บทที่ 5
บรรลุข้อตกลง
เมื่อได้ยินดังนั้น าุโเซียวฟ่างหัวเราะและยิ้มเยาะไปที่เซียวหนู เขาตะคอกอย่างเ็าและพูดว่า: "น้องรอง...เ้าไม่สบายหรือไม่?!้าต่อสู้กับข้า..เพื่อปกป้อง" ขยะพรรค์นั้น "อย่าลืมว่าความแข็งแกร่งของเราทั้งคู่ อยู่ในระดับเดียวกัน
ความแข็งแกร่งในระดับสูงสุด หากเ้าและข้าต่อสู้กัน มันจะไม่เท่ากับเป็การทำลายล้างตระกูลเซียวหรอกหรือ! นั่นคือสิ่งที่เ้า้า? "
“ ขยะ?” เซียวหนูหัวเราะเยาะ และชี้ไปที่เซียวหลงว่า "พี่ใหญ่..... ท่านตาบอดหรือ? ท่านมองไม่ออกจริงๆ หรือว่า นายน้อยได้ฟื้นฟูความแข็งแกร่ง ซึ่งหมายความว่า นายน้อยมิใช่ “ขยะ”ดังที่ท่านกล่าวอีกต่อไป
เซียวหนูยังคงเกรี้ยวโกรธ ความโกรธของเขาดูเหมือนว่ายังคงระบายออกมาไม่หมดสิ้น เขาอ้าปากพูดอีกต่อไปว่า : "เอาล่ะ! ในอดีต ข้าไม่เคยปกป้องนายน้อย เนื่องจากข้าไม่พบความหวังใด ๆ ในตัวเขา " ข้าจึงไม่้าเสียเวลาที่จะต่อสู้กับท่าน
แต่ในเวลานี้ ข้าสามารถมองเห็นความหวังของตระกูลเซียวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วข้าจะยังคงปล่อยให้ท่านทำเช่นนี้กับนายน้อยต่อไปได้อย่างไร....เขาไม่ใช่ “ขยะ” อาจพูดได้ว่า เขาจะกลายเป็อัจฉริยะในการฝึกฝนความแข็งแกร่งดังเช่นในอดีตอีก
ด้วยวิธีนี้ เขาจะกลายเป็อนาคตและความหวังของตระกูลเซียวอีกครั้ง แม้ว่าข้าจะต้องตาย... ข้าก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายเขา
เมื่อพูดถึงเื่นี้ เซียวหนูจะมองไปที่เซียวหลงอย่างซาบซึ้ง....ในดวงตาของเขาดูเหมือนจะมีร่องรอยของความรู้สึกผิดซ่อนอยู่ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยคิดที่จะปกป้องเซียวหลงแม้แต่น้อย
เช่นนั้น...ข้าจะไม่เกรงใจท่านอีกต่อไป!
“ ไอ้ลูกสุนัข!” ใบหน้าของเซียวฟ่างมืดมน และทันใดนั้นสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เซียวหนู เขากัดฟันและพูดว่า "เ้าไม่หวาดกลัวว่า..... ข้าจะสังหารเ้าจริง ๆหรือ? ฮึ่ม...ไม่ได้ดั่งใจข้าเลยสักคน! ไม่กลัวว่า การต่อสู้ของเราในครั้งนี้จะทำให้ตระกูลเซียวถูกทำลาย? "
"ฮึ?" อย่างไรก็ตาม เซียวหนูแค่นเสียงอย่างเ็าและกล่าวว่า: "ข้าลืมบอกท่านไปเื่หนึ่งว่า...........ข้าเพิ่งทะลวงด่านฝึกฝนของข้า ในครั้งนี้ ข้าสามารถก้าวข้ามไปยังอาณาจักร หยูคงแล้ว
มันไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับท่าน! หาก้าจะสู้กับข้า เกรงว่าท่านคงจะเจอทางตัน....อย่างไรก็ตาม ท่านสามารถทดสอบได้ด้วยตนเอง..เชื่อหรือไม่ว่า ท่านจะถูกสังหารและข้าจะยังคงอยู่ดีมีสุข! "
"อะไรนะ...เ้าทะลวงเลื่อนระดับแล้วหรือ?" เซียวฟ่างสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง และมีร่องรอยแห่งความหวาดผวา ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
ในขณะนี้ใบหน้าของเซียวฟ่าง เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสั่นสะท้าน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็ซีดเผือด
เขารู้ดีภายในจิตใจได้ว่า เป็เพราะเซียวหนูได้ทะลวงอาณาจักรหยูคง และกลายเป็ปรมาจารย์ในอาณาจักรหยูคง ฉะนั้นความได้เปรียบของเขา ในตระกูลเซียวนั้นจะหายไปทันที
อย่างไรก็ตาม หากเขาสามารถบีบบังคับให้เซียวหลงสละตำแหน่งผู้นำตระกูลได้ เช่นนั้นก็น่าจะพอมีหนทางในอนาคต?
ในที่สุดเซียวฟ่างก็กัดฟันชี้ไปที่เซียวหลง และพูดอย่างเ็า "เมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร.....หากเขาเป็" อัจฉริยะ "เ้าก็จะปกป้องเขา! หากเขาเป็" ขยะ " เ้าจะยอมแพ้หรือไม่? "
คราวนี้เซียวหนูเงียบไปนาน
หลังจากนั้นเซียวหนูก็พยักหน้าอย่างหนัก และพูดตามความจริงว่า "คงไม่มีผู้ใด้าต่อสู้เพื่อ" ขยะ " มิใช่หรือ?
เซียวฟ่างส่งเสียงอย่างเ็า และพูดว่า "แต่ตอนนี้เ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเขานั้น.... เป็" อัจฉริยะ "ท้ายที่สุดความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา อยู่ในระดับ 5 ของอาณาจักรฝานอู่เท่านั้น
หากในอนาคต เขายังคงสถานะนี้ไปจนถึงในอนาคต....ก็ไม่นับว่าเป็ "ขยะ" อยู่หรือ?
เมื่อได้ยินเื่นี้....เซียวหนูไม่เอ่ยตอบ ใบหน้าของเขาแสดงออกว่ากำลังขบคิดอย่างหนัก
เขารู้ดีว่า หากเขาไม่ยอมตอบคำถามนี้...มีโอกาสอย่างมากที่เซียวฟ่างจะคลุ้มคลั่ง
ในเวลานั้นถ้าเซียวฟ่าง้าที่จะต่อสู้...เกรงว่าถึงคราวที่ตระกูลเซียวจะต้องถูกทำลายลงไปจริง ๆ
เมื่อคิดถึงเื่นี้ เซียวหนูก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปที่เซียวหลง และหยุดนิ่ง
เซียวฟ่างก่นอย่างเ็า เขามองไปที่เซียวหลงและพูดท่าทางน่าสมเพช: "สัตว์ร้ายตัวน้อย...เหตุใด เ้าไม่พิสูจน์ตนเองว่าเ้าควรคู่กับคำว่า 'อัจฉริยะ' แทนที่จะเป็ 'ขยะ' ของตระกูลเซียวล่ะ?
ในตอนนี้ อาการาเ็ของเซียวหลงได้รับการรักษาแล้ว ด้วยยาจากาุโรองเซียวหนู และอาการของเขานั้นก็ดีขึ้นมาก
หลังจากผ่านเหตุการณ์มากมาย จนในตอนนี้บทสนทนาระหว่างผู้าุโทั้งสอง ทำให้เซียวหลงได้เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขาแล้ว
สมองของเซียวหลงนั้นแล่นอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้า เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่
"หนึ่งเดือน!" เซียวหลงยื่นนิ้วออกมา และพูดอย่างแน่วแน่ว่า "เพียงเดือนเดียว...ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่า ข้ามิใช่" ขยะ "อีกต่อไป เหตุใดเราไม่ทำข้อตกลงกันล่ะ?"
ดวงตาของเซียวหลงค่อยๆกวาดไปที่ผู้าุโทั้งสอง และพบว่าพวกเขาทั้งคู่ ต่างก็ตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังจะเอ่ยออกมา จากนั้นเซียวหลงกล่าวขึ้นว่า: "ข้าจะออกจากตระกูลเซียว และพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของข้า!
อีกหนึ่งเดือนต่อมา ข้าจะกลับมาที่นี่ เพื่อพิสูจน์ตนเองใน" สนธิสัญญาศิลปะการต่อสู้อนุชน "ของตระกูลเซียว ของเรา! ในตอนนั้น หากข้าสามารถชนะอันดับหนึ่ง และเอาชนะตระกูลเซียวรุ่นใหม่ทั้งหมด มันจะเป็เครื่องพิสูจน์ได้ว่า คู่ควรกับคำว่า "อัจฉริยะ"!
ในทางตรงกันข้าม หากข้าไม่สามารถเอาชนะลูกหลานตระกูลเซียวได้ มันจะพิสูจน์ว่าข้านั้นคือ "ขยะ "! ถ้าเป็เช่นนั้น ข้าจะสละตำแหน่งผู้นำให้กับผู้าุโเซียว! และข้าจะยินยอมถูกสังหาร!
"ฮ่า ๆ ตกลง....ข้าเห็นด้วยกับข้อตกลงนี้!" เมื่อสิ้นเสียงของเซียวหลง เซียวฟ่างตอบตกลงทันที และพูดด้วยเสียงดัง
เซียวฟ่างพอใจมากกับข้อตกลงของเซียวหลง เขาไม่เชื่อว่าเซียวหลงจะสามารถเลื่อนระดับความแข็งแกร่งของตนเอง ได้ในระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ตั้งใจที่ปล่อยให้เซียวหลงมีชีวิตรอดต่อไปได้ไปถึงหนึ่งเดือน!
แต่เซียวหนูนั้น ลอบขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีก ทำได้เพียงถอนหายใจ
สำหรับเซียวหลงแล้ว.....เขาพอใจกับผลลัพธ์นี้มากที่สุด เขารู้ดีว่าในตอนนี้ สิ่งที่ตัวเขานั้นขาดมากที่สุด นั่นคือเวลา!
เขาเชื่อว่าด้วยพลังของ "ระบบพู่กันเทพเ้า" ตราบใดที่มีเวลามากพอ เขาจะเพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างแน่นอน!
เมื่อเวลานั้นมาถึง ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถเอาชนะคนตระกูลเซียวได้ทั้งหมด แต่เขาก็จะไม่ต้องหวาดกลัวกับตาแก่คนนี้อีกต่อไป!
“ เซียวฟ่าง....รอข้าก่อนเถอะ! ข้าจะทำตามที่พูดเอาไว้ เ้าจะต้องกินอุจจาระไปจนกว่าเ้าจะสิ้นใจตาย!”
เซียวหลงแอบกัดฟัน และร้องะโอย่างไม่พอใจอย่างเงียบๆ!
หลังจากนั้น เซียวหลงก็เดินทางออกจากตระกูลเซียวในทันที เมื่อเดินทางออกตระกูล เขาไม่ได้นำของมีค่าติดตัวมา นอกจาก "ดาบเขี้ยวพยัคฆ์"
อันที่จริง ดาบเขี้ยวพยัคฆ์นี้ เป็อาวุธวิเศษที่ทรงพลังและล้ำค่ามาก ไม่ใช่เพียงแค่ สมบัติของตระกูลเซียว แต่ยังเป็สัญลักษณ์ของผู้นำตระกูลเซียว
ดังนั้น ภายใต้การขัดขวางของเซียวหนู...ทำให้เซียวฟ่างไม่กล้าที่จะแย่งชิงสมบัตินี้ไปจากเซียวหลง
หลังจากเดินทางออกจากตระกูล... เซียวหลงก็ตรงไปที่ป่าเฮยเฟิงโดยไม่ได้หยุดพัก ในป่าเฮยเฟิงที่ด้านนอกเมืองลั่วหยุน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ สัตว์อสูรระดับต่ำทุกชนิด
สำหรับเซียวหลงแล้ว ในตอนนี้มันเป็คลังประสบการณ์ที่มีค่ามากมายที่สุด!
ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนี้เซียวหลงมีภารกิจหลักที่สองคือที่ได้รับมา "โดยไม่ได้ตั้งใจ"! ตราบใดที่เขาสังหารสัตว์ที่อยู่ในอาณาจักรฝานอู่จำนวน 100 ตัว ภายในสามวัน เขาก็จะได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ อย่างที่สองมาครอง!
"ฮ่าฮ่าฮ่า...ป่าเฮยเฟิงเอ๋ย.....ข้ามาแล้ว!"
2K
