เชนเม่ยอิง

        เชนเม่ยอิงเด็กหญิงอายุเพียง 6 ขวบ นั่งมองแม่ที่ตอนนี้กำลังโอบกอดเธอและน้องชายด้วยน้ำตาไหลอาบแก้ม เม่ยอิงจำไม่ได้แล้วว่าครอบครัวของเธอนั้นหัวเราะครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เพราะ๻ั้๹แ๻่พ่อเปลี่ยนไปแม่ก็ร้องไห้เกือบทุกวัน แต่ก่อนครอบครัวของเธอมีความสุขมาก คุณพ่อเป็๲ครู คุณแม่เป็๲แม่บ้านที่ทำหน้าที่ดูแลสามีและลูกเป็๲อย่างดี ถึงจะไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กันทุกๆ วัน ทุกครั้งที่พ่อมีเวลาว่างก็จะพาครอบครัวไปเที่ยวหรือทำกิจกรรมร่วมกันเสมอ

        จนกระทั่งวันที่เพื่อนของแม่หอบลูกวัยเดียวกันกับเม่ยอิงมาขอพักอยู่ด้วยเป็๲การชั่วคราวนั่นคือสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นบอก เม่ยอิงยังจำวันนั้นได้ดี เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังขึ้น ขณะนั้นแม่ของเธอกำลังทำอาหารเย็นจึงบอกให้เม่ยอิงไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออกเม่ยอิงก็เห็นผู้หญิงที่แต่งหน้าทาปากถึงจะไม่จัดจ้านแต่ก็มากกว่าคุณแม่ของเธอหลายเท่า เพราะคุณแม่ของเธอไม่แต่งหน้าเลย ผู้หญิงคนนี้สวมชุดกระโปรงสีม่วงมือข้างขวาจับมือของเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเม่ยอิงไว้ ข้างๆ เธอมีกระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบวางอยู่

        “นี่บ้านของเยว่เฟยหลิงใช่ไหม”

        เชนเม่ยอิงยังไม่ตอบแต่หันกลับไปเรียกแม่ “คุณแม่มีคนมาหาคุณแม่ค่ะ”

        “ใครเหรอลูก”

        “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เชนเม่ยอิงตอบแต่ยังคงมองหน้าเด็กหญิงคนที่ยืนจ้องมองเธออยู่อย่างไม่กะพริบตา

เยว่เฟยหลิงจึงปิดเตาและวางมือจากการทำกับข้าว แล้วก็เดินมาที่ประตู

        “หมานผิง” แม่ของเม่ยอิงเรียกผู้หญิงคนนั้น “เธอมาที่นี่ได้อย่างไร” แม่ของเม่ยอิงสวมกอดเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานด้วยความดีใจ

        “เฟยหลิง เธอจะไม่เชิญฉันเข้าบ้านก่อนเหรอ” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้น

        “เข้ามาก่อน เข้ามาก่อน โทษที โทษที” แม่ของเม่ยอิงเอ่ยพร้อมกับทำไม้ทำมือเชื้อเชิญให้ผู้หญิงและเด็กหญิงคนนั้นเข้าบ้าน เม่ยอิงกำลังจะปิดประตู ผู้หญิงคนนั้นก็หันมาพูดว่า

        “แล้วกระเป๋าฉันล่ะ”

        แม่ของเม่ยอิงจึงเดินออกไปยกกระเป๋าใบนั้นเข้ามาเพราะไม่ได้คิดอะไรมาก นำมาวางไว้ข้างๆ โซฟาที่แขกสองคนนั่งเป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว

        “ปิดประตูได้แล้วลูก” เยว่เฟยหลิงบอกลูกสาว เม่ยอิงก็ทำตามที่แม่บอก แล้วก็กลับมายืนจับมือน้องชายมองผู้หญิงและเด็กคนนั้น

        หญิงวัยกลางคน คนนั้นนั่งและสำรวจบ้านของเม่ยอิงอยู่สักพัก แล้วก็หันมาหยิบแก้วน้ำที่แม่ของเม่ยอิงพึ่งยกมาให้ดื่ม หลังดื่มเสร็จสายตาของเธอก็มองไปรอบๆ บ้านอีกครั้ง

        “บ้านเธอน่าอยู่ดีนี่” หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้น

        แม่ของเม่ยอิงก็เลยมองไปรอบๆ เช่นเดียวกัน นานแล้วที่แม่ไม่ได้มองว่าภายในบ้านเป็๞อย่างไรใน แม่ของเชนเม่ยอิงเป็๞คนใจดีไม่ค่อยพูด ชอบอยู่เงียบๆ และมีระเบียบมาก แม่จะจัดและทำความสะอาดบ้านเป็๞กิจวัตรประจำวัน ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเพื่อนของแม่ ทำให้เม่ยอิงมองตามด้วย แล้วก็คิดในใจว่าบ้านเราก็สวยน่าอยู่ดีนะ

        “ขอบใจมากที่ชม แล้วเธอเป็๞อย่างไรบ้างไม่เจอกันเสียนาน” แม่ของเม่ยอิงเอ่ยขึ้น

        ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบเธอลุกขึ้นเดินไปรอบห้อง เด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอก็จะลุกตามแต่เธอห้ามเอาไว้ 

        “นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ” เธอบอกเด็กหญิงคนนั้น เด็กหญิงก็นั่งตามคำสั่ง

        หมานผิงเดินมองรูปในกรอบที่ตั้งอยู่บนตู้และโต๊ะ เธอเดินจนรอบห้องก่อนที่จะกลับมานั่งลงที่เดิมและพูดขึ้นว่า “ครอบครัวของเธอดูมีความสุขดีนี่เยว่เฟยหลิง” เธอเอ่ยชื่อแซ่คุณแม่ของเม่ยอิงอย่างเต็มยศ

        “ก็มีความสุขตามประสาครอบครัวเล็กๆ แหละจ๊ะ ว่าแต่เธอล่ะยังไม่ตอบฉันเลยว่าเธอเป็๞ยังไงบ้าง”

        ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ตอบแต่กลับพูดว่า “ฉันจะขอพักอยู่กับเธอสักระยะได้ไหม”

        เยว่เฟยหลิงคิดอยู่สักพักก่อนจะบอกว่า “ได้”

        “ขอบใจ” แล้วผู้หญิงคนนั้นเอ่ยออกมา แล้วก็ถามไถ่เ๹ื่๪๫ราวชีวิตของแม่เชนเม่ยอิงว่า๻ั้๫แ๻่พวกเธอแยกจากกันเป็๞อย่างไรบ้าง เยว่เฟยหลิงก็เล่าให้เพื่อนฟัง

        “ชีวิตเธอช่างมีความสุขดีนะ” เพื่อนแม่หรือหมานผิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอิจฉานิดๆ

        เยว่เฟยหลิงยิ้มและหันไปลูบศีรษะของลูกชายและลูกสาว

        "สามีเธอหล่อดีนะ” หมานผิงคนนั้นเอ่ยขึ้นอีก เยว่เฟยหลิงหันหน้ามามองลูกๆ 

        “แม่หนูหิวแล้ว” เด็กหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟาพูดขึ้น หมานผิงจึงหันมาหาเพื่อนและถามว่า

        “เธอมีอะไรให้พวกฉันกินบ้าง”

        เยว่เฟยหลิงจึงรีบกลับเข้าไปในครัวและร้องออกมาบอกว่า "คงต้องรออีกสัก สิบห้านาทีนะ"

        เด็กหญิงคนนั้นทำหน้ามุ่ย หมานผิงจึงพูดขึ้นว่า “มีอะไรรองท้องก่อนไหม ลูกฉันหิวไส้จะกิ่วแล้ว”

        เยว่เฟยหลิงจึงบอกให้เชนเม่ยอิงไปหยิบเอาฝรั่งในตู้เย็นออกมาให้สองคนแม่ลูกคู่นี้กินรองท้องไปก่อน จากนั้นก็บอกให้เม่ยอิงและน้องชายช่วยกันจัดโต๊ะอาหาร เมื่ออาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วเยว่เฟยหลิงก็เรียกทุกคนมาทานข้าว ระหว่างทานข้าวเพื่อนของแม่ก็ถามเกี่ยวกับคุณพ่อของเม่ยอิง

        "สามีเธอเป็๞ครูตำแหน่งอะไร"

        "เป็๞ครูใหญ่ที่โรงเรียนใกล้ๆ บ้านนี่แหละจ๊ะ"

        “หน้าตาดูยังไม่แก่เลยได้เป็๞ครูใหญ่แล้ว”

        “แล้วสามีของเธอล่ะ” เยว่เฟยหลิงถามเพื่อน

        “เธออย่าถามฉันเ๹ื่๪๫ส่วนตัวของฉันได้ไหม” หมานผิงบอกแม่ของเชนเม่ยอิงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อแม่ของเม่ยอิงได้ยินอย่างนั้นก็ไม่กล้าถามต่อ

        หลังจากทานข้าวเสร็จเพื่อนของแม่ก็ถามว่า “เธอจะให้ฉันกับลูกนอนห้องไหน”

        แม่ของเม่ยอิงรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปเปิดประตูดูห้องของลูกสาว และหันมาบอกเม่ยอิงให้เข้าไปเก็บข้าวของของเธอไปอยู่ในห้องของน้องชายเป็๞การชั่วคราว เม่ยอิงรีบก็ทำตามที่แม่บอกอย่างรวดเร็วเพราะคนมาใหม่บอกให้เร็วๆ เนื่องจากเธอและลูกอยากอาบน้ำนอนพักผ่อนแล้ว