คล้อยหลังแมวไปไม่ถึงสิบนาทีระหว่างที่ปรีดิ์รติกำลังเลือกกระเป๋าสะพายในตู้เสื้อผ้าว่าใบไหนเข้ากับชุดที่ใส่เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นทั้งที่ประตูยังเปิดอ้าอยู่
แมวเดินตามหลังคืนฉายเข้ามา มอง ‘นายนั่น’ของคุณหนู ด้วยสายตาขำกึ่งฉงน เพราะชายหนุ่มขมวดคิ้วพันกันยุ่งกวาดตามองไปรอบห้อง ขณะสองมือกอดอกแน่น...ส่วนตัวเองวางไม้กวาดแล้วก็อุปกรณ์ทั้งหลายแหล่สำหรับทำความสะอาดห้องลงบนพื้น
“ไม่ทราบว่าหมาที่ไหนมันเข้ามาตะกุยของกระจายเต็มห้องเลยครับ”
คืนฉายตั้งใจเปรียบเทียบออกเชิงประชดแต่แมวปากไวเท่าความคิด ใช้คำบอกเล่าของคุณหนูมาพูดอีกทอด ทำเอาคนฟังสะอึก “จะหมาที่ไหนละคะคุณฉายก็เ้าโอเลี้ยงกับเ้ากาแฟไงคะ คุณหนูบอกว่ามันแอบหนีขึ้นมาตอนเช้า ดูสิคะสร้างงานไว้ให้แมวเพียบเลย”
ชายหนุ่มหันไปมองหน้าแมวแวบหนึ่งก่อนจะเหลียวกลับไปมองผู้ที่จงใจว่ากระทบ...เขาจึงยิ้มเ้าเล่ห์แสนกลทำเอาปรีดิ์รติซึ่งกำลังเลือกกระเป๋าสีเหลืองมะนาว เข้ากับชุดเดรสสั้นรัดรูปซึ่งตกแต่งใช้ผ้าหนังฉลุด้วยเทคนิคเลเซอร์คัทสีเดียวกับกระเป๋า ถึงกับหน้าเจื่อน
คุณหนูตัวดีจงใจปล่อยให้ห้องเละเทะกว่าเดิมเรียกเขาเข้ามาให้เห็นสภาพห้องก่อนแมวจะเก็บกวาด เจตนาเพื่อยั่วให้อีกฝ่ายเกิดโมโหตั้งใจบอกให้เขารู้ว่าหล่อนไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนใดๆทั้งนั้นไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม เป็การต่อต้านกลายๆที่ชอบทำ เมื่อไม่ได้ดังใจ
“ไม่เก็บของที่มันรกๆนี่หรือคะคุณฉาย...” หล่อนเรียกชื่อเขาด้วยเสียงยานคาง “อ๊ะ...หรือให้เรียกว่าคุณชายดีคะ...คุณชายรักความสะอาด...หรือว่าคุณชายจอมเก็บกวาด”
เสียงเขาหัวเราะหึหึ “คุณหนูนี่เป็คนดื้อจริงๆนะครับ”
ปรีดิ์รติไหวไหล่ส่งสายตาไปที่แมว พยักพเยิดหน้าไปทางคืนฉาย กล่าวว่า “แมวเอาไม้กวาดให้คุณชายรักความสะอาดหน่อยสิวันนี้เขาจะอยู่เป็ลูกมือช่วยแมวเก็บห้องให้ฉัน”
แมวทำหน้ามึนงงแต่ก็หันไปหยิบไม้กวาดที่พิงผนังห้องส่งให้ชายหนุ่มตามคำสั่งคุณหนูเขารับไม้กวาดโดยไม่อิดออดมาถือเอาไว้ แต่ใช่ว่าเขาจะยอมทำตามคำขู่แกมประชด
คืนฉายขยับตัวเข้ามาเกือบถึงร่างเปรียวในชุดสวยยื่นไม้กวาดในมือส่งต่อให้อีกทอด “ไม้กวาดของคุณหนูครับ...”
“นายจะมากไปแล้วนะฉันไม่ใช่คนใช้”
หล่อนเสียงขุ่นแววตาเอาเื่...นึกอยากเอาชนะขึ้นมา จึงปัดไม้กวาดร่วงลงพื้นแมวที่ยืนใกล้ประตูถึงกับหน้าซีดปากสั่น รีบแทรกขึ้น “เดี๋ยวแมวทำเองค่ะคุณหนูจะออกไปข้างนอกไม่ใช่หรือคะ”
เป็จังหวะดีที่ปรีดิ์รติจะฉวยโอกาสนี้ทำไม่รู้ไม่ชี้กับคำขู่ของคืนฉายเมื่อเช้าที่ว่า‘ถ้าคุณหนูไม่อยากเก็บ ก็อย่าไปฝืนเลยครับเดี๋ยวผมมาช่วยเก็บให้แบบนี้ทุกวันก็ได้’ กำลังจะเดินเลี่ยงออกไปนอกห้องทว่าคืนฉายกลับขยับตัว ตรงลิ่วไปยังตะกร้าซักผ้า ซึ่งวางไว้หน้าห้องน้ำปากก็พูดเสียงดังหวังให้หล่อนชะงัก
“เมื่อเช้าเห็นสีดำแวบๆมันวางอยู่ตรงไหนนะ...มันยังพาดเรี่ยราด ไม่เป็ที่หรือเปล่าน้า”
หล่อนหันขวับสีหน้าถมึงทึงกว่าเมื่อเช้า ก้าวพรวดไปยืนขวางกางแขนออกกั้นไม่ให้เขาไปหยิบเสื้อชั้นในสีดำอย่างที่ปากพร่ำ “หยุดได้แล้วเอาเป็ว่าเดี๋ยวฉันจะช่วยแมวเก็บห้องเอง...นายพอใจหรือยัง”
เขาหัวเราะในลำคอ “แล้ว้าความช่วยเหลือจากคุณชายรักความสะอาดอยู่อีกไหมครับ”
ท่าทางและน้ำเสียงของคืนฉายบ่งว่าเย้ยหยันเป็ที่สุดแต่ทำอย่างไรได้ หล่อนจำใจต้องบอกปัด เื่อะไรจะปล่อยให้ผู้ชายแปลกหน้าเข้ามายุ่มย่ามในห้องนอนแม้กระทั่งเื่ของชุดชั้นในส่วนตัว
ผ่านวันนี้ไปก่อนเถอะหล่อนจะต้องฟ้องแม่เื่นี้!
........................................
705
