บทที่ 1
ใบหน้าของเขาประชิดเข้ามาใกล้ ดวงตาที่สบกัน ริมฝีปากที่ได้รูปกำลังเปร่งเสียงทุ้มๆ ออกมา "อย่าดื้อได้สิครับ..ตัวเล็ก"
เฮือกกก!!
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกับประโยคชวนอ้วกที่ดังก้องในหัว 'ตัวเล็ก' หึ ตัวเล็กพ่อมึงสิ!! กูไม่เล็กนะโว้ย! แต่ที่ทำให้ผมจะอ้วกก็ตรงที่คนเรียกแม่งดันเป็ผู้ชาย มิหนำซ้ำยังเสือกเป็คนที่ผมไม่ชอบหน้าอีก 'ไอ้ออกัส' แค่พูดชื่อก็หงุดหงิดละเว้ย!! พอจะนอนต่อภาพในฝันของแม่งก็เสือกผุดขึ้นมาเล่นซะตาสว่าง..เลยต้องลุกไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วโทรเรียกไอ้เตอร์ให้มันรีบออกมาด้วย "เชี่ยปืน! นี่เพิ่งจะ 10 โมงเองนะเว้ย..มึงจะรีบออกมาทำพี่โด้ไรวะ"
อย่าเพิ่งดราม่าว่าเพื่อนผมด่าพ่อล่อแม่ใครนะ 'พี่โด้' คืออีกัวน่าสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของพ่อมัน และที่เรียกพี่โด้เพราะพ่อมันเลี้ยงอีกัวน่าตัวนั้นมาก่อนที่มันจะเกิดทำให้มันมีสถานะเป็น้องส่วนพี่โด้เป็พี่
ไอ้เตอร์มันยังคงบ่นงึมงำไม่เลิกที่เรียกมันให้ออกมามอก่อนเวลา
"มึงแม่ง! บ่นอย่างกับผู้หญิงเลยว่ะ...ไปหาไรแดกกัน..กูหิวละ"
"เดี๋ยวๆ รอก่อนๆ" เพื่อนซี้ดึงแขนให้ผมหยุดเดิน ก่อนที่จู่ๆร่างสูงอีกคนจะปรากฏตัวขึ้น
"นี่อย่าบอกนะว่ามึง.."
"แฮะๆ มึงก็..ไอ้กัสมันก็เพื่อนเรานะเว้ย ถึงจะเพิ่งรู้จักแค่อาทิตย์เดียวก็เหอะ"
"ไงพวกมึง รอนานปะ?" ไอ้ออกัสเอ่ยทักทายก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า จิ๊!! เห็นหน้าแม่งละก็หงุดหงิดเพราะมันยิ่งทำให้ผมนึกถึงความฝันเมื่อเช้า
"ไปได้ยัง กูหิวข้าว" ผมรีบเดินจ้ำอ้าว ๆ ไปยังโรงอาหารโดยไม่รอแล้วว่าพวกแม่งจะเสด็จเดินตามกันมาตอนไหน
"ป้าครับ...เอาข้าวผัดจานหนึ่งครับป้า" มาถึงผมก็สั่งเลยฮะ เอาจริงๆผมหิวมากนะเพราะไม่ได้กินอะไรมาั้แ่เมื่อคืนด้วยความที่ผมี้เีออกจากหอ
และไม่นานนักแม่ค้าก็ทำเสร็จพลางยกจานข้าวส่งมาให้ผม
"เท่าไรครับ?"
"35 บาทจ้า" ผมล้วงมือจับไปยังกระเป๋ากางเกงด้านหลังที่มักเก็บกระเป๋าเงินอยู่เป็ประจำ แต่..มันว่างเปล่า ผมหาเงินตามกระเป๋าเสื้อและกางเกงจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ นี่กูลืมเอากระเป๋าสตางค์มาเหรอวะเนี่ย..ผมหันไปมองหน้าแม่ค้าพลางยิ้มออกมาแห้ง ๆ
"เอ่อ..ลืม..ลืมเป๋าตังค์มา..เดี๋ยวผมมานะครั.."
"35 บาทใช่มั้ยครับ" เสียงไอ้ออกัสพูดแทรกพลางยื่นเงิน 35 บาทจ่ายแม่ค้าแล้วรับจานข้าวจานนั้นมา ก่อนจะส่งมันให้กับผม
"อ..อะไร?"
"ข้าวไง กูออกให้ก่อน" มันยื่นจานข้าวใส่มือผมพลางยิ้มน้อย ๆ ผมรับจานข้าวนั้นมาด้วยความรู้สึกเสียฟอร์มนิด ๆ แต่ก็ช่างแม่งเหอะ เพราะตอนนี้ผมหิวจนไส้จะขาดอีกอย่างผมก็ไม่ได้ใช้ให้มันมาจ่ายเงินให้สักหน่อย แต่จู่ ๆ ร่างสูงก็มากระซิบที่ข้างหูเบาๆ ทำเอาผมสะดุ้งใไม่น้อย
"ครั้งหน้าอย่าลืมเลี้ยงคืนด้วยล่ะ" ภาพความฝันเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ทำเอาผมต้องถอยหลังจากมันมาก้าวหนึ่ง
"อ...เออ!!"
หลังจากที่พวกเรากินข้าวที่โรงอาหารเสร็จ ผม ไอ้เตอร์แล้วก็ไอ้...ไอ้ออกัส หุ๊! ชื่อแม่งเสือกมี 2 พยางค์อีกเอาเป็ว่าผมขอเรียกมันว่าไอ้กัสตามไอ้เตอร์ละกัน ก็ชวนกันย่อยอาหารที่กินเข้าไปด้วยการเดินไปตึกคณะพร้อมหาที่นั่งเล่นแถว ๆ นั้นนั่งเล่นกัน "ไอ้เตอร์ เรียนเสร็จไปตีป้อมกันปะ?"
"ตีห่าอะไร! ลืมไปแล้วไงว่าวันนี้มีประชุมเชียร์" เออวะ..ผมลืมสนิทเลย แต่ต่อให้ไม่ลืมผมก็กะว่าจะไม่ไปอยู่แล้ว..น่าเบื่อจะตาย
"...ก็โดดดิวะ"
"จะบ้าเหรอ!! ขืนโดดนะมีหวังรุ่นพี่เอามึงตายแน่" ใครสนกันวะ..ยังไงวันนี้ผมก็จะโดด ไอ้กัสที่นั่งฟังอย่างเหม่อ ๆ ไม่มีปากเสียงอะไรผมจึงแกล้งขยับเข้าไปใกล้พลางสะกิดที่แขนมันเพื่อหวังอยากหาเพื่อนโดดประชุมเชียร์ด้วย
"ไง..สนใจโดดเป็เพื่อนกูปะ?"
"แต่กูได้ยินมาว่า วันนี้พี่เขานัดจับสายรหัสนะ..ถ้าเราโดดวันนี้มึงกับกูก็จะไม่มีพี่รหัสเอา"
"ใครสนวะ ถามหน่อยไอ้พี่รหัสอะไรเนี่ย..มันจ่ายเงินให้มึงเรียนเหรอ?" มันไม่ตอบครับ...ผมจึงเหมารวมว่ามันตกลงไปตีป้อมกับผมส่วนไอ้เตอร์มันก็อ้างว่าอยากได้พี่รหัสสวย ๆ เอ็กซ์ ๆ เลยจะไปประชุมเชียร์คนเดียว
"เออ..แล้วนี่จะไปตีป้อมที่ไหนล่ะ?" ออกัสถาม
"คาเฟ่ใกล้ ๆ นี่แหละ" ผมทำกะเหลี่ยมยิ้มอ่อนหาไอ้กัส มันก็ยิ้มตอบก่อนจะเข้ามาจับที่บ่าเบาๆ
"งั้นหลังเสร็จจากจับสายรหัสแล้วกันนะเพื่อน" ไอ้...!! ไม่รู้จะหาคำใดมาด่ามันดี ไอ้กัสลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นตึกไปหน้าตาเฉยแม่งเอ๊ย!! และสุดท้ายผมก็ต้องไปเข้าร่วมประชุมเชียร์จนได้
16:00 น.
"วันนี้เป็ที่ทราบกันดี ว่าพวกผมนัดพวกคุณมาเพื่อจับสายรหัส แต่ตามธรรมเนียมใครที่ไม่เข้าประชุมในครั้งนี้ ผมก็จะถือว่าพวกคุณไม่ใช่รุ่นน้อง ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์"
ผมก็ไม่ได้อยากจะว่าอะไรหรอกนะ แต่ไอ้การจับสายรหัสอะไรเนี่ยมันมีผลต่อชีวิตในรั้วมหา'ลัยขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมไม่เห็นว่ามันจะสำคัญอะไรเพราะต่อให้ไม่มีพี่รหัสผมก็เรียนได้ ปี 1 ทุกคนเริ่มทยอยเดินไปล้วงมือในกล่องจับฉลากซึ่งด้านในจะมีกระดาษที่เขียนชื่อสายรหัสของรุ่นพี่ถูกใส่อยู่ในนั้น โดยรุ่นพี่บอกให้ทยอยเดินไปจับฉลากกันทีละคนเมื่อจับได้แล้วต้องยืนแนะนำตัวพร้อมบอกชื่อสายรหัสของตัวเอง ละแล้วก็ถึงตาผมเมื่อแกะออกดูผมนี่ลมแทบจับกับชื่อสายที่ได้
"เอ่อ..ผม..นายอภิวัต ธนาทรัพย์ จับได้สาย...บ..บีบตูดแล้วรูดซิป" สิ้นเสียงที่เปล่งออกไปเพื่อบอกชื่อสายรหัสก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของพวกบรรดาปี 1 ทั้งหลายผมนี่แม่งอยากจะเอาหน้ามุดดินตายห่าไปเลย ตั้งมาได้ไงวะ 'บีบตูดแล้วรูดซิป' กูนี่อยากเห็นหน้าคนตั้งชื่อนี่จริง ๆ
"ขำอะไรกันครับ!! ชื่อสายรหัสของเพื่อนมันน่าขำมากนักเหรอ?"รุ่นพี่คนหนึ่งที่น่าจะเป็เฮดว้ากพูดขึ้นเสียงดังเพื่อให้ทุกคนหยุดหัวเราะสนุกปาก ก่อนที่ผมจะเดินกลับไปนั่งที่ด้วยความรู้สึกอับอายในชื่อสายที่ตัวเองได้นี่กูคิดผิดคิดถูกกันแน่วะเนี่ย
"เอาล่ะ พวกคุณมีเวลา 1 เดือนในการตามหาพี่ของพวกคุณ และในอีก 1 เดือนข้างหน้านี้จะเป็วันเฉลยสายรหัส ผมได้เตรียมบทลงโทษสำหรับคนที่ไม่มีความกระตือรือร้นในตามหาพี่ไว้แล้ว..หวังว่าผมคงไม่ได้ใช้มันหรอกนะครับ" พูดจบพวกเขาก็สั่งเลิกประชุมโดยทันที
"อ้าว! ไอ้เตอร์ ไอ้กัสไปไหนวะ?" ทันทีที่ผมกลับมาที่แถว ผมไม่ยักเห็นไอ้เ้าหมอนั่นนั่งอยู่ด้วย
"อ๋อ มันบ่นปวดท้องว่ะ เลยไปขอพวกพี่ว้ากจับสายั้แ่ก่อนเริ่มประชุมละ" อย่างนี้ก็ได้เหรอวะ? ผมชักจะเบื่อกับไอ้สิทธิพิเศษของแม่งจัง ระหว่างทางที่เดินกลับหอผมก็ไปเจอเข้ากับไอ้คนที่ได้สิทธิพิเศษนั่นอีกจึงรีบเดินปรี่ตรงเข้าไปหามันทันที แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวผมก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เป็ถึงเฮดว้ากเดินเข้ามากอดคอไอ้กัสอย่างสนิทสนม ทั้งคู่คุยเล่นกันอย่างกับคนที่รู้จักกันมานานมีหยอกล้อกวนตีนกันไปมาผมจึงแอบดูสถานการณ์โดยเดินตามสองคนนั้นไปเงียบ ๆ
แต่จู่ ๆ มอเตอร์ไซต์ที่ไหนก็ไม่รู้ขับเข้ามาเฉี่ยวร่างสูงให้เสียการทรงตัว โชคยังดีที่พี่เฮดว้ากคนนั้นช่วยมันไว้ได้ทันแต่ที่พีคกว่านั้นซึ่งทำเอาผมตาค้างไปเลยก็คือภาพที่ไอ้กัสล้มลงไปทับร่างพี่เขา และเหมือนทั้งคู่จะสบตากันแปลก ๆ ก่อนที่พวกนั้นจะลุกขึ้นยืนแล้วออกเดินกันต่อโดยพี่ว้ากดูเป็เดือดเป็แค้นไอ้มอเตอร์ไซต์คู่กรณีที่ชิ่งหนีไปเสียก่อน แต่ก็ได้ไอ้กัสที่ห้ามปรามอารมณ์ร้อนของเขาไว้..ระหว่างสองคนนี้มันยังไงกันแน่วะผมจึงเดินตามสองคนนั้นต่ออีกเรื่อย ๆ
เชดดดดดดด!!
มันสองคนเดินขึ้นหอไปด้วยกัน ผมนี่อึ้งเลยครับ..อย่าบอกนะเว้ยว่าแม่งอยู่ด้วยกัน ร..หรือว่า สองคนนี้จะ..จะเป็...
โปรดติดตามตอนต่อไป..
425
