ลูน่ากำลังจะออกไปตลาด แต่อยู่ดีๆ ทีน่าก็ยื่นเครื่องคิดเลขขนาดใหญ่ให้เธอ
“ฉันมีเครื่องคิดเลขอยู่แล้วนี่คะ เอามาทำไมอีก” ลูน่าสงสัย
“เปล่าวันนี้จะมีทัวร์จีนมาตลาดสดด้วย คนส่วนใหญ่จะสื่อสารกับคนจีนไม่ได้ เพราะเขาไม่พูดภาษาอังกฤษ เวลาบอกราคาเลยบอกผ่านเครื่องคิดเลขน่ะ และต้องใช้เครื่องใหญ่ ไม่งั้นเขาจะมองไม่เห็นราคา” ทีน่าอธิบาย
“โอเค เข้าใจแล้วค่ะ” ลูน่ากล่าว
“ขอให้ขายหมดกลับมาก็แล้วกันนะ ฉันไปล่ะ” ทีน่าอวยพร
ในใจลูน่าก็อยากจะพูดอวยพรให้ แต่เพราะทีน่าเล่นการพนัน เธอเลยไม่อยากจะส่งเสริมสักเท่าไหร่
**********************************************************
และแล้วทัวร์จีนก็มาจริงๆ แต่ทว่าลูน่าเพิ่งรู้ตัวว่าเธอสามารถสื่อสารเป็ภาษาจีนได้ ซึ่งเธอเองก็งงตัวเองเหมือนกัน หรือว่าตัวเธอนั้นเป็คนจีนหรือเปล่า
ด้วยความที่เธอสื่อสารได้ คนจีนจึงพากันเข้าไปซื้อที่ร้านเธอ เพราะคนจีนบอกต่อๆ กัน ดังนั้นเธอจึงสามารถขายผลไม้ได้หมดก่อน ทำให้วันนี้ลูน่าเก็บร้านแต่วัน พอเก็บร้านเสร็จเธอก็มองไปยังร้านอื่นที่ต้องสื่อสารบอกราคาด้วยเครื่องคิดเลขเครื่องใหญ่
ลูน่ากำลังจะเดินกลับบ้านแต่แล้วเธอต้องมาหยุดอยู่ที่ร้านขายรองเท้าแห่งหนึ่ง
“ไม่ๆ ฉันถามว่ามันมีรองเท้าขนาดอื่นมั้ย ไม่ได้ถามราคาเท่าไหร่” คุณป้าคนจีนพยายามชี้ไปที่รองเท้า (พูดภาษาจีน)
พนักงานขายพยายามกดเครื่องบอกราคาร้องเท้าที่คุณป้าชี้
ลูน่าเลยเข้าไปช่วย
“คุณป้าเขาถามว่า มันมีรองเท้าขนาดอื่นมั้ย คู่นี้เขาใส่ไม่ได้” ลูน่าพูดภาษาอังกฤษกับพนักงานขาย
พนักงานถามว่า “คุณป้าเขาใส่ขนาดเท่าไหรล่ะ” ลูน่าเลยพูดตามพนักงานแต่ใช้ภาษาจีนถามคุณป้า
คุณป้าตอบ “ป้าใส่เบอร์ 37 จ้ะหนู” ลูน่าเลยพูดตามคุณป้าโดยใช้ภาษาอังกฤษบอกพนักงาน
สุดท้ายคุณป้าก็สวมได้พอดี และตัดสินใจซื้อตามราคาที่พนักงานขายบอก
ทั้งคุณป้าและพนักงานขายต่างพากันขอบคุณลูน่า ลูน่ารับคำแล้วรีบกลับบ้านทันที
**********************************************************
เมื่อมาถึงบ้านลูน่าก็นั่งงงตัวเองว่าเธอรู้ภาษาอังกฤษ รู้ภาษาจีน แล้วสรุปเธอเป็คนประเทศอะไรกันแน่ อีกทั้งเธอก็ไม่มีหลักฐานระบุตัวตนได้เลย เธอทำได้เพียงอดทนอยู่ที่ฮ่องกงต่อไป
วันถัดมา ลูน่าก็มาขายผลไม้ที่ตลาดตามปกติ แต่วันนี้เธอมองไปเห็นแม่ค้าสาวๆ แต่งตัวสวยผิดปกติ สักพักก็ได้ยินแซนดี้กล่าวว่า
“อ้อ วันนี้คุณหลินชานมาตลาด เขาไม่ได้มาเก็บค่าเช่าแต่พาแม่ของเขามาเดินตลาดซื้อของน่ะ แม่ค้าเลยต้องแต่งตัวสวยเป็พิเศษ เผื่อจะถูกใจคุณแม่คุณหลินชาน” แซนดี้กล่าว
“อื้อ เข้าใจแล้ว ค่อยยังชั่วที่เขายังไม่เก็บค่าเช่า ทีน่าเล่นพนันเสียทุกวันเลย ห้ามก็ไม่ได้” ลูน่าบ่น
“ฉันเห็นเธอรู้ภาษาจีนด้วย เธอรู้มั้ยคุณแม่ของหลินชานเป็ชาวจีนเลยอยากได้สะใภ้ที่รู้ภาษาจีนด้วยน่ะ” แซนดี้กล่าว
“รู้ภาษาจีนอย่างเดียวไม่พอหรอก มันต้องดูฐานะทางสังคม วงตระกูลอะไรทำนองนี้ด้วยนี่” ลูน่ากล่าว
“เห็นจะจริง นั่นไง พูดถึงท่านก็มาพอดีเลย นับว่าคุณหลินชานเขามีความกตัญญูเหมือนกันนะเนี่ย” แซนดี้กล่าว
หลินชานพยุงแม่มาเดินตลาดซื้อของ แต่อยู่ดีๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งมาแล้วคุกเข่าต่อหน้าแม่ของหลินชาน
“ช่วยหนูด้วยค่ะ พ่อเขาเล่นเสียเลยจะจับหนูไปขายเพื่อใช้หนี้การพนันค่ะ” หญิงสาวกล่าว
หลินชานเลยพูดภาษาจีนบอกแม่เพราะหญิงสาวพูดเป็ภาษาอังกฤษ
สักพักพ่อของหญิงสาวก็วิ่งตามมา “นี่มันเป็เื่ของคนในครอบครัว ใครไม่เกี่ยวห้ามยุ่งเด็ดขาด” พ่อของหญิงสาวกล่าว
หญิงสาวพยายามเกาะขาแม่ของหลินชานให้ช่วย
แม่ของหลินชานเลยกล่าวว่า “นายติดหนี้เท่าไหร่ เดี๋ยวฉันชดใช้ให้”
ลูน่ากำลังสนใจเหตุการณ์ตรงหน้า แต่แล้วแซนดี้กลับกระซิบลูน่าว่า “พวกเขาเป็นักต้มตุ๋น พ่อลูกคู่นี้วางแผนเอาเงินคุณนายน่ะ”
“อ้าว แล้วทำไมเธอไม่บอกคุณหลินชานล่ะ” ลูน่าสงสัย
“ฉันกลัวคุณหลินชานไม่เชื่อฉันน่ะ” แซนดี้กล่าว
“แต่ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เขาก็จะทำผิดเรื่อยๆ นะ” ลูน่ากล่าว
“เฮ้ย เดี๋ยวสิลูน่า เธอจะทำอะไรน่ะ” แซนดี้ใที่เห็นลูน่าเดินไปหาสองพ่อลูกนั่น
ลูน่าเผลอพูดภาษาจีนกับคุณนาย “อย่าเพิ่งให้ค่ะ เพราะมันอาจเป็การต้มตุ๋นนะคะ คุณผู้หญิง”
ลูน่าหันไปพูดกับสองพ่อลูกทันที “ไหนล่ะคะเ้าหนี้ของคุณ ไปพาเขามารับเงินด้วยตัวเองจะดีกว่า พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ใช้นักต้มตุ้น หลอกเอาเงินเฉยๆ”
“ที่หนูพูดมันเป็ความจริงนะคะ คุณเป็คนนอกจะไปรู้อะไร” หญิงสาวกล่าว
“รึว่าจะให้ตำรวจตัดสินดีมั้ยคะ ตำรวจคงจะสามารถสืบได้ว่าที่คุณพูดมันเป็ความจริงหรือเปล่า” ลูน่ากล่าว
“เอ่อ อย่าเพิ่งครับ พวกเราไปกันเถอะ” พ่อของเด็กสาวกล่าว
หญิงสาวรีบลุกขึ้นทันที เพราะไม่อยากให้เื่ไปถึงตำรวจ
“ขอบใจหนูมากนะ ไม่งั้นฉันคงมอบเงินให้เด็กสาวไปแล้ว” (ภาษาจีน) แม่ของหลินชานกล่าว
“ไม่เป็ไรค่ะ ดิฉันยินดี” (ภาษาจีน) ลูน่ากล่าว
ลูน่าเดินไปที่แผง แต่แซนดี้รีบกระซิบ “แล้วเธอไม่กลัวสองพ่อลูกจะพาอันธพาลมาแก้แค้นเธอหรอ”
“มันมีพรรคพวกอีกหรอ ทำไมเมื่อกี้ไม่บอกล่ะ จะได้ไม่ออกไป” ลูน่าเริ่มกลัว
“บอกไม่ทันจริงๆ” แซนดี้กล่าว
“เอ่อหนู องุ่นโลละเท่าไหร่ล่ะ” (ภาษาจีน) แม่ของหลินชานกล่าว
“25 ดอลลาร์ฮ่องกงค่ะ” (ภาษาจีน) ลูน่ากล่าว
“งั้นเอาสามกิโลเลยก็แล้วกัน” (ภาษาจีน) แม่ของหลินชานกล่าว
ลูน่ารีบชั่งกิโล แล้วส่งให้หลินชานถือ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าแม่ของหลินชานถูกใจเธอมาก และอยากได้เธอเป็สะใภ้ เพราะเธอทั้งมีน้ำใจและพูดภาษาจีนได้
**********************************************************
พอสองแม่ลูกกลับไปที่บ้าน ทั้งสองคนสื่อสารกันเป็ภาษาจีน
“แม่อยากได้แม่ค้าขายผลไม้คนนั้นเป็สะใภ้น่ะลูก” แม่ของหลินชานกล่าว
“อะไรนะครับ แต่เธอเป็เพียงแม่ค้านะครับ” หลินชานกล่าว
“แม่ว่าเขาก็โอเคนะ ทั้งมีน้ำใจทั้งพูดภาษาจีนได้” แม่กล่าว
“แต่เื่แบบนี้มันต้องดูกันยาวๆ นะครับ” หลินชานกล่าว
“แม่ได้ข่าวว่า ทีน่าติดเงินลูกไม่ใช่หรอ แม่ไม่จำเป็ต้องเสียเงินค่าสินสอดนี่ ก็แค่บังคับให้ทีน่าชดใช้หนี้ด้วยการส่งลูน่ามาเป็ภรรยาของลูกก็เท่านั้น” แม่กล่าว
“ผมขอคิดดูก่อนครับ” หลินชานกล่าว
**********************************************************
ลูน่าแปลกใจมาก เมื่อเธอกลับบ้าน แต่กลับไม่เห็นทีน่ากลับบ้านเสียที จนกระทั่ง
“แย่แล้ว แย่แล้ว ทีน่าถูกคนคุมบ่อนจับกุมตัวไป เพราะเธอติดหนี้การพนัน เขาเลยจะจับเธอไปขายตัว” แซนดี้กล่าว
“ว่าแล้วเชียว แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนน่ะ” ลูน่าถาม
“พวกมันพาทีน่ามาที่ซ่องในฮ่องกงแล้ว” แซนดี้กล่าว
“งั้นพวกเราไปกันเถอะ” ลูน่ารีบชวน
แซนดี้เลยพาลูน่าไปที่ซ่องแห่งหนึ่งในฮ่องกง
ลูน่ากับแซนดี้ต้องปลอมตัวเป็ผู้ชาย เพราะที่นี่เขาไม่ให้ผู้หญิงเข้าไป เมื่อผู้หญิงทั้งคู่เดินเข้าไป ก็เห็นกลุ่มผู้ชายปรึกษากัน
**********************************************************
“นี่เจ้ ผมขอไถ่ตัวผู้หญิงคนนี้” เฉินกว้านกล่าว
“ค่าตัวเธอแพงหน่อยนะ เธอเป็คนดังของที่นี่เสียด้วย ซักหกแสนเป็ไงสู้ไหวมั้ย” เ้ากล่าว
นายเฉินกว้านมอบเงินหกแสนให้อาเจ้ เพื่อไถ่ตัวผู้หญิงที่สวมสร้อยคอที่มีสัญลักษณ์ว่าเป็ลูกสาวเ้าพ่อ หลังจากนั้นเขาก็หันไปหาผู้หญิงคนนั้น “คุณไม่เป็อะไรแล้วใช่มั้ยครับ คุณปิ่นเพชร คุณไปอยู่กับผมก่อนนะครับ”
“ขอบคุณนะคะที่คุณยอมไถ่ตัวฉัน” พิมศรีที่สวมรอยเป็ปิ่นเพชรกล่าว
ผู้หญิงที่ใช้ชื่อปิ่นเพชรและสวมสร้อยคนนั้นเดินเกาะแขนเฉินกว้านเดินออกจากซ่องทันที
ลูน่าและแซนดี้ได้แต่ก้มหน้าเดินสวนทางเข้าไป แต่ทว่าลูน่ากลับคุ้นชื่อปิ่นเพชรยังไงชอบกล และสร้อยนั่นอีกทำไมถึงคุ้นตาเธอเช่นนี้
แต่ตอนนี้ลูน่าไม่มีเวลาคิด ต้องรีบไปช่วยทีน่าให้ทัน
ทั้งคู่ที่แต่งเป็ทอมบอยเดินเข้าไปตรงตู้กระจก ก็เห็นทีน่านั่งอยู่นั่น แต่แล้วทั้งคู่ไปไม่ทัน เพราะมีคนเลือกทีน่าไปแล้วเรียบร้อย จะทำยังไงดีล่ะทีนี้ เพราะทีน่าเดินไปกับผู้ชายคนหนึ่ง
133
