“ หนีเร็ว” ต้าเฉิงรีบร้องะโ แล้วหันหลังเตรียมวิ่งหนี เพราะหมาพิตบูลสี่ตัว ไม่ใช่เื่ที่ใครๆ จะรับมือได้ แต่ว่าราเชนกลับไม่วิ่งหนี ในมือมีมีดสั้นวาววับไหลเลื่อนลงมาจากชายเสื้อ
เ้าหมาอ้วนเองเห็นเ้านายไม่ถอย มันก็เห่าไป ถอยหลังไป กลัวๆ กล้าๆ เหมือนกัน
เ้าหมาพิตบูลทั้งสี่ มันมีกลิ่นที่ััได้ว่า ราเชนเคยเป็เหยื่อของมัน เลยไม่คิดเกรงกลัว ยิ่งมากันเป็หมู่อย่างนี้ด้วย เลยร่วมมือกัน รุมใส่ราเชนแต่เพียงผู้เดียว
โดยมีเพียงหมาพิตบูลตัวแรก กล้าหาญกว่าเพื่อน ะโกระโจนหมายงับคอของราเชน แต่ทว่าคราวนี้มันเล่นผิดคนแล้ว ราเชนพลิกตัวหลบ แล้วแทงมีดเข้าที่คอของมันไป 1 ที เืไหลทะลักออกมาจากลำคอ รูดลงมากับพื้น เซถลา เดินไปมาได้สองก้าว ก็ค่อยๆ ชักกระตุก ตายไปในทันที อีกสามตัว ไม่ทันสังเกตว่า เพื่อนของมันถูกอะไร แต่ว่า สัญชาติญาณล่าเหยื่อของมันจะมีอยู่เต็มร้อย มีสองตัว พุ่งเข้าไปงับที่ขา ของราเชน แต่ถูกเขาเตะปากกระเด็นกลิ้งไปทั้งสองตัว อีกตัวกระโจนเข้ากลางลำตัว จนราเชนล้มกลิ้งลงไปกับพื้น
“ เฟยหลง” ต้าเฉิงที่วิ่งไปแล้ว เห็นเพื่อนไม่ยอมหนี แถมยังยืนสู้กับหมาล่าเนื้อทั้งสี่ตัวเพียงคนเดียว ก็คว้าไม้ข้างทาง รีบวิ่งเข้ามาช่วยเฟยหลงแบบไม่กลัวตายเช่นกัน แต่พอเข้ามา ก็ถูกเ้าหมาพิตบูลพุ่งออกมาจากด้านข้าง กัดเข้าที่แขนซ้าย ลงไปนอนกลิ้งกับพื้น ไม้กระเด็นหลุดมือไป ส่วนราเชนนั้นลุกขึ้นมาได้แล้ว พบว่าหมาที่กระโจนใส่เขามันถูกมีดแทงเข้าที่คอ ชักกระตุกตายไปอีกหนึ่ง เ้าหมาอ้วน พุ่งเข้าไปกัดหู ซากศพของเ้าหมาพิตบูลอย่างโกรธแค้น แถมยังเยี่ยวใส่ อย่างผู้ชนะ
อีกตัวก็เข้ามาช่วยกันจะกัดต้าเฉิงอีก แต่ถูกราเชนขว้างมีดเข้าใส่ปักเข้าทะลุดวงตาของมัน จนดิ้นพล่านไปกับพื้น ราเชนไม่สนใจมันอีก โผเข้าบีบคอของพิตบูลที่กัดแขนของต้าเฉิงเอาไว้ เพราะไม่ว่าต้าเฉิงจะเอาไม้ฟาดหัวมันเท่าไร
มันก็ไม่ยอมปล่อย จนพอราเชนบีบคอของมันหนักเข้า จนมันถึงกับหายใจไม่ออก ต้องยอมปล่อยแขนของต้าเฉิง แต่ว่าราเชนยังไม่ยอมปล่อยยังบีบคอของพิตบูลจนตาของมันเหลือกถลนออกมา
“ ปล่อยหมาของข้าเดี๋ยวนี้ ไอ้อ้วนเฟยหลง”
“ หานซิ่น”
ต้าเฉิงรู้จักชายหนุ่มผู้นี้ มันคือหานซิ่น หนึ่งในสี่คุณชายตระกูลใหญ่ ที่เคยปล่อยหมามาจัดการกับ หยางเฟยหลง จนเกือบตายมาแล้ว
ลูกน้องทั้งหมด เก้าคนของหานซิ่น ถือดาบจ่อมาทางต้าเฉิง กับ ราเชน
รอสัญญาณจากหานซิ่น ว่าจะให้ลงมือหรือไม่
แต่ราเชนกลับถลึงตาใส่พวกมัน แล้วเปลี่ยนจากบีบคอ ไปล็อคคอของมันหนีบเข้าที่แขน แล้วหักทันที
พล็อค !!
หมาพิตบูล ถึงกับคอหักเืไหลทะลักออกจากปาก ตายสนิทไปในทันที
“ ฆ่าแม่งเลย”
หานซิ่นคำรามสั่งออกมาด้วยความโกรธแค้น
“ หลบไปอยู่ข้างหลัง ข้าจะจัดการกับพวกมันเอง”
ต้าเฉิง รีบถือไม้ท่อนใหญ่ ออกมายืนขวางหน้าไม่สนใจเืที่ยังคงไหลทะลักออกมาจากรอยแผลที่ถูกหมากัด
พอลูกน้องหานซิ่นลงมือ คนแรกก็ถูกต้าเฉิงฟาดเข้ากลางหัว จนลงไปนอนสลบ แต่ก็ถูกฟัดจนมีรอยแผลที่หัวไหล่ แม้จะหลบแล้วแต่พวกมันมีกันหลายคนไม่อาจหลบพ้นได้ ส่วนอีกสามคน ต่างเข้ามารุมฟันใส่ราเชน แต่พอเข้าใกล้ ก็ถูกผงที่ทำจากเศษแก้ว ขว้างใส่หน้า สามคนเลยถูกราเชนกรีดเข้าที่ลำคอ ล่วงลงไปนอนกับพื้นตายคาที่
ส่วนต้าเฉิงตอนนี้ถูกพวกมันห้าคนรุมอยู่ตอนนี้าแเต็มตัวไปหมด ก่อนที่พวกมันจะฟันเข้าที่คอของต้าเฉิง คนที่ใช้ดาบ ก็ถูกตัดแขน และก็ตัดหัวซ้ำไปอีกที ด้วยดาบสองมือของราเชนที่ยึดมาได้ หัวของมันกลิ้งไปกับพื้น อย่างน่าสยดสยอง
อีกสี่คนอ้าปากตาค้าง เลยถูกดาบคู่ของราเชน ควงเข้าไปตัดเอ็นข้อเท้าจนคุกเข่าไปสองคน แล้วก็ถูกตัดคอกระเด็นเืสาด ไปทีละคนอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
เหลืออีกสองคนทำท่าจะหนี แต่ช้าไปแล้ว ดาบสองเล่มพุ่งเข้ามาทางหลังปักเข้าที่ท้ายทอยทะลุลำคอ ตายไปพร้อมกันทั้งสองคน
หานซิ่น อ้าปากค้าง ไม่คิดว่า ร่างอ้วนๆ กลับเคลื่อนไหวและใช้อาวุธได้รวดเร็วและชำนาญเยี่ยงนี้ จึงได้แต่ ยืนนิ่งตัวสั่นเป็ลูกนก ราเชนไม่รอช้า เคลื่อนกายเข้าไปใช้มือบีบคอหอยของหานซิ่นแล้วเอ่ยว่า
“ แกเล่นผิดคนแล้ว”
พล็อค !! คอหอยของหานซิ่น ถูกราเชนบิดจนหักตายคามือ
ต้าเฉิงมองเพื่อนของตน อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาเห็นชายหนุ่มที่เป็เพื่อนของเขาที่แม้แต่ยุงตัวน้อยๆ ยังไม่กล้าตบ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นักฆ่าที่สังหารคนได้ โดยตาไม่กระพริบ และไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ยิ่งพอมันหันมาทางเขา สายตาที่มองคล้ายกับไม่ใช่หยางเฟยหลงคนที่มันเคยรู้จักมาก่อน
“ เ้า…ฆ่าคนเหล่านี้ ได้อย่างไร?”
“ ก็แค่ฆ่าคน” ราเชนเอ่ยจบก็ค้นข้าวของมีค่าของพวกมันออกมา พบว่ามีเหรียญทองติดตัวหานซิ่หนึ่งหมื่นเหรียญ นอกจากนั้นมีแค่เครื่องประดับอีกไม่น้อย เขาเก็บทรัพย์สินของพวกมันทุกคนเข้าไปในแหวนมิติจนหมด
“ เ้า มีแหวนมิติั้แ่เมื่อไรเนี่ย?”
“ แม่เพิ่งให้มา รีบช่วยกันเก็บของมีค่าเอาไว้อย่าให้ใครรู้ว่าพวกมันเป็ใคร”
ต้าเฉิงรีบทำตามที่เฟยหลงบอกทุกๆ อย่าง
“ เ้า ไม่กลัวเลยรึ?” ต้าเฉิงยังพูดอย่างหวาดกลัวไม่หาย
“ ไม่ ขืนกลัว เราทั้งสองคนก็คงไม่รอด เ้าอยากอยู่หรืออยากตายล่ะ?”
“ ข้า..ยังไม่อยากตาย”
“ ดี รีบช่วยกันจัดการศพคนพวกนี้ก่อน”
“ โยนทิ้งน้ำเลยดีไหม”
“ ไม่ ทำอย่างนั้นจะทำให้ทางการหรือ ตระกูลหานรู้ และอาจสืบทราบว่าเป็ฝีมือของเรา”
“ แล้ว..เราจะทำอย่างไรกับศพพวกมันดี?”
“ ขุดหลุมฝังพวกมัน”
ราเชนเอ่ยจบก็เข้ามาทำแผลให้กับต้าเฉิงแล้วกดจุดไปที่เส้นเื เพื่อให้เืหยุดไหล จากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันขุดหลุม โดยที่ไม่ได้ลึกมากเท่าไร
“ หากไม่ลึกกว่านี้ เวลาพวกมันขึ้นอืด จะทำให้ซากศพถูกดันขึ้นมาจากหลุมได้นะ”
“ ไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธี รีบขุดให้กว้างกว่านี้ ข้าจะจัดการกับศพก่อน”
ราเชนเอ่ยจบ ก็ค่อยๆ นำซากศพของคนกับหมด มาเรียงรายกัน แล้วใช้ดาบกรีดเข้าไปที่ท้องของศพ แล้วพลิกซากศพทุกคนคว่ำหน้า ต้าเฉิงสงสัยจึงเอ่ยว่า
“ เ้าจะทำอะไร?”
“ ซากศพที่ตายมันจะขึ้นอึดภายใน 48 ชั่วโมงนี้ ข้าตัดเส้นเืแดงของพวกมันเพื่อให้เืพวกมันไหลจากที่สูงลงที่ต่ำ พอผ่าน 2 วันซากศพพวกนี้ก็จะไม่ขึ้นอืดอีกต่อไป”
“ เ้า ..ไปรู้เื่นี้มาจากไหนกัน?”
“ บิดาข้าสอนเอาไว้”
ต้าเฉิงเลยไม่กล้าถามต่อ รีบขุดหลุมแล้วลากศพมานอนคว่ำหน้าไปกับหลุม แล้วรีบกลบฝังพวกมันทั้งหมด
ในขณะที่ต้าเฉิงกำลังฝังกลบซากศพ ในมือของราเชนกำลังกำมีดแน่น คิดว่าหากปล่อยให้ต้าเฉิงมีชีวิตรอด ต่อไปต้องมีคนรู้เื่นี้แน่ เขาคิดจะปิดปากต้าเฉิงไปอีกคน เพื่อป้องกันเภทภัยที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ซึ่งเขาถูกฝึกสอนมาแบบนั้น แต่ต้าเฉิงกลับเอ่ยถามขึ้นมาก่อนว่า
“ เสร็จแล้ว เอาไงกันต่อดี” ต้าเฉิงมองเขาด้วยแววตาที่ใสซื่อ ไม่เคยคิดระแวงเพื่อน ที่กำลังจะคิดฆ่าปิดปากเขาเลยแม้แต่น้อย ราเชนเลยเก็บมีด แล้วเอ่ยว่า
“ คงต้องหาที่ทำความสะอาดตัวกันก่อน แล้วค่อยขึ้นไปกราบไหว้พระกัน จำเอาไว้เื่นี้ห้ามเอ่ยให้ใครได้ยินอีกเป็อันขาด ”
ราเชนเอ่ยขึ้นแต่ดวงตายังทอแววอัมหิตหลงเหลืออยู่ไม่จางหายไป
ต้าเฉิงพยักหน้าอย่างไม่คิดอะไร แล้วเอ่ยขึ้นมาว่า
“ ขึ้นเขาไปอีกหน่อยจะมีน้ำตก พวกเราไปอาบน้ำ ที่นั่นกันก่อนดีกว่า”
ราเชนได้แต่พยักหน้า พลันสงสัยตัวเองทำไม ถึงไม่จ้วงแทงเข้าที่หัวใจต้าเฉิงไปซะ ก็สิ้นเื่ ต่อไปจะไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็ฆาตกร แต่พอมาชั่งน้ำหนักดูแล้ว ยังมีแม่รั่วหลานที่รู้ว่าเขามากับ ต้าเฉิง หากต้าเฉิงหายไป แม่รั่วหลานต้องสงสัยแน่ เขายังไม่อยากฆ่าแม่รั่วหลานทิ้งไปอีกคน เขายังคงต้องพึ่งพาอาศัยนาง ในโลกแห่งนี้อยู่
ดังนั้นราเชนจึงเดินตามต้าเฉิง ขึ้นเขาไปกันต่ออีก จนกระทั่งพบกว่า สายน้ำที่มีน้ำตกไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย แต่น้ำที่ตกลงมาทำให้ต้นน้ำนี้กว้างใหญ่ และใสสะอาดยิ่งนัก
เด็กหนุ่มสองคนกับหมา 1 ตัวถอดเสื้อผ้าของตน กระโจนลงน้ำทันที
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่มีอยู่ในแหวนมิติ ก็ขึ้นไปบนยอดเขา พบว่ามีผู้คนมากราบไหว้พระยูไลขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่กลางยอดเขา ด้านข้างมีเจดีย์โบราณสูงเก้าชั้นตั้งอยู่ แต่เป็เจดีย์ที่ถูกห้ามขึ้นไป มีโซ่เงิน มากั้นเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ มีแต่ผู้คนมากราบไหว้พระยูไลกันมากมาย คล้ายกับว่าวันนี้มีงานสำคัญ
“ วันนี้มีงานทำบุญฉลองครบรอบ 2 พันปี ของวัดฉืออันแห่งนี้ ผู้คนเลยมากันเยอะมากเป็พิเศษ”
ราเชนไม่สนใจนัก แต่ต้าเฉิงก็รีบพาเข้าไปจุดธูป ไหว้พระตามที่แม่รั่วหลานสั่งกำชับเอาไว้ เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับคนที่ต้องตายไป โดยที่ต้าเฉิงเอาธูปมาไหว้พระมากจนเต็มสองมือของเขา
“ วันนี้พวกเราต้องส่งบุญกุศล มอบให้กับผู้ตายเยอะหน่อย”
ราเชนไม่ค่อยเชื่อเื่นี้ แต่ก็รับธูปมาถือเอาไว้ แล้วทำพิธีกราบไหว้พระยูไลเช่นกัน
“ พี่เฟยหลง”
ยังไม่ทันที่จะไหว้พระเลย ราเชนก็ได้ยินเสียงของสตรีคนหนึ่งะโเรียกชื่อหยางเฟยหลง
“ เสี่ยวฉี เ้ามาได้ยังไง”
ที่แท้เสี่ยวฉีน้องสาวของต้าเฉิง เป็คนะโเรียกเฟยหลงนั่นเอง แทนที่จะเรียกพี่ชายของตน
“ ข้ามากับเชียนเชียน”
“ ไหนคุณหนูเชียนเชียนอยู่ที่ไหน”
“ เชียนเชียนกำลังเสี่ยงเซียมซี กับองค์ชายสี่อยู่ด้านนั้น พี่เฟยหลงพวกเราไปเสี่ยงเซียมซีกันเถอะ” เสี่ยวฉี เข้ามากอดแขนของ เฟยหลงอย่างสนิทสนม
ทำให้ต้าเฉิงถึงกับเอ่ยว่า
“ รอก่อน ข้ากับเฟยหลงยังไม่ได้กราบพระยูไลเลย”
เสี่ยวฉีเลยรอให้ทั้งสองกราบไหว้พระเสร็จแล้วก็พากันไปที่ เสี่ยงเซียมซีของวัด และได้พบกับจูเชียนเชียน กำลังยืนอยู่กับ ชายหนุ่มที่แต่งกายสูงศักดิ์ชื่อว่า องค์ชายหลี่ิ เป็โอรสองค์ที่สี่ของ ราชวงศ์หลี่ แห่งอาณาจักรประจิม
ส่วนราเชนกลับคิดถึงองค์หญิงเจี้ยนหนิง คงจะเป็น้องสาวของ องค์ชายสี่ผู้นี้แน่ๆ
“ โอ๊ะ โอ่ หยางเฟยหลงนี่เ้ายังมีชีวิตอยู่หรือนี่”
ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ในกลุ่มของเชียนเชียนและ องค์ชายหลี่ิ เอ่ยออกมา ราเชนได้แต่ขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้นหน้าของมันมาก่อน อ๋อ ที่แท้มันคือ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ จงเหว่ยเฉียน เป็หนึ่งในสี่คุณชายที่ส่งหมามาทำร้ายเขาเหมือนกับหานซิ่นนั่นเอง
“ ที่แท้เ้าเป็คนให้หมามาทำร้ายเพื่อนของข้า ใช่หรือไม่”
ต้าเฉิง เดินก้าวเข้ามาแล้วตะคอกเสียงออกไปทันที
“ ใช่ แล้วจะทำไม เฮอะ หมามันจะกัดกัด เ้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรด้วย ถูกมันกัดเข้าให้ สมน้ำหน้ำ”
“ แต่นั่นเป็มนุษย์ เ้าทำเช่นนี้ เท่ากับคิดฆ่าเพื่อนของข้าเลยนะเว้ย”
“ บัดซบ นี่เ้ากำลังคิดว่าพูดอยู่กับใคร นี่คือ คุณชายจงเหว่ยเฉียน เป็หนึ่งในทายาทผู้สืบสกุลของ ตระกูลจง หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งอาณาจักรประจิม เ้าเอ่ยเช่นนี้ เท่ากับกล่าวหาว่า คุณชายของเราคิดฆ่าคนตายหรือยังไง”
ลูกน้องที่เป็คนคุ้มกันก้าวออกมาข้างหน้าแล้วเอ่ยออกมา พร้อมกับชักดาบชี้หน้าของต้าเฉิง
ต้าเฉิงก็หากลัวไม่ เดินเข้าไปหาพร้อมปะทะด้วยทันที แต่ถูกราเชนดึงแขนเอาไว้
“ ใจเย็นๆก่อน”
ลูกน้องของคุณชายจงเกือบสิบคน ก็เดินปรี่เข้ามาเรียงหน้า พร้อมกับชักดาบออกมาเตรียมลงมือ
“ คุณชายจง เื่นี้เชียนเชียนขอให้ยุติแต่เพียงเท่านี้เถอะ พี่ต้าเฉิงท่านก็อย่าวู่วามเลย เฟยหลงเองก็ไม่เป็อะไรแล้วใช่ไหม” เชียนเชียนพูดออกมา ทำให้ทุกคนต่างหันไปมอง
“ ในเมื่อคุณหนูเชียนเชียนเอ่ยปากเช่นนี้ ข้าก็จะละเว้นให้ก็แล้วกัน ขอเพียงพวกมันทั้งสอง คุกเข่าเอ่ยปากขอโทษที่พูดจาลบหลู่ ดูิ่ข้า เท่านี้ก็จบกัน”
ต้าเฉิงไม่มีวันยอมทำ ถึงกับถลึงตาเข้าใส่ แต่ถูกราเชนตบไหล่เขาให้ใจเย็นๆไม่ต้องพูดอะไรอีก..
607
