‘อ๊ากกกกกก’เสียงของกราเซียที่ดังออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เจ็บปวด ตัวของเขาได้รับผลกระทบจากการสะท้อนกลับ ไม่พอยังติดเอฟเฟคสภานะเผาไหม้ ตามเอฟเฟคของคาถาที่เขาได้ผสานอินออกไป ตัวของกราเซียค่อยร่วงลงมาจากท้องฟ้า และตกลงถึงพื้น‘ตูม!’เสียงตกกระทบเสียงดัง พื้นดินที่รองรับร่างของเขาแตกออกเป็นรูปใยแมงมุม กราเซียกระอักเลือดออกมาคำโต เสียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นดังไปถึงภายในร้านค้า ฌอนที่ได้ยินเสียงดังมากจนก่อให้เกิดความรำคาญ เขาจึงเปิดประตูออกไปหวังจะออกไปด่าบุคคลที่มาหาเรื่องเขาให้กลับไป “เสียงดังอะไรกัน!!! จะอะไรกันนักกันหนา ถ้าไม่ใช่ลูกค้าก็ออกไปให้หมด ก่อนที่ของจะขึ้นไปมากกว่านี้นะเว้ยเจ้าพวกบ้า” ฌอนตะโกนออกไปทั้งๆที่ไม่ได้ดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลยสักนิด แต่เมื่อมามองดูอีกที ที่พื้นที่รอบๆร้านของเขา มันมีแต่เศษซากของอาคารอิฐ ปูนขาวที่ใช้ก่อสร้างบ้านเรือนในยุคนี้ แต่ละอาคารมีเศษดิน เศษไม้และเปลงเพลิงขนาดย่อมๆเต็มไปหมด และที่สำคัญที่สุด ตรงหน้าร้านของเขา มีชายคนหนึ่งนอนอยู่เพียงลำพัง บนพื้นเป็นรอยแตกที่เหมือนกับในการ์ตูนที่เขาเคยดู ฌอนเดินเข้าไปดูออกการของชายคนนั้น แต่เมื่อใกล้จะถึงตัวของกราเซีย เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏออกมา เขาคือโมนาร์ท เขายืนขวางระหว่างฌอนกับกราเซีย “ท่านผู้อาวุโส ได้โปรดละเว้นพวกเราสักครั้งเถอะ ...ข้าน้อยโมนาร์ทจะจำบุญคุณในครั้งนี้อย่างแน่นอนขอรับ ... และนี่คือสินน้ำใจสำหรับเรื่องที่ทำให้ท่านต้องลำบากใจขอรับ”โมนาร์ทยืนถุงเหรียญให้กับฌอน ข้างในบรรจุเหรียญทองจำนวนมากถึง 100 เหรียญ ฌอนที่เห็นก็ตกใจกับสิ่งที่ได้รับ เขารับมาด้วยความมึนงง ก่อนที่เสียงของระบบจะดังขึ้น“ผู้ดูแลร้าน ต้องการรับสินบน จำนวน 100 เหรียญทอง ใช่/ไม่”
ไอ่ระบบ!! ไอ้ขี้เหนียว!!! ฌอนด่าได้เพียงภายในจิตใจเท่านั้น เขารู้ดีว่าถ้าหากเขารับไว้มันจะเกิดบทลงโทษอะไรสักอย่าง ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอน
“พวกเจ้าให้ข้าอย่างนั้นรึ ข้าคงรับไว้ไม่ได้ พวกเจ้าไปซะเถอะ” โมนาร์ทที่ได้ยินว่าผู้อาวโสท่านนี้ไม่ต้องการที่จะรับสินน้ำใจที่เขาให้ก็แอบตกใจ หากมีอะไรเกิดขึ้นมาหลังจากนี้มันคงไม่แปลกใจอะไร แต่คำสุดท้ายที่ท่านผู้นี่เอ่ยยิ่งทำให้เขาคิดหนักเขาไปใหญ่“เดี๋ยวก่อนขอรับ ท่านอาวุโส” โมนาร์ทที่เห็นว่าฌอนกำลังจะเดินเข้าไปภายในร้านก็เอ่ยไล่หลังมา“อะไรของพวกเจ้าอีกล่ะ...ถ้าเรื่องเงินนั้น ข้าไม่รับ อีกอย่างข้าเป็นพ่อค้า ถ้าอยากจะให้เงินข้านัก ก็หัดมาอุดหนุนกันบ้างซิเว้ย...เฮ้อ วุ่นวายตั้งแต่วันแรกเลยเหรอเนี่ย ปิดร้านดีกว่า”“ขอรับท่านผู้อาวุโส พรุ่งนี้ข้าจะมาอุดหนุนตอบแทนน้ำใจท่านที่ไว้ชีวิตเพื่อนของข้าคนนี้”ฌอนที่ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก จึงโบกมือแบบส่งๆก่อนจะเดินเข้าไปยังร้านค้าของตัวเอง และแจ้งกับระบบว่าวันนี้เขาต้องการที่จะปิดร้านแล้ว เสียงของระบบก็รายงานผลประกอบการขึ้นมาว่า
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
“ผลประกอบการของท่านในวันนี้ ส่วนแบ่งที่ได้รับ คือ 36 เหรียญทองแดง...เงินได้ถูกวางไว้บนโต๊ะคิดเงินแล้ว โปรดตรวจสอบความถูกต้อง” ฌอนเดินเข้าไปนับเงินที่โต๊ะคิดเงิน เมื่อนับแล้วครบตามจำนวนเขาก็ตอบระบบไป ก่อนจะคิดว่าวันนี้จะทานอะไรดี เขาคิดว่าวันนี้คงจะต้องกินมาม่าประทังชีวิตไปก่อน ฌอนเดินเข้าไปหยิบ มาม่าต้มยำมาสองซอง และเดินไปวางตรงโต๊ะก่อนจะจ่ายเงินไปตามจำนวน 30 เหรียญทองแดง แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ปรากฏขึ้น“ผู้ดูแลไม่สามารถทำการชื้อขายได้ เนื่องจากท่านได้ปิดร้านของวันนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว กรุณานำของกลับไปวางที่ชั้นวางสินค้าด้วย”“ - -*” WTF
7K
