'อ่อก... ที่นี้มัน.... ที่ไหนกัน...?'
เมื่ิอรู้สึกตัวขึ้นมา ผมก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีแดงจับจ้องไปรอบๆ ก่อนที่จะรู้สึกตัวอยู่ในห้องพยาบาลของโบสถ์หรือคอนแวนหลังหนึ่งในที่ๆไม่รู้จัก
ในขณะที่สมองกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ผมก็ค่อยๆลุกขึ้นมาและเดินไปมาในโบสถ์แห่งนี้ สถานที่แห่งนี้ มีการรวบรวมตัวของผู้คนแบบผมเอาไว้มากมาย นั้นคือเด็กกำพร้าและมีเด็กกำพร้า 2-3 คนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม ซึ่งตัวผมไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่
แต่ทว่าในขณะที่กำลังเดินไปมาในห้องพยาบาลนั่นเอง ก็มีทหารสองคนมาคว้าตัวจับผมลากไปที่ไหนสักแห่งหนึ่ง และนั้นคือห้องทำงานของบาทหลวง ที่ๆมีชายวัยกลางคนที่ต่อยผมจนสลบนั่นอยู่
ข้างหน้าของชายวัยกลางคนผู้นั้น มีร่างสวยของสาวงามวัย 30 ต้นๆยืนอยู่ด้านข้างหน้าของชายวัยกลางคนและพยายามจะพูดอะไรบางอย่างกับชายคนนั้น
"ขอร้องหล่ะค่ะ ท่านกุส! เขาพึ่งจะ 16 เองนะค่ะ!"
"นี้เธอขอร้องให้ไอ้เด็กเหลือขอนั้นมากี่ครั้งแล้ว โรส...?"
"แต่เด็กคนนั้นเขาไม่อยากเป็ทหารนี้ค่ะ! แถมเขาก็ทำพิธีแสวงบุญสำเร็จด้วย ช่วยอย่าฆ่าเขาเลยนะค่ะ!"
ทั้งสองเหมือนว่ากำลังถกเถียงกันเื่ของผมอยู่ ถึงแม้จะไม่เข้าใจเนื้อหาคำพูดที่แม่ชีสาวที่ชื่อโรสพูดเสียเท่าไหร่ แต่เหมือนเธอจะพยายามยกเื่ที่อาร์คของโลกนี้ผูกคอฆ่าตัวตายแล้วผมกลับมาควบคุมร่างแทนว่าแสวงบุญสำเร็จ
ใช้สิ่งนั้นต่อรองไม่ให้ชายคนนั้นฆ่าผมทิ้ง... ให้ตายเถอะจะไม่ว่าโลกใบไหนๆก็ไม่พ้นกฏเหล็กในการรับราชการทหารเลยหล่ะนะ ผมคิดในใจอย่างหดหู่ และยืนฟังทั้งสองคนถกเถียงกันไม่มีหยุด
"ยังไงหล่ะ? กฏหมายของจักรวรรดิด้วยเื่เกณฑ์ทหาร ให้ไม่ว่าชายใดที่อายุถึง 15 ปีต้องเกณฑ์ทหาร หากผู้ใดฝ่าฝืนไม่ยอมเกณฑ์ทหารมีโทษถึงขั้นปะาชีวิตเลยนะ"
"แต่ว่าท่านกุสค่ะ! จะให้ฆ่าเด็กคนนั้นที่เปรียบเสมือนอนาคตของชาติมันก็ยังไงอยู่น่ะค่ะ!?"
"กฏหมายคือที่สุดโรส!! ไม่ว่าจะเป็เด็กที่เป็นักบวช ก็ต้องเกณฑ์ทหารไม่เว้นแม้แต่เด็กกำพร้า! แล้วอีกอย่างถึงแม้จะแสวงบุญเสร็จ ก็ใช่ว่าจะสามารถยกเว้นการเกณฑ์ทหารหรอกนะ!"
"แต่ท่านก็ไม่ควรจะฆ่าเขา เพราะตามกฏทางศาสนาแล้วจะไม่ฆ่าผู้ที่ทำพิธีแสวงบุญสำเร็จนะค่ะ!"
ทั้งสองคนต่างเถียงกัน นั้นคือสาเหตุที่ผมโดนจับมาฟังบทสนทนานี้อย่างน่าเบื่อ กฏการเกณฑ์ทหาร แต่ผมที่ทำพิธีแสวงบุญสำเร็จ กลับกัันยังโดนจับเพื่อไปเกณฑ์ทหารอีกเนี่ยสิ
คุณแม่ชีที่พยายามจะต่อรองกับนายทหารตรงหน้าที่น่าจะเป็นายทหารหน่วยเกณฑ์กำลังพล ได้ถกเถียงกันในตัวผมตามข้อกฏหมายของจักรวรรดิแล้ว ผมมีคุณสมบัติหรือไม่กันแน่ แต่ทว่าพอมานึกดูอีกที... แม่ชี่ที่ชื่อโรสคนนั้นกับมีความสำคัญอะไรบางอย่างกับผม
เธอเป็แม่ชีที่คอยเลี้ยงดูผมมาั้แ่เด็กๆ แม่ชีโรสนั่นเอง เธอคอยดูแลเด็กกำพร้าที่ทางกองทัพส่งมาที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหรือโบสถ์นั้นหลายสิบหลายร้อยคน มาั้แ่เมื่อ 20 ปีก่อนแล้ว
เด็กกำพร้าที่เกิดจากภัยาทุกสารทิศทั่วระบบสุริยะจักรวาล Geonia แห่งนี้ โดยที่ผมนั้นมักจะได้รับการดูแลเป็พิเศษ เพราะมนุษย์ทุกคนสามารถใช้ Espes ได้หมดทุกคน แต่มีแค่ตัวของผมที่มี Luminus แบบพิเศษ
พอผมเค้นความทรงจำลึกลงไปอีกหน่อย ผมก็รู้สาเหตุที่อาร์ค ในโลกนี้ตายลง เพราะเขาไม่สามารถปลุก Luminus ได้ก่อนที่ตัวเองจะตาย ทำให้ผมได้สิงร่างนี้แทน และการที่ผมมาสิงร่างตัวผมในโลกนี้ Luminus ก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาอีกครั้ง
"ตามกฏหมายการเกณ์ทหารฉบับใหม่ ไม่ว่าจะเป็มนุษย์ที่ไม่มี Luminus ก็จำต้องถูกเกณฑ์ แม้แต่เหล่านักบวชในศาสนาอัลทรูสเองก็เช่นกัน"
"กฏหมายใหม่หรอคะ..? ทำไมชั้นถึงไม่รู้เื่นี้เลยหล่ะ ไม่ใช่ว่ากฏหมายการเกณฑ์ทหาร ให้ยกเว้นเด็กกำพร้าและนักบวชมิใช่หรอคะ?"
"เอ่อ... ขอโทษนะครับ แล้วชีวิตของผมจะเป็ยังไงต่อหรอครับ..?"
ผมที่เริ่มเบื่อหน่ายกับบทสนทนาอันหน้าเบื่อของทั้งสองคนก็รีบพูดแซกขึ้นมาในทันที
การที่จะต้องมายืนฟังทั้งสองพูดกันแบบนี้ มันก็น่าเบื่อไม่ใช่น้อย ก่อนที่นายทหารคนนั้นจะยืนขึ้นและเดินเข้ามาหาผม
พอสังเกตุดูดีๆ ร่างกายกำยำและสูงกว่าผมราวๆ 10 ซม. เป็ชายที่ดูเข้มขึงมาก ชุดที่ใส่เป็ชุดทหารสีดำเส้นขอบแดง เขาคนนั้นจ้องหน้าผมตาเป็มันก่อนจะเปิดม้วนกระดาษขึ้นมา
"อาร์ค อายุ 16 ปี แกมีความผิดฐานหนีการเกณฑ์ทหาร"
"เดี๋ยวสิ! แบบนี้ผมก็โดนโทษปะาแน่ๆ ไม่เอา ผมไม่อยากตายครับ!"
เขามองหน้าผมก่อนจะอ่านเอกสารความผิดของผมในฐานการหนีทหาร แค่ได้ฟังหน้าผมก็ซีดในทันที เมื่อได้ยินคำนั้น สมองมันวิ่งแล่นไปไกลว่าตัวเองกำลังจะโดนโทษปะาแน่ๆ ร่างกายเลยเริ่มสั่นกลัวขึ้นมา ก่อนจะมองหน้าของชายคนนั้นด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ
"ท่านกุส ท่านสัญญากับชั้นแล้วนี่ว่าจะไม่ฆ่าอาร์คน่ะ!"
"เื่นั้น ข้าให้สัญญาว่าจะไม่ฆ่ามัน แต่กฏก็ต้องเป็กฏ ข้าจะพามันไปที่เมืองลุนเทีย เพื่อเข้าไตร่สวนความผิด ในศาลกองทัพ"
"แต่เด็กคนนี้ไม่มี Luminus นะค่ะ! ถ้าให้ไปเป็ทหารก็มีแต่ตายนะค่ะ!"
"ไม่มี Luminus ไม่ใช่ปัญหา แค่มันสามารถต่อสู้ได้ก็ถือว่ามีประโยชน์กับกองทัพแล้ว!"
เมื่อเธอได้ยินความผิดของผม คุณแม่ชีโรสก็รีบเอ่ยถามสััญญากับนายทหารคนนี้ทันที แต่ทว่ามันก็เท่านั้น เมื่อกฏหมายทางการการทหารที่ถูกร่างขึ้นมาใช้ใหม่ได้กำหนดไว้แล้วว่า ผมเข้าข่ายการเกณฑ์ทหาร ก็ไม่สามารถที่จะเหลีกเลี่ยงได้แล้ว
อาร์คเองก็คงไม่อยากตายก็เลยฆ่าตัวตายแน่ๆ แต่สุดท้ายผมก็ได้มารับกรรมแทนอาร์คในโลกนี้ ขอบใจนายจริงๆที่หาที่ตายให้ฉันใหม่ ตัวฉันเอง... แต่นี้อาจจะเป็โลกที่ฉันามหาอยู่ก็ได้
เมื่อนายทหารคนนั้นพูดจบ แม่ชีโรสก็ได้มาโอบกอดตัวผมไว้ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกจากสองข้างของแก้มของเธอ ผมที่เห็นแบบนั้นจึงโผยกมือขึ้นมาโอบกอดร่างกายของเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะกล่าวปลอบใจ
"ไมต้องเศร้าหรอกนะครับคุณแม่โรส ผมจะต้องรอดกลับมาให้ได้เลย"
"ชั้นรู้ แต่การที่จะต้องเห็นเ้าลงไปสู่านั้น ชั้นก็ทำใจไม่ได้อยู่ดีหรอก...."
นั้นคือคำพูดที่ผมสามารถปลอบใจคุณแม่ชีโรสได้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มากมายอะไร แต่หลังจากที่ร่ำลากันเสร็จ ผมก็โดนลากออกมายังหน้าโบสถ์ในทันทีพร้อมกับเพื่อนๆเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่ที่นี้เหมือนๆกันกับผมในโลกใบนี้
ทั้ง 3 คนจะได้ไปยังเมืองเพรุน เพื่่อที่จะขัดความสามารถรับราชการทหารในกองทัพ แลนด์(บก) เวเต่(น้ำ) ไอซ์(อากาศ) และ สตาร์(อวกาศ) ซึ่งทั้ง 3 หน่วยนั้นจะเป็หน่วยงานรบและป้องกันในภาคพื้นทวีปในแต่ละดวงดาวที่จะได้ไปประจำ ส่วนกองทัพสตาร์นั้นจะเป็ชื่อเรียกของ กองทัพเรือ
อวกาศที่ทำาในระบบดาวสุริยะจักรวาลต่างๆที่จะต้องเข้าไปรุกรานหรือป้องกัน ในอวกาศนั้นเอง
"อาร์ค ขอให้โชคดีนะ พวกเราจะต้องไปเพรุน ขอให้รอดจากศาลทหารที่ลุนเทียนะ"
"อ่า... ขอให้พวกนายโชคดีนะ..."
ในขณะที่กำลังคิดอะไรให้ตัวเองปวดหัวนั้น เพื่อนๆทั้ง 3 ต่างบอกลาผมและขอให้ผมโชคดีในชั้นศาลทหารที่จะต้องไปพิจารณาคดีที่แห่งนั้น และหลังจากนั้นไม่นานนัก นายทหารที่ชื่อว่ากุส ก็ออกมาจากภายในโบสถ์ ด้วยสภาพที่กำลังสวมเข็มขัดอยู่ พร้อมกับแม่ชีโรสที่ผมค่อนข้างเซิงเล็กน้อย
เธอ ออกมาอวยพรให้กับเพื่อนๆและผมให้เรียบร้อยก่อนจะกลับเข้าไปภายในโบสถ์อีกครั้ง เพียงแค่นั้นผมก็รู้ได้ว่า ทั้งสองทำอะไรกันก่อนจะออกมาจากภายในโบสถ์
"เอาหล่ะพวกแกพาเ้า 3 คนนี้ไปเพรุน ส่วนแกอาร์ค ข้าจะพาเ้าไปที่ลุนเทีย"
นายทหารกุสกล่าวออกคำสั่งกับทหารของตน ให้แยกออกเป็สองกลุ่ม ก่อนที่เขาจะพาผมขึ้นไปบนหลังม้า ด้วยสภาพโดนมัดมือมัดเท้าราวกับสินค้าที่นอนคว่ำอยู่บนหลังม้าของชายคนนี้ และเริ่มออกเดินทางกันในที่สุด
3 วันผ่านไป ในที่สุดผมก็เดินทางมาถึงยังเมืองลุนเทียในที่สุด เมืองแห่งนี้หากมองไปรอบๆจะมีสถาปัตยกรรม ที่ออกไปเชิงยุคกลางร่วมสมัย หรือก็คือ สถาปัตยกกรมยุคกลางผสมกับ Steam Punk หรือ่ปฏิวัติอุสาหกรรมนั่นเอง แต่นั่นก็เป็แค่เื่สิ่งปลูกสร้างหล่ะนะ
ระบบการปกครองของจักรวาลนี้ยังใช้การปกครองรูปแบบ อาณาจักรและจักรวรรดิยุคกลางอยู่ โดยที่เมืองหลวงของจักรวรรดิดวงดาวนั่นตั้งอยู่ที่ระบบดาว ใจกลางของจักรวรรดิที่มีชื่อดาวว่า ดาวโยดิน ซึ่งห่างจากดาวดวงนี้ไป 15 ระบบดาวเลยก็ว่าได้
ส่วนแนวหน้าสุดของจักรวรรดิดวงดาว จะห่างจากระบบดาวหลวงไปประมาณ 40 ระบบดาวหล่ะ
แต่นั้นไม่ใช่เื่ที่ผมควรจะมาสนใจในตอนนี้ เมื่อผมมาถึงเมืองลุนเทีย นายทหารกุส คนนี้ก็ลากตัวของผมเข้าไปขังในคุกทันที ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาสูบคลายเครียด
"เอาหล่ะอาร์ค ก่อนที่แกจะโดนเรียกขึ้นศาลทหารเพื่อไตร่สวนความผิดในอีก 1 ชั่วโมง แกมีสองทางเลือก 1.แกจะต้องเข้าไปศึกษาวิชาการทหาร
ในสถาบันสตาร์ หรือ 2.เข้าไปฝึกทหารแลนด์ในค่ายทหารลุนเทียนี้"
ชายแก่เอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มอันเ็า พร้อมกับสูบบุหรี่ในมืออย่างสบายใจ ก่อนจะพ่นเอาควันบุหรี่เข้าใส่ผม จนต้องไอออกมาทันทีเพราะกลิ่นของบุหรี่นั้น
"แกน่ะอ่อนแอ แค่ดูก็รู้แล้วค่ายทหารแลนด์แกจะได้ใช้แรงงานอย่างหนักและฝึกทหารที่โหดมาก และที่นั้นถึงแกจะพยายามแค่ไหน แต่มันคือหุบเหวแห่งความตาย มีน้อยคนที่จะได้ขึ้นเป็สิบตรี"
"แต่กลับกันถ้าแกไปศึกษาในสถาบันสตาร์ที่ระบบดาวไรเคส ที่อยู่ใกล้ๆกับชายแดนทางตอนเหนือของจักรวรรดิดวงดาว มันจะเป็อนาคตให้แกได้สบายๆ การันตีสิบตรีและมีลู่ทางในการเลื่อนยศที่ดีด้วย"
เหมือนนายทหารคนนี้จะอธิบายให้ผมฟังคร่าวๆ หากว่าจะต้องเลือก แต่ในใจก็ไม่อยากเลือกอะไรเลย ก่อนที่ผมจะร้องอุทานออกมาด้วยความเ็ปเล็กน้อย เมื่อโดนก้นบุหรี่นั่นจี้เข้ามาที่มือของผม
'จี้'
"โอ๊ย!!"
"กับทางที่ 3 นักโทษขังลืม... แต่ข้าไม่ให้แกได้อยู่โดนขังลืมหรอก ก่อนจะโดนตัดสินทางที่ 3 ข้าจะเสนอให้เ้าโดนส่งตัวไปที่ค่ายทหารแล้วกัน~"
"เอ๊ะ! ไม่ครับ! ผม... ผมจะไปศึกษาที่สถาบันตามที่คุณเสนอก็ได้ครับ!"
"หรอ.. งั้นก็ดี เอาหล่ะรออยู่ตรงนี้แล้วกัน อีกสักพักข้าจะพาแกไปขึ้นศาล...."
เพียงแค่ผมหลุดเสียงร้องออกมา นายทหารตรงหน้าก็ตัดสินใจแล้วว่า ผมนั่นอ่อนแอ ไม่มีคุณสมบัติใดๆ แต่ก่อนที่จะหมดหนทางในการมีชีวิตรอด ผมก็รีบออกปากขอร้องออกไปในทันที
ถึงแม้มันจะเป็ความหวังเล็กๆน้อยๆ แต่ก็ขอเดิมพันมันไว้กับความเชื่อในตัวของชายวัยกลางคนตรงหน้าทันที เขาไม่อยากโดนใช้แรงงานหรอกนะ สำหรับเขาแล้วมันทนไม่ไหว ไม่อยากจะไปเจออะไรแบบนั้นอีกแล้ว
พอได้รับคำตอบที่หน้าพอใจ เขาก็เหมือนจะคิดจะช่วยๆผมอยู่เล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องขังไป
ในระหว่างที่ผมอยู่คนเดียวและนั่งรอการเรียกขึ้นศาลทหาร ผมก็มาคิดและสังเกตุถึงลักษณะการแต่งกายของทหารจักรวรรดิดูแล้ว พวกเขาแต่งกาย
ด้วยชุดเครื่องแบบการทหาร แบบทหารในยุคชาตินิยม หรือาโลกครั้งที่ 1-2 เสียเป็ส่วนใหญ่ ตรงบริเวณไหล่มีปลอกแขนที่ใช้สำหรับการ
ติดประดับดาวที่น่าจะเป็การบ่งบอกถึงยศฐาบรรดาศักดิ์ทางการทหารอะไรทำนองนั่น
ที่สำคัญที่สุด คือชุดเครื่องแบบนั้นดูเรียบง่ายและไม่มีส่วนประกอบของชุดเกราะเหล็กอะไรทำนองนั่นอยู่เลย แต่กลับกันตอนที่เข้ามาในเมืองผ่านประตูเมืองนี้ ผมสังเกตุเห็นทหารยามก็มีการสวมเครื่องป้องกัน อย่างเกราะอก เกราะเข่าเกราะหัวเข่า และอาวุธที่ใช้ยังเป็พวกเหล็กกล้าอยู่ ถึงจะมี
การประดับปืนพกไว้ที่ลำตัวอยู่บ้างก็ตาม
ตามความทรงจำของร่างนี้และคำอธิบายจาก World System แล้วได้ความว่า เทคโนโลยีไม่ค่อยก้าวไกลเท่าไหร่ ถึงแม้จะมีปืน แต่ก็ใช้องค์ประกอบทางเวทมนต์ในการยิงอยู่ดี หรือให้เข้าใจง่ายๆปืนทุกกระบอกไม่มีะุ แต่จะใช้ทฤษฏีการควบแน่นของเวทยมนต์ผ่าน Spector ที่ส่งพลังเวทใน Espes ไปยังปืนและยิงออกไป ะุที่ออกจากปืนจะมีรูปร่างคล้ายพลังงานแสงที่ผมจะขอเรียกว่า พลังงานพลาสม่าให้เข้าใจง่ายๆก็แล้วกัน
ที่สำคัญเหมือนโลกนี้จะมีการต่อสู้ในอวกาศด้วย บางทีทหารภาคพื้นที่ต้องสู้ในอวกาศ จะต้องสวมหน้ากากกับแว่นกันฝุ่นอวกาศ รวมถึงสวมรองเท้าบู้ทแรงโน้มถ่วงไว้ด้วย เพื่อสู้ภายนอกยานอวกาศหล่ะนะ
นอกจากเื่พวกนี้ที่สำคัญๆแล้ว ยังมีเื่ของประดับดาวที่เกราะไหล่ด้วยว่า ดาวทั้งหมดมีกี่ดวง มีสีอะไรบ้าง ซึ่งจากคำบอกเล่าของ World System 4 ดาวแดง = จ่าสิบเอก
พอได้ยินแบบนี้ผมก็ใไม่ใช่น้อยเลยว่าขนาดนั่นยังเป็ถึงจ่า ระดับดาวและสีที่สูงขึ้นจะระดับสูงขนาดไหนกันเชียว ซึ่งผมก็ได้รับคำตอบว่า พันตรี คือระดับสูงสุดของสีทอง 5 ดาวและถ้าอยากขึ้นไปสูงกว่านั้นจะต้องได้รับการแต่งตั้งจากองค์ไคเซอร์ของจักรวรรดิดวงดาวอีกด้วย...
ส่วนสาเหตุที่ยศมีถึงแค่พลตรี เพราะในสมััยจักรวรรดิเทียมูน ยศพลโท กับยศพลเอก มีอำนาจมากๆจนถึงในระดับที่ว่ามีการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น กันระหว่าง พลโท พลเอกในสมัยนั่นจนเกือบทำให้จักรวรรดิย่อยยับ ก่อนจะไปสู่ยุคของเผด็จการ ทางการทหารของนายทหารพลเอกในเวลาต่อมาในขณะนั่น นั่นจงเป็สาเหตุให้ยศั้แ่พลตรีขึ้นไป จะมีแค่เชื้อพระวงศ์กับขุนนางชั้นสูงเท่านั่นที่สามารถเป็ได้
"เอาหล่ะได้เวลาแล้วอาร์ค"
"ถึงเวลาแล้วหรอครับ..."
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านมาแค่ไหนแล้ว แต่พอรู้สึกตัว ก็โดนนายทหารกุส มาเรียกตัวไป ผมจึงลุกจากที่นอนและเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย
ภายในปราสาทของเมืองลุนเทีย ผมเดินไปตามโถงทางเดินเรื่อยๆ จนสุดทางก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่นายทหารเปิดให้และเดินไปยืนอยู่ที่หน้าแท่นภายในห้องโถงขนาดใหญ่
ห้องโถงนั่นมีนายทหารชั้นาุโยศร้อยเอก คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ผู้พิพากษา พร้อมกับลูกขุนที่เป็สิบตรี-เอก จำนวน 12 คนกำลังนั่งรอการไตร่สวนคดีของผมในทันที เมื่อทุกอย่างกำลังจะเริ่มขึ้น ผู้พิพากษาก็ใช้ค้อนในมือของตน ตีลงบนแท่นจนเกิดเสียงดัง
'ก๊อกๆๆ!!!'
"เพื่อเป็การไม่ให้เสียเวลา ขอทำการไตร่สวนผู้ต้องหาคดีหนีทหาร อาร์ค วัย 16 ปี แห่งหมู่บ้านริช ณ บัดนี้"
"ท่านผู้พิพากษาครับ ตัวข้าจ่าสิบเอก กุส เรียกร้องให้ผู้ต้องหา อาร์ค ผู้มีความผิดทางกฏทหาร ให้เข้าศึกษาในสถานบันสตาร์ ณ ระบบดาวไรเคส ที่อยู่ในสภาวะาทางตอนเหนือขอรับ!"
เมื่อการไตร่สวนเริ่มขึ้น จ่าสิบเอกกุส ก็รีบพูดร้องขอให้ผมได้เข้าศึกษาในสถาบันสตาร์ที่ระบบดาวไรเคสทันที ก่อนที่จะมีลูกขุนคนอื่นหรือผู้พิพากษาร้อยเอก เป็ผู้ไตร่ถามผมในอีกไม่ช้า
พอได้ฟังผู้พิพากษาก็มีความคิดและนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะจ้องมองมาที่ผมด้วยใบหน้าเข็มขึง หากแต่ว่านั้นคือสายตาที่กำลังชั่งใจว่าควรให้ผมศึกษาในสถาบันสตาร์ ดีหรือไม่นั่นเอง
"อาร์ค อายุ 16 ปี ทำพิธีแสวงบุญสำเร็จ แต่ไม่มี Luminus หรือยังไม่สามารถใช้ Luminus ได้... ตามระเบียบกฏหมายควรสั่งขั่งลืมไม่ก็ส่งไปเป็ทหารฝึกในค่ายทหารเสียมากกว่า แต่ด้วยความที่แสวงบุญและมีการเสนอจากจ่าสิบเอกกุส ทำให้ข้านั้นกำลังคิดอย่างหนัก"
"สถาบันการทหารสตาร์ที่ไรเคส นั่นมีชายแดนใกล้กับอาณาจักรเบรีส และทางสถาบันสตาร์ไรเคสมีหลักสูตรการทหารที่โหดกว่าค่ายทหาร เพราะงั้นตามที่ว่ามาดังกล่าว กระผมจึงขอให้ท่านพิจารณาส่งตัวอาร์คไปที่นั่นขอรับ"
ผู้พิพากษาได้ฟังก็เริ่มไตร่สวนผมต่อในทันที และร่ายยาวประวัติคร่าวๆเล็กน้อยให้ลูกขุนทั้งหลายได้ฟัง จนพวกเขาเริ่มซุบซิบและคิดกันแล้วว่าจะทำเช่นไร จะตัดสินใจยังไงกับผมกันแน่
ส่วนจ่ากุสเองก็พยายามที่จะชีี้แจงให้เห็นถึงปััญหาในจักรวรรดิที่่ตอนนี้ชายแดนทางทิศเหนือขาดแคลนกำลังทหารอย่างหนักด้วย ทำให้ผู้พิพากษาเริ่มครุ่นคิดไม่ตกว่าจะส่งผมไปที่ไหนกันแน่
ระหว่างค่ายทหาร สถาบันการทหาร หรือคุกขังลืม.... แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เงียบลงมือค้อนแห่งการตัดสินได้เคาะลงอีกครั้ง
'ก๊อกๆ'
"ตัวข้าเห็นด้วยกับจ่ากุส ที่จะส่งอาร์ค ไปศึกษาที่สถาบันสตาร์ที่ไรเคส เนื่องจากการฝึกนรกของที่นั่นและปัญหาทางด้านาชายแดน แต่ก่อนจะตัดสินสำเร็จ ขอให้คณะลูกขุนพิจารณาความสมควรด้วยเช่นกัน ว่าไงเหล่าคณะลูกขุน?"
"เรียนผู้พิพากษา พวกเราทั้ง 12 ต่างได้ตัดสินใจกันแล้วโหวต ณ ที่นี้ว่า ให้อาร์ค ผู้กระทำผิดฐานหนีทหาร ให้ศึกษา ณ สถาบันสตาร์ที่ไรเคส ด้วยคะแนน 7/5 จึงแจ้งให้ท่านทราบเพื่อความเป็เอกฉันท์ขอรับ"
"ถ้างั้นในนามของผู้พิพากษา อาร์ค เ้าพ้นความผิดและต้องชดใช้ความผิดที่ก่อด้วยการบรรจุเป็นายทหาร ต้องไปศึกษาที่สถาบันสตาร์ไรเคส และเข้าสู่สนามรบในฐานะนักเรียนทหารไรเคส!"
การไตร่สวนคดีของผม จบลงในเวลาไม่นานเมื่อ ความคิดเห็นของผู้พิพากษาและเหล่าลูกขุนเป็เอกฉันท์ ผมรอดพ้นจากความผิดในการหนีทหาร แต่ก็ต้องบรรจุราชการทหารเป็นายสิบที่จ้องเข้ารับการฝึกที่สถาบันสตาร์ไรเคสและเข้ารบในสนามรบต่อ
หลังจากการไตร่สวนจบลงประมาณ 3 ชั่วโมงหลังจากนั้น ผมได้รับการปล่อยตัวและได้รับเครื่องแบบทางการทหารจักรวรรดิมาใส่ในทันที เป็ชุดนายทหารที่ไม่มีตราดาวสีเขียวประดับอยู่ เพราะยังไม่ได้บรรจุเข้าสถาบัน และในตอนนี้ผมก็กำลังอยู่ ภายในโรงจอดยานอวกาศของกองทัพหล่ะ
ณ โรงจอดยานอวกาศของกองทัพจักรวรรดิดวงดาว มียานรบขนาดใหญ่มากมายหลายลำที่กำลังซ่อมบำรุงอยู่ และระบบดาวเรเดเนียแห่งนี้ ก็ถือว่าเป็โรงงานซ่อมบำรุงรักษายานรบขนาดใหญ่ของทั้งจักรวรรดิอีกด้วย ซึ่งระบบดาวเรเดเนีย เป็ดาวซ่อมบำรุงเรือรบอวกาศที่สำคัญ จากทั้งหมด 30 ระบบดาวทั่วจักรวรรดิ
ในตอนที่ผมกำลังจะต้องไป ผมก็ได้ยื่นมือของตนไปจับมือกับจ่าสิบเอกกุสด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะกล่าวคำพูดสั้นๆด้วยท่าทีดีใจ
"ขอบคุณท่านกุสครับ ที่ทำให้ผมรอดชีวิตมาได้"
"อย่าได้ดีใจไปอาร์ค แกยังมีาที่ต้องไปสู้รบอยู่ ถึงวันนี้จะรอดไปได้ แต่วันพรุ่งนี้ก็ไม่แน่หรอก"
นั้นเป็บทสนทนาเล็กๆน้อยๆ ก่อนที่ผมจะเดินขึ้นไปบนบาน Criuser หรือยานลาดตระเวนเบาของกองทัพสตาร์และออกเดินทางไปยังระบบดาวไรเดสในทันที
ภายในยานลำนี้ ผมที่กำลังพักผ่อนอยู่ ก็ได้เดินหาจุดชมวิวในอวกาศ และได้มองภาพบรรยากาศอันสวยงามของอวกาศนั้น
ดวงดาวสีสวยระยิบระยับมากมายส่องแสงเจิดจรัสทั่วท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่มีชื่อเรียกว่า อวกาศ ในขณะที่กำลังเชยชมมันอยู่ ผมก็เริ่มฉุดคิดขึ้นมาแล้วว่า ความหมายในการมีชีวิตอยู่ของตนคืออะไรกันแน่
จักรวาลอันกว้างใหญ่ ที่มีาทั่วจักรวาล Geonia นี้ ตัวของเขาคือชายที่จะต้องทำอะไรสักอย่างให้ถูกจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ เฉกเช่นในอนิเมะเื่โปรดที่ได้ดูและหลงใหลในเื่ราวของมัน
"าสร้างวีรชน และนี้จะเป็ตำนานของวีรชนแห่งจักรวรรดิดวงดาว...."
1K
