ณ โรงเรียนสหศึกษาแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองนักเรียนชายหญิงหลายคนต่างกำลังสนุกสนานกับ่เวลาพักกลางวันนักเรียนหญิงที่ส่วนมากจะนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันตามม้าหินข้างซอกอาคารเรียนหรือบางกลุ่มก็นั่งพูดคุยกันใต้ต้นไม้ที่ร่มรื่น นักเรียนชายบางพวกก็เล่นฟุตบอลเสียจนเหงื่อท่วมกายบางพวกก็นั่งจับเข่าพูดคุยกันเกี่ยวกับหญิงสาวที่ตนเองชอบหรือเพื่อนชอบแต่ก็ยังมีบางคนที่เห็นว่า เวลาพักกลางวันเป็สิ่งที่น่าเบื่อนั่นทำให้เขาคอยที่จะนอนหลับเสมอใน่เวลาพักเช่นนี้
“ริว ริว” เสียงเรียกอันดังของนักเรียนชายคนหนึ่งในห้องเรียนก็ไม่อาจปลุกคนที่กำลังนอนหลับฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะได้เลยแม้แต่น้อย
“ไอ้ริวโว้ย!” ป๊อปะโกรอกหูเพื่อนของเขาที่กำลังหลับอย่างสบายใจเสียงดังลั่น
“เฮ้ย!” ริวใสะดุ้งตื่น ก่อนจะมองหน้าคนที่เรียกเขาก็พบกับหน้าตาที่กวนประสาทของป๊อบที่ยิ้มและยักคิ้วให้เขา
“ไอ้บ้า! หูเกือบแตก” ริวด่าเพื่อนพร้อมกับเอามือเขี่ยที่หู เพราะเสียงเรียกของป๊อบยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา
“มีไรวะ เรียกอยู่ได้ ถ้าไม่ใช่เื่ที่สำคัญหรือเร่งด่วนนะ มึงโดนเตะแน่ไอ้ป๊อป!”
ริวพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์เนื่องจากถูกขัดจังหวะการนอนอันแสนสบาย
กำลังฝันดีเลย
ริวคิด นานๆ จะฝันถึงเนย สาวน้อยที่หน้าตาธรรมดาๆ แต่น่ารักในสายตาของเขา ซึ่งเขาเคยคบหาด้วยครั้งหนึ่งแต่เขาก็ได้ทำให้ความสัมพันธ์ที่น่าจะไปได้ดีนั้นจบลง เพราะตัวเขาเองแท้ๆ
“ก็…….”
ป๊อปลากเสียงยาว พร้อมกับหันซ้ายหันขวา แล้วมองหน้าเพื่อน
“ไม่ต้องมาลีลาเลย ไอ้ป๊อป! มีอะไรก็พูดมา”
ริวพูดด้วยเสียงเริ่มไม่สบอารมณ์ปนรำคาญ เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่ป๊อปทำเสียงแบบนี้ เพียงแค่้าทำให้เขาอยากรู้เื่ที่ป๊อป้าเล่าโดยบางทีไม่ได้มีอะไรสำคัญมากมาย
“เออๆ ไม่ต้องทำหน้าแบบนี้เลย เล่าให้ฟังก็ได้” ป๊อปรีบตัดบท
“มีเด็กย้ายมาใหม่โว้ย!!” ป๊อปพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“แล้วไง แค่นี้หรือเื่สำคัญของแก”
ริวพูดพร้อมกับขยับตัวเอนหลังไปพิงกับพนักที่นั่ง
“เออ! กูไปแอบดูมา ย้ายมา 2 คน ผู้หญิงทั้งคู่เลย” ป๊อปพูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าของริวที่บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์มากยิ่งขึ้น
“แล้วไงวะ ก็แค่เด็กย้ายมาใหม่ และเป็ผู้หญิง”
ริวพูดพร้อมกับมองหน้าเพื่อนตัวแสบด้วยแววตาเอาเื่
“ก็..…จากที่กูแอบดูตะกี้ โคตรน่ารักเลยยยย”
ป๊อปพูดพร้อมกับทำตาลอยนึกถึงใบหน้าของเด็กนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมา
“คนนึงผมหยักศก อีกคนผมยาวตรง ผอม สูงโปร่งร่างบางเหมือนนางแบบเปี๊ยบเลยว่ะ”
ป๊อปบรรยายลักษณะ พร้อมกับทำตาเคลิ้มฝันเหมือนอยู่ในโลกของตัวเอง ริวมองหน้าเพื่อนแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ากับอาการของเพื่อนที่เป็เช่นนี้ประจำเวลาเจอผู้หญิงน่ารัก พร้อมกับหักข้อนิ้วมือไปมา
“กูว่า 2 คนนั้นต้องมาเป็คู่แข่งกับยัยฟ้าและยัยดาแน่ๆ เลยว่ะ”
ป๊อปพูดพร้อมกับมองหน้าริวและยักคิ้วให้อย่างกวนอารมณ์คนฟัง
“จะน่ารักหรือไม่น่ารัก กูไม่สนหรอก”
ริวพูดพร้อมกับหักนิ้วมือกร๊อบๆ
“แต่กูสนว่า กูจะเตะมึง เพราะมารบกวนเวลานอนของกูโว้ยยยย”
ว่าแล้วริวลุกจากเก้าอี้เพื่อไล่เตะป๊อปทันที และดูเหมือนป๊อปจะรู้ทันเพื่อนรีบดีดตัวออกจากเก้าอี้พร้อมวิ่งหนีไปรอบๆ ห้อง
“เฮ้ย! ใจเย็นๆ โว้ย ไอ้ริว!” ป๊อปะโร้องห้ามพร้อมกับวิ่งหนีไปเรื่อยๆ
“ไม่เย็นแล้วโว้ย”
ริวะโตอบ พร้อมกับวิ่งตาม เพื่อนๆ ทั้งห้องมองตามแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะเป็กิจวัตรของ 2 คน คู่ซี้ ที่เล่นแบบนี้กันเป็ประจำ
ริวกับป๊อปวิ่งไล่กันออกมาจากห้องเรียนและวิ่งไล่ตามกันไปตามระเบียงหน้าห้องเรียนอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งมาถึงทางเดินมุมเลี้ยวของตึก
พลั่ก!!!!!!!!!!!
“โอ๊ย!”
“อุ๊ย!”
“เฮ้ย!!”
เสียงชนดังขึ้นพร้อมกับเสียงอุทานของแต่ละคนป๊อปเซไปชนกำแพงด้านซ้าย ส่วนริวที่วิ่งตามมาข้างหลังหยุดได้ทันพอดี และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งล้มลงไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่กับพื้นระเบียงกระเป๋านักเรียนของเธอตกอยู่ด้านข้างลำตัววางอยู่บนพื้น
“เป็อะไรรึเปล่าครับ”
“เป็ไรรึปล่าว มิ้นต์”
ริวถามและรีบเข้าไปประคองผู้หญิงที่ล้มอยู่พร้อมกับเสียงของผู้หญิงอีกคนที่ถามขึ้นมาพร้อมกัน และเมื่อริวรีบเข้าไปช่วยพยุงผู้หญิงที่ล้มก็พอดีกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่โผล่มาจากมุมตึก และเข้ามาช่วยพยุงเช่นกัน
“ไม่เป็ไรค่ะ”
เสียงหวานไพเราะออกจากปากของผู้หญิงที่นั่งอยู่บนพื้นทำให้ริวอดที่จะเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้ และทำให้ป๊อปหันมาดูหน้าเ้าของเสียง แล้วก็ตะลึงในความสวยน่ารักของผู้หญิงคนนั้น
‘ผมหยักศกเป็ลอน ตากลมโต ดูเป็ผู้หญิงที่บอบบาง แบบฉบับของผู้หญิงในฝันของผู้ชายทุกคนเลยแฮะ’ ทั้งริวและป๊อบคิด
“เมย์บอกแล้วใช่มั้ยว่า ให้ระวังจะโดนชนน่ะ”
เสียงผู้หญิงอีกคนที่คล้ายคลึงกันดึงความสนใจของริวให้หันไปมอง ในขณะที่ป๊อปกำลังตะลึงมองแต่ผู้หญิงคนเดิม
ทันทีที่เห็นริวก็รู้สึกนิ่งอึ้งไปเพราะใบหน้าหวานของเธอคล้ายคลึงกันมาก ต่างกันตรงแววตาของเธอดูเ็าและมีเส้นผมที่ยาวตรงเท่านั้นเอง สายตาของริวประสานกับสายตาของผู้หญิงคนนั้น และแววตาของเธอเหมือนจะอ่านลึกเข้าไปในความรู้สึกของเขา
“นายสหรัถ นายเดชา”
ริวและป๊อปต่างสะดุ้งเฮือกทันทีด้วยจำได้ว่าเสียงที่เรียกเป็ของใคร
“ครูบอกกี่ครั้งแล้วว่า ไม่ให้วิ่งตรงระเบียงทางเดินน่ะ”
เสียงของครูอัจฉราจอมดุประจำโรงเรียนตวาดขึ้นพร้อมกับกวาดสายตาคมกริบมองลอดแว่นมาที่ริวและป๊อป ทำให้สองเพื่อนซี้หน้าเจื่อนปนจ๋อย
ออดออด~
เสียงออดดังเตือนเป็สัญญาณให้เข้าเรียนวิชาต่อไป
‘เฮ้อ! เสียงออดช่วยชีวิตแท้ๆ’ ทั้งริวและป๊อปถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันทีที่ได้ยินเสียงออด
“เอาเถอะ ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว ไปได้แล้วเธอทั้งสองคนน่ะ”
ครูอัจฉราบอกริวและป๊อปพร้อมกับไล่ให้ทั้งสองคนกลับเข้าห้องเรียน
“เอ้า! มัวยืนตะลึงอะไรกันอยู่ได้ นายสหรัถ นายเดชายังไม่รีบไปเข้าห้องอีก”
เสียงครูอัจฉราดุทำให้ริวสะดุ้ง แต่ ป๊อปยังคงมองหน้ามิ้นต์พร้อมกับส่งสายตาให้เธออยู่
“ครับๆ ไปเร็วไอ้ป๊อป”
ริวพูดพร้อมกับดึงแขนเพื่อนให้ออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่จะเดินจากไปริวหันไปมองผู้หญิงผมตรงที่ยืนข้างๆ มิ้นต์ และสบตาอีกครั้ง โดยที่เธอกำลังจ้องมองเขาอยู่ก่อนหน้าแล้ว ชายหนุ่มหันหน้ากลับมา ความรู้สึกของเขาบอกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรบางอย่างที่แปลกจากผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยรู้จัก
“นางฟ้า นางฟ้าแน่ๆ เลย”ป๊อปนั่งพึมพำตาลอยที่โต๊ะของตัวเอง
“อะไรของมึงวะ” ริวรู้สึกรำคาญกับท่าทางของเพื่อนเขามาก
“เมื่อกี้ไง สวย เสียงหวาน... ”ป๊อบพูดพร้อมกับหลับตาเคลิ้มฝัน
“กูก็เห็นมึงพูดแบบนี้ทุกที” ริวหัวเราะขำๆ
“ไม่นะเว้ย คนนี้กูเอาจริง” ป๊อปบอกด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง
“กูก็เห็นมึงเอาจริงทุกคน แล้วเป็ไง สุดท้ายก็กินแห้ว” ริวส่ายหน้าระอาใจ
“เฮ้ย พูดมาก อย่างมึงจะไปรู้อะไรวะ วันๆ มองอยู่แต่ผู้หญิงคนเดียว” ป๊อปยัวะ เขาจึงตอกกลับ
“...........” ริวอึ้งไป
“มึงน่าจะมองผู้หญิงใหม่ได้แล้วยังไงมึงก็ไม่มีวันกลับไปคืนดีกับยัยเนยหรอก”ป๊อปบอกเพื่อนท่าทางจริงจัง
“เื่ของกู”
“เฮ้ย กูหวังดีกับมึงนะ กูได้ยินข่าวมาว่ายัยเนยคบไอ้วิทย์แล้ว” ป๊อปพยายามทำให้เพื่อนรู้สึกตัว
“พูดอะไรถึงเพื่อนฉันยะ”
เสียงห้าวของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของป๊อปซึ่งเขารู้ดีว่าเป็เสียงของใคร
“เฮ้ย มึงช่วยบอกกูทีว่ะ ว่าเสียงเมื่อกี้ไม่ใช่ของยัยหน้าจืดน่ะ” ป๊อปบอกริวด้วยสีหน้าเซ็งๆ
“นายว่าใคร ห๊า”หญิงสาวคนนั้นกระชากคอเสื้อของป๊อปให้หันไปเผชิญหน้ากับเธอ
“ใครหน้าจืด ฉันก็ว่าคนนั้นล่ะ”ป๊อปยักคิ้วให้อย่างกวนๆ
“ถ้าฉันหน้าจืด นายก็หน้าสัตว์ประหลาดแล้ว”หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความโมโห
“อย่างน้อย หน้าแบบฉันก็ยังมีคนคบนะ ไม่เหมือน... ” ป๊อปพูดพลางมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าั้แ่หัวจรดเท้า
“ไม่เหมือนอะไรยะ” หญิงสาวตะคอกเสียงใส่
“ไม่เหมือนเธอไง ยัยนุ่น ผู้ชายก็ไม่แล ชอบใครก็แห้วหมด...แถมยัง...”
ผัวะ!!!
“โอ๊ย”
ก่อนที่ป๊อปจะพูดจบประโยคกำปั้นของหญิงสาวก็ซัดหมัดเข้าที่เบ้าตาของเขา
“ปากเสีย !!!”นุ่นตะคอกใส่ป๊อปก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีกลับไปนั่งที่โต๊ะ
“โอย...อะไรวะ กูพูดอะไรผิดเหรอวะเนี่ย”ป๊อปร้องโอดโอยด้วยความเจ็บก่อนจะหันไปขอความเห็นใจจากเพื่อน
“มึงพูดไม่ผิดหรอก มึงพูดถูกไง เขาจึงต่อยมึงน่ะ”ริวประชดเพื่อน
“อะไรวะ... ” ป๊อปเกาหัวด้วยความงุนงง
“นั่งที่เร็ว อาจารย์มาแล้ว!!”
เสียงะโของเพื่อนที่อยู่หน้าห้องดังขึ้นทำให้นักเรียนทุกคนที่อยู่ภายในห้องเรียนต่างพากันวิ่งกลับที่นั่งของตัวเองอย่างอลหม่าน
