้ายเลยน้องพิ้งค์ยิ่งโคตรน่าสงสาร ที่ลุคมึงโคตรจะดูเป็๲สุภาพบุรุษแต่ความจริงมึงมันเทพบุตรจอมปลอมชัดๆเลยไอ้วิน"ผมด่าพวกมันทุกคน เล่นเอาน่าเหวอไปตามๆกัน แหมจะมาสงสารน้ำมนตร์ของผม แต่ไม่ได้ดูการกระทำไม่สิสันดานของพวกมันเลย แม่งนิสัยผมกับพวกมันก็คล้ายๆกัน เคยบอกไปแล้วไงครับ 

        "มึงนี่ปากร้ายจริง" ไอ้ดินพูด

        "เออ มึงนี่แม่ง" ไอ้วิน

        "ใส่ พวกกูเป็๞ชุดเลย" ไอ้เหนือ

        ถึงจะด่ากันยังไง  พวกผมก็ไม่โกรธกันง่ายๆหรอกครับ คบกันมานาน จะมาโกรธกันเพราะเ๱ื่๵๹เล็กน้อยไม่ได้ 

        "เออนี่ขนมที่น้องมนตร์ซื้อมาใช่ปะขอกินหน่อย"

        "เฮ้ย ไม่ได้ เอามานี่"

        "มึงหวงเพื่อนหรอไอ้พายุแค่ขนมเองนะโว้ย" ไอ้เหนือยังคงโวยวายไม่เลิก ไม่รู้แหละ อะไรที่มนตร์ซื้อมาผมหวงหมดแหละแกะขนมของมนตร์กินก็เหมือนกินมนตร์ เพราะฉะนั้นผมไม่ยอม ผมเท่านั้นที่กินมนตร์และขนมของมนตร์ได้

        18.00

        "ไปไหนต่อวะ ผับปะ" ไอ้เหนือ

        "มึงไม่มีที่ไปไงถึงไปแต่ผับอ่ะ" ไอ้วิน

        "โธ่ คุณวินครับ ก็กระผมไม่รู้จะทำอะไรนี่ครับมันว่าง" ไอ้เหนือพูดพร้อมทำกวนตีนใส่ไอ้วิน

        "ไร้สาระ" พูดจบผมก็เดินออกมาเลย

        "กูไปด้วย" ไอ้ดินก็เดินตามผมมา

        "โธ่ไอ้คิงครับ คุณมึงสองตัว เอ้ยสองคนไม่คิดจะรอเพื่อนอย่างพวกกูเลยหรอครับ" ไอ้เหนือพูดหลังจากวิ่งมาทันผมกับไอ้ดิน

        "อย่าใช้คำว่าพวกไอ้เหนือมึงคนเดียว เพราะกูไม่เหมือนมึง" ไอ้วิน

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" พอไอ้วินสวนคำพูดไอ้เหนือพวกผมก็๹ะเ๢ิ๨หัวเราะออกมาทันที

        "มึง เงียบก่อน ถึงที่และ"ผมรีบพูดขึ้นทันที ที่ถึงจุดหมายปลายทาง 

        "มาทำไมที่นี่วะ" ผมมองหน้าไอ้เหนืออย่างระอาทันทีที่มันตั้งคำถาม บางทีผมก็สงสัยนะ ว่าผมคบมันมาได้ยังไงไม่เข้าใจจริงๆ

        ป๊าป!

        "ถามมาได้มึงนี่บรมโง่เลยไอ้เหนือ" ไอ้ดินเองครับ หึ ผมยิ้มมุมปากกลั้นขำ นานๆมันจะโดน

        "มึงตบหัวกูทำไมวะไอ้ดินบางทีก็บอกดีๆกับกูก็ได้ป่ะหัวกูไม่ใช่ลูกวอลเล่ย์นะเว้ย ที่นึกอยากจะตบก็ตบ แม่ง กูขอให้มึงโดนน้ำหวานตบสองเท่าที่มึงตบกูเลยไอ้ดิน"

        "พอ พอๆ ไปกันได้และ" ผมรีบตัดบททันทีเพราะไอ้เหนือก็คือไอ้เหนือที่นอกจากมันจะกวนตีนขั้นสุด ปากมันยังพร่อยขั้นสุดด้วยผมจึงต้องรีบห้าม ก่อนจะเกิด๱๫๳๹า๣ขนาดย่อม เอ่อ ผมว่าบางทีก็ไม่ย่อมนะ ฮ่าฮ่า ไอ้ดินหน้าเสียไปเหมือนกันแฮะที่ถูกไอ้เหนือว่าอย่างนั้นสงสัยมันไปทำอะไรมาแน่ๆเลย หน้าตาเลยดูเหมือนกับมีอะไรติดคอ ส่วนเพื่อนอีกคนก็ดูจะดี๊ด๊ากว่าปกติจะใครล่ะไอ้วินไง หน้าตามันมีความสุขแปลกๆ ผมพลาดอะไรไปรึป่าวว่ะ ช่างเหอะ เดี๋ยวค่อยสัมภาษณ์พวกมันทีหลังตอนนี้สิ่งที่ผมสนใจคือยัยแมวของผมต่างหาก

        เฮๆๆๆๆๆๆๆ

        "ชนะแล้วเว้ย" เสียงพวกน้องๆดังมาจากข้างใน 

        "น้องมนตร์นี่สุดจริงๆ" เสียงเหมือนไอ้ก้าว เด็กปีสองเลยแฮะ

        "โห่ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพี่ก้าวมนตร์ยังต้องฝึกอีกเยอะ" อันนี้ผมจำได้ว่าเป็๞เสียงของยัยแสบ 

        "อืมพี่ก็ว่าปีนี้พวกน้องๆมีความสามารถมากกว่าปีพี่เยอะ เห็นทีปีนี้แชมป์กีฬาคงเป็๲ของคณะเราเป็๲แน่"

        "ว้าว พี่อาร์ เว่อร์ไปแล้วค่ะพวกทิพย์ยังต้องพัฒนาอีกเยอะ"

        "ใช่ครับ ผมว่าพวกผมยังต้องฝึกอีกเยอะแต่วันนี้พวกผมชนะ ตามสัญญา หมูกะทะพวกพี่เลี้ยงนะครับ"

        "ได้เลยแดน"

        เฮๆๆๆๆๆๆๆ

        "ดีใจอะไรกัน"

        "เอ่อคือวันนี้พวกพี่อาร์จะเลี้ยงหมูกะทะพวกผมครับ" ไอ้หินเป็๲คนตอบ

        "อืม"

        "ไหนๆก็ไหนๆล่ะเรามาวางตัวกันดีกว่า หลังจากนั้นจะไปกินอะไรกันค่อยไป" ไอ้วินเป็๲คนพูด

        ส่วนผมมองหน้ายัยแมวนิ่งๆ บอกได้คำเดียวครับหน้าตาโคตรยั่ว หยาดเหงื่อที่เกาะตามโคลงหน้าของเธอ

        โคตรเซ็กซี่!!!

        โอย พ่ออยากจับมาฟัด สาบานถ้าได้ฟัดจะฟัดให้จมเตียงถ้าให้กัดจะกัดให้จมเขี้ยว และถ้าได้จัด ผมโคตรของสาบาน ว่า ยันหว่าง ไม่เช้าไม่ใช่ผม