~[[รักร้าย นายจอมโหด]]]~
Ep.5
~~ปัง!!~~
"วาเลน!!"
"หนูวาเลนอย่า!!"
"เห้ย!!!"
หึ หึ ฉันในตอนนี้ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าฉันจะยิงตัวเองตายหรอกนะแต่ฉันเล็งไปที่คาเอลต่างหากแต่กลับพลาดไปเจาะกับผนังห้องแทนที่จะเป็กะโหลกของคาเอลแทน
"ทำอะไรนะวาเลนเกือบเป็เื่แล้วไหมล่ะ!"
แด๊ดดี๊แย่งปืนจากฉันพร้อมดุฉันเสียงดังกว่าทุกครั้ง ส่วนฉันได้แต่มองคาเอลด้วยความแค้น คาเอลทำหน้าใแว๊ปเดียวเท่านั้นเสี้ยววินาทีจริงๆแต่โคตรสะใจฉันเลยฮ่าๆ
"หนูวาเลนใจเย็นๆก่อนนะ อาว่าค่อยๆคุยกันดีกว่ายังไงอาก็จะให้ไอ้คาเอลรับผิดชอบอย่างถึงที่สุด"
"นั้นสิแด๊ดว่าค่อยๆคุยกันดีกว่า อย่าไปทำร้ายพี่เขาเลยนะ"
"พอกันทั้งคู่เลยคะ! ไม่ฟังอะไรหนูเลย อยากทำไรทำเลยคะเต็มที่ไปเลย ส่วนนาย"
ฉันเดินลงจากเตียง ไปยืนหยุดหน้าคาเอลแล้วเอามือชี้หน้าคาดโทษไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแล้วเ็าที่สุด
"ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่ รอวันเอาคืนจากฉันได้เลย"
คาเอลทำหน้าเฉยชาไม่รู้สึกอะไร เขาโน้มหน้ามาใกล้หน้าฉันระยะห่างจมูกของฉันกับเขาแค่หนึ่งคืบเท่านั้น
"ฉันจะรอ"
คาเอลยิ้มเยาะฉันมุมปากอย่างได้เปรียบจนฉันทนไม่ไหวผลักเขาออกแล้วเดินออกจากคอนโดของคาเอลทันที
2อาทิตย์ ผ่านไปแล้ว อาอคิณกับคาเอลแวะเวียนมาหาแทบทุกวัน ส่วนเื่พีคของพีคที่สุดที่ทำให้ฉันแทบจะเป็บ้า หึๆ อาอคิณเสนอให้ฉันหมั้นกับคาเอลไว้ก่อนเพราะเื่ที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ฉันเสียหายแต่เปล่าเลย หลักๆคือความคิดหมั้นหมายนี้มีมาั้แ่คุณแม่ของฉันคุยกับแม่ของคาเอลมาั้แ่เด็กๆ เื่นี้เลยทำให้แด๊ดดี๊และอาอคิณ ตกลงที่จะทำให้ความคิดของแม่ๆ สำเร็จ โดยไม่ได้ถามความยินยอมเลยสักนิด พอฉันค้านก็โดนบอกกลับมาว่า
'ก็หนูบอกแด๊ดเองว่าทำไรก็ทำเลยแด๊ดเลยกำลังจัดการให้สมฐานะหนูนี่ไงล่ะ'
โอเคฉันเก็จละ ความโง่ตัวเองล้วนๆพูดด้วยอารมณ์ส่งผลให้ฉันต้องทำอย่างปฎิเสจไม่ได้
"วาเลน วันนี้ไปลองชุดกับพี่เขานะแด๊ดให้พี่เขามารับแล้ว"
ไม่ถงไม่ถามสักคำ คิดเองเออเอง เฮ้อ หึๆ อยากให้หมั้นนักใช่ไหม ถ้างานหมั้นล่มจะเป็ไงน๊าาาา
ตอนนี้ฉันอยู่ในร้านชุดวิวาห์ ชุดหมั้นที่อลังการเพอร์เฟคสุดๆ
"นายอยากหมั้นนักหรือไง"
ฉันหันไปถามคาเอลที่นั่งดูนิตยสารแก้เบื่อ ระหว่างรอฉันเลือกชุด
"ทำไม หมั้นกับฉันมันแย่นักเหรอ ไม่ได้แต่งกันจริงๆสะหน่อย"
"หึ นายก็พูดง่ายหนิ คนเดือดร้อนมันฉันไม่ใช่นายหนินายไปยกเลิกงานหมั่นเลยนะ"
"พ่อก็ฆ่าฉันตายนะสิ"
"ก็ดีสิ ฉันจะได้ไม่เปลื่องแรง"
"หนิ! เธอนี่มัน"
~Rrrrrrr....~
"ว่า..."
คาเอลรับโทรศัพท์ แล้ววางสาย แค่เนี๊ย พูดแค่นี้แล้ววาง แค่พูดว่าแค่นี้ใจความสำคัญปลายสายว่าไงไม่รู้ ฉันละทึ่ง
"ฉันมีที่ที่ต้องรีบไป เธอเลือกเสร็จแล้วใช่ไหม"
"อื้ม"
"งั้นไปกับฉันก่อนแป๊ปนึงนะ แล้วจะไปส่งที่บ้าน"
ณ.สนามแข่งรถk
คาเอลจอดรถเสร็จแล้วรีบเดินไปยังห้องๆนึงที่อยู่ไม่ไกลนัก
"เธอไม่ต้องตามมาหรอก ไปนั่งรอฉันที่ร้านคาเฟ่ตรงนั้นก่อนนะ"
คาเอลชี้ไปยังร้านคาเฟ่ด้านหลังฉัน ฉันเลยพยักหน้าให้คาเอลไปทำธุระจัดการเื่ของเขาแล้วฉันก็เดินไปที่คาเฟ่ แต่พอเกือบถึงฉันก็ลืมไปว่าตัวเองไม่ได้เอากระเป๋าลงจากรถ จะไปนั่งเฉยๆแล้วไม่สั่งอะไรเลยก็ยังไงๆอยู่ ฉันเลยจะเดินกลับขอยืมเงินคาเอลซื้อลาเต้สักแก้วหน่อย
"จะเอาไงกับมัน มันไม่บอกว่าใครส่งมา"
"ทรมานมันให้ถึงที่สุด ตายช้าๆได้ก็ดี"
้เสียงนี้คือเสียงคาเอลฉันจำได้ ฉันเลยหยุดอยู่แค่หน้าประตูไม่กล้าเข้าไป
หมับ~
"ว้ายยย!"
ฉันใที่อยู่ๆก็มีมือหนามาจับฉันไว้ท่าทางน่ากลัว
"แอบดูอะไร ใครส่งเธอมาหรือไง"
"เปล่านะ ฉันไม่ได้แอบดูอะไรทั้งนั้น"
ไอ้หมอนี่ไม่ฟังที่ฉันพูดเลย แถมพลักประตูเข้าไปแล้วดึงฉันเข้าไปด้วย ทำให้สายตาของคนในห้องมองมาที่ฉันเป็ตาเดียว สายตานับ10คู่ที่มองมาทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ แถมยังมีผู้ชายที่ถูกขึงไว้ด้วยโซ่ตามตัวเต็มไปด้วยเืน่ากลัวที่สุด
"เข้ามาทำไม"
คาเอลกระชากแขนฉันอย่างแรงทำให้ฉันเซไปหาเขา
"เจ็บนะ!"
ฉันพูดด้วยเสียงที่บ่งบอกว่าไม่พอใจ
"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รอที่คาเฟ่"
"ฉันไม่มีตังค์ เลยจะมายืมนายก่อนนี่ไง"
"เธอจะสั่งทั้งร้านแล้วไม่จ่ายก็ไม่มีใครกล้าว่าเธอหรอก"
"อะแฮ่มๆ ไอ้คาเอลเดี่ยวนี้มึงพาสาวมาถึงนี่เชียวนะ"
คนที่ยืนข้างๆคาเอล พูดขึ้นนี่ฉันไม่ได้สังเกตุได้ไงหล่อปานเทพบุตรขนาดนี้
"มึงไม่ต้องยุ่งเลย ไอ้เซฟ รีบๆจัดการสะกูมีธุระ"
"มึงก็จัดการเอาเองดิ"
คนนี้พูดเสร็จก็ยื่นปืนให้กับคาเอล เขารับมาแล้วมองหน้าฉัน
"ไปรอฉันข้างนอกนะ"
ฉันพยักหน้ารัวๆ เพราะจากที่ใช้ปืนคงไม่ใช่จะเล่นตอบคำถามกันหรอก ฉันรีบเดินออกมาให้เร็วที่สุดแล้วปิดประตู
~ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
607
