อินกรณ์สำรวจร่างกายพี่สาวจนแน่ใจว่าเธอไม่เป็อะไรแล้วจริง ๆการกระทำของหนุ่มน้อยหน้ามนดูก็รู้ว่าอายุน้อยกว่าเขามากทำเ้าของบ้านที่เดินตามหลังหญิงสาวมาทนเห็นภาพบาดตาไม่ได้ รู้สึกหงุดหงิดใจไปหมดสายตาคมกริบมองไปยังทั้งคู่อย่างไม่พอใจพริมพาสังเกตเห็นและพอเดาได้ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มมีใจให้เพื่อนรักของเธอเข้าอย่างจัง -แย่แล้วยัยอิ้งค์มีคนหึง-พริมพาคิด
“คุณช่วยเบา ๆหน่อยขาเธอยังเจ็บอยู่” เสียงเข้มบอกอย่างไม่สบอารมณ์พูดโดยไม่มองหน้าทั้งคู่ ก่อนเดินหน้าตึงหายเข้าบ้านไปทันที -เป็อะไรของเขาเนี่ย-อังวรีคิด
“เขาเป็ใครเหรออิ้งค์”อินกรณ์ถาม
“เ้าของบ้านที่พี่มาอาศัยอยู่น่ะ เป็คนที่ช่วยพี่ไว้”
“ดูเหมือนเขาไม่ค่อยชอบหน้าผมนะ”
“คิดมากนะปกติเขาเป็คนใจดีมากเลยนะ สงสัยมีเื่ เราไปนั่งคุยกันข้างในก่อนดีกว่า”
“แหม! ทำตัวเหมือนเป็เ้าของบ้านเลยนะยัยอิ้งค์” พริมพาแซวก่อนเดินตามเข้าไป
“พูดอะไรนะพริม”
“ก็พูดตามที่เห็น”
“พูดมากไปแล้วนะตามมาเร็ว”
ทั้งสองสอบถามเื่ราวจากหญิงสาวอย่างละเอียดจนได้รู้ถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น บางเื่อังวรีเองก็ยังไม่ได้รับคำตอบที่แน่ชัดต้องรอตำรวจทำงานก่อน อังวรีตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อตามคำแนะนำของผู้กำกับหนุ่มทั้งเป็ห่วงความปลอดภัยของอินกรณ์และมารดารอให้ตำรวจจับคนร้ายให้ได้เสียก่อนเธอถึงจะวางใจ
จากนั้นจึงให้ทั้งสองรีบกลับไปอยู่เป็เพื่อนมารดาก่อนตลอดเวลาที่ทั้งสามพูดคุยกันพ่อเลี้ยงหนุ่มนั่งไม่เป็สุขใจเขากระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็ ทันทีที่ได้ยินเสียงรถขับออกไปชายหนุ่มถึงออกจากห้องทำงานหลังเก็บตัวอยู่ในนั้นทั้งวันข้าวปลาก็ไม่ออกมากิน
“พ่อเลี้ยงคุณไม่พอใจที่อินกับพริมมาหาฉันที่บ้านวันนี้หรือเปล่าคะ”เสียงใสเอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้าเขา
“ขอโทษนะคะถ้าทำให้ไม่พอใจพวกเขาแค่เป็ห่วงฉันมาก เลยมาโดยไม่ได้บอกคุณล่วงหน้าก่อน”
“ผมไม่ได้ไม่พอใจ”
“ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมถึงไม่ออกมาทานข้าวด้วยกันละคะแล้วไหนจะสีหน้าแบบนี้อีก มันฟ้องว่าคุณไม่พอใจอยู่”
-นี่หน้าเขามันชัดขนาดนั้นเลยหรือ- พ่อเลี้ยงหนุ่มคิด
“เพื่อนคุณพักที่ไหนกันถ้าไม่มีที่พักให้มาพักที่นี่กับคุณด้วยก็ได้นะ” เมื่อไม่รู้จะตอบอย่างไรจึงเปลี่ยนเื่ซะเลย
“ไม่รบกวนคุณหรอกค่ะพริมมีงานที่ต้องกลับไปจัดการ ส่วนอินฉันให้ไปอยู่เป็เพื่อนแม่ค่ะ”
“สนิทกับคนชื่ออินมากเลยเหรอครับถึงกับไว้ใจให้ไปอยู่เป็เพื่อนคุณแม่”
“ก็ต้องสนิทสิคะ ก็น้องชายฉันนิไม่สนิทกับน้องตัวเองก็ไม่รู้จะสนิทกับใครบนโลกนี้แล้วละค่ะ”
“น้องชาย!” เขาทวนเสียงดัง
“ใช่ค่ะ ทำไมต้องใขนาดนั้นด้วยหรือคุณคิดว่าอินเป็อะไร”
“คิดว่าเป็แฟนคุณน่ะสิกอดกันแน่นขนาดนั้น”
“ฉันเคยบอกคุณไปแล้วนะว่าฉันโสดแสดงว่าที่ผ่านมาคุณไม่เชื่อที่ฉันพูดเลยใช่มั้ยเนี่ย” คำตอบของเธอทำเขาอึ้งไปชั่วครู่-ก็มันเชื่อยากนิ น่ารักซะขนาดนี้-เขาคิด ก่อนที่ใบหน้าบึ้งตึงจะเริ่มมีรอยยิ้มอีกครั้ง
เธอเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาจึงจะถามต่อแต่ถูกวรุตเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาเสียก่อน
“ขอโทษครับพ่อเลี้ยงครับเอ่อ ...” วรุตมองหญิงสาวสลับกับมองหน้าเ้านาย
“พูดได้เลย” เมื่อได้รับอนุญาตจึงรีบรายงานทันที
“ได้ข่าวจากผู้กำกับแล้วครับไม่เป็ตามแผนที่วางไว้”
สีหน้าที่พึ่งมีรอยยิ้มเมื่อครู่กลับไปเป็เรียบเฉยอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นเขาไม่ตอบลูกน้องแต่หันมาบอกเธอแทน
“วันนี้คุณต้องทานมื้อเย็นคนเดียวแล้วล่ะผมคงกลับดึกไม่ต้องรอ” เขาบอกก่อนเดินออกไปพร้อมวรุตทันทีอังวรีมองร่างสูงใหญ่ที่เดินจากไปจนลับตาด้วยความสงสัยเื่อะไรที่เธอรู้ไม่ได้กันแน่
2K
