....แสงแรกของวันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างหรูของโรงแรม ไป๋เยว่หลิงลืมตาตื่นขึ้น พบว่าข้างกายว่างเปล่า เขานั่ง หัวใจเต้นแรง รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แปลกประหลาด
“เลี่ยหยาง…?” เสียงของเขาเบา แต่สั่นเครือ เขาไม่เคยตื่นเช้ากว่าข้า
เยว่หลิงก้าวลงจากเตียง รีบตรวจรอบห้อง เตียงยังเรียบร้อย สัมภาระเสื้อผ้ายังอยู่ที่เดิม ไม่มีร่องรอยว่าเลี่ยหยางออกไปไหน
เขารีบเดินมาจากห้อง ลงไปถามพนักงานๆทุกคนก็บอกไม่รู้ เขาจึงค้นรอบๆ แต่ไม่พบ ใบหน้าของเขาเริ่มซีดขาว ความร้อนรนพาให้ใจเต้นแรง
สายตาคมกวาดไปรอบ ๆ เหมือนกำลังพยายามจับสัญญาณเล็กๆ ของเลี่ยหยาง ในใจเขาเกิดความคิดสับสนและกลัว
เลี่ยหยางอาจไปที่ตลาด?
หรือ... เกิดอันตรายขึ้น?
หรือ… ไปเพื่อตามเื่สำคัญ?
"เลี่ยหยาง!!!" วิชาราชสีห์คำราม ดังลั่นโรงแรม จนสั่นไปทั้งโรงแรม ของบางอย่างที่ห้อยอยู่ก็ตกลงมา
พนักงานทุกคนตกจนจนสั่นกลัว พวกเขาไม่เคยเจอจอมยุทธที่เก่งเกาจขนาดนี้มาก่อน (ปกติที่นี่เป็ที่พักพวกชนชั้นสูง)
เมื่อไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เยว่หลิงรีบออกจากโรงแรม ตรงถนนใหญ่ของลั่วหยาง
เยว่หลิงใช้วิชาตัวเบาเหาะขึ้นไปบนหอคอยที่สูงของลั่วหยาง
"เลี่ยหยาง!!!" วิชาราชสีห์คำรามดังก้องไปทางทิศตะวันออก ดังมากจนผู้คนในตลาดแตกตื่น
"เลี่ยหยาง!!!" ดังก้องไปทางทิศตะวันตก เด็กทารกใร้องไห้ สุนัข,แมวตื่นกลัวร้องระงม วิ่งกันวุ่นไปหมด
ะโครบทั้ง 4 ทิศก็ไม่มี แววตาเยว่หลิงตอนนี้ไม่มีความใจเย็นอยู่เลยแม้แต่น้อย
เขาค่อยๆลอยตัวลงมาจากหอคอย เมื่อเท้าแตะพื้น เสียงระฆังดังลั่นทั่วลั่วหยาง
ทหาร และมือปราบมากมายวิ่งกันไปทั่ว ชาวบ้านแตกตื่นใวิ่งหนีหลบกันจ้าละหวั่น
"ท่านอ๋องตายแล้ว ท่านอ๋องถูกฆ่าตายแล้ว!"
"ประกาศกฏอัยการศึก! ทุกคนเข้าบ้าน!"
แล้วมือปราบกองหนึ่งก็วิ่งมายืมรุมที่หน้าคุณชายไป่เยว่หลิง
"ราชบุตรเขย ได้โปรดกลับเข้าที่พักด้วยพะยะค่ะ"
ไป๋เยว่หลิงกำกระบี่แน่น แววตาคมเหมือนเหยี่ยว สีหน้าแสดงอาการร้อนรนชัดเจน
เขาขว้างฝักกระบี่หมุนเป็วงกลมทำเอาอาวุธมือปราบทั้งหมดร่วงหลุดจากมือ
"ถอยไป!!"
ทันใดนั้นผ้าขาวผืนยาว 4 ผืนพุ่งเป็เส้นตรงเข้ามาจับแขนและขาทั้ง 2 ข้างแยว่หลิงไว้
พวกเขาเป็ชายชุดขาวแต่งตัวเหมือนพวกหมอผี
เยว่หลิงแววตาเริ่มร้อนรนยิ่งกว่าเดิม เขาใช้มือขวาที่กำกระบี่หมุนๆผ้าดึงชายที่ใช้ผ้ายึดมือขวาเขาเข้ามา
อั่ก!! กระบี่หลุดจากมือ ตัวลอยจากพื้น
หมัดเดียวชัดเข้าเต็มท้องบางๆเยว่หลิง ผ้าทั้งสี่สั่นจนชายชุดขาวทั้ง 4 เกือบยืนไม่มั่น หมัดนั้นไม่ธรรมดา ข้าเคยเห็นมาก่อนที่ฉางอัน
เยว่หลิงเงยหน้ามองขึ้นไป ชายผิวสีน้ำผึ้งหน้าหล่อ เขายักคิ้วยิ้มให้
"เราเจอกันอีกแล้วนะเ้า" เขาคือเจ๊ร้านแพะตุ๋นที่ฉางอันนั่นเอง ทำไมนักฆ่าคนนี้อยู่ที่ลั่วหยางได้!
"เอามันไปทั้งอย่างงี้แหละ!" จอมยุทธชุดขาวทั้งขึงร่างเยว่หลิง พาตัวไป เยว่หลิงสังเกตุเห็นพวกมือปราบทำความเคารพนักฆ่าอโยธยาคนนั้น นี่มันอะไรกัน?
....แสงค่อยๆส่องผ่านรอยร้าวเล็กๆของลังไม้เก่า เลี่ยหยางค่อยๆลืมตาฟื้นขึ้นจากพิษธนู ร่างกายยังชาและอ่อนแรงเล็กน้อย
"ดีนะที่ยาถอนพิษใช้ได้ผล"
เขาลูบหน้าและลุกขึ้นออกจากลังไม้ ค่อยๆ ฟังเสียงภายนอก
เสียงกลองรบก้องทั่วเมือง เสียงะโ “กฎอัยการศึก!” รถม้า ทหาร กองปราบ ะโสั่งการกันวุ่นวาย ชาวบ้านแตกตื่น หนีหลบเข้าบ้าน รั้วและประตูปิดกระแทกเสียงดัง
เลี่ยหยางรวบรวมแรงวิ่งลัดเลาะซอกมุมตึกกลับไปที่โรงแรมอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงโรงแรม สิ่งที่เขาเห็นทำให้สายตาหนักอึ้งทันที ทหารมากมายล้อมรอบโรงแรม ดาบและหอกสะท้อนแสง ทหารกองปราบเข้ายืนประจำทุกมุม เ้าหน้าที่ตรวจตราทุกทางเข้าออก
เลี่ยหยางหลบอยู่ข้างๆตรงมุมถนนแฝงตัวอยู่ในเงามืด
ไป๋เยว่หลิงอาจถูกพาตัวไปไม่ทันตั้งตัว เขาเขวี้ยงหินก้อนเล้กๆเข้าห้องที่ไป๋เยว่หลิงและเขาพัก
ก้อนแรก.....เงียบ
ก้อนที่ 2.....เงียบ
ก้อนที่ 3 ....เงียบ
นี่มันผิดปกติแล้ว หลิงหลิงไม่เคยไปไหนโดยไม่มีข้า มือเขาแตะปลายดาบซ่อนในเสื้อ
"ที่ลั่วหยางก็มีคนในองค์กรอยู่ ข้าต้องไปถามข้อมูลจากพวกเขาก่อน"
เลี่ยหยางค่อยๆหายเงียบไปในเงาซอกตึก....
.
.
.
.
.
(ท้ายตอน)
เยว่หลิง : นี่ก็สายแล้ว เขาจะรอกินข้าวพร้อมกันข้าอยู่ไหม?
1K
