“เตรียมพร้อมหรือไม่?”
เจียงเยี่ยนพยักหน้า
สองศิษย์อาจารย์ยืนประจันหน้ากันอยู่กลางทุ่งหญ้า
“เข้ามา” ไป๋เหวินโจวกล่าว
เจียงเยี่ยนมือถือกระบี่ สะกิดเท้าดีดกายพุ่งเข้าหาไป๋เหวินโจวทันที
เจียงเยี่ยนแทงกระบี่ใส่อกไป๋เหวินโจวอย่างแม่นยำ ปราชญ์มารบริสุทธิ์พลันโบกแขนเสื้อม้วนตัวกระบี่เจียงเยี่ยน
เจียงเยี่ยนหดรั้งกระบี่กลับ อ้อมไปแทงด้านซ้ายไป๋เหวินโจว ไป๋เหวินโจวเบี่ยงกายหลบเลี่ยง
ชั่วพริบตาเดียว กระบี่เจียงเยี่ยนคล้ายแยกออกเป็นนับร้อย เขาแทงกระบี่หลายสิบครั้งในชั่วอึดใจ เงากระบี่พลิ้วพลายจนยากมองตามทันได้
ไป๋เหวินโจวพลันจี้นิ้วออกบ้าง เขาใช้วิชาดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์ ทุกดรรชนีที่จี้ออกคือท่ากระบี่ ทั้งแทง ฟัน ตวัด เขี่ย พลิกแพลงไม่สิ้นสุด กระบี่เจียงเยี่ยนมีแต่ความเร็ว กระบวนท่าหาได้พิสดารเหมือนไป๋เหวินโจวไม่
ไป๋เหวินโจวใช้จิตสำนึกนำกระบี่ เขาต้องการจี้ดรรชนีไปที่ใดก็แทงไปทางนั้น บางครั้งวกอ้อม บางครั้งแทงตรง บางครั้งจี้ออกหลายสิบดรรชนีในชั่วพริบตา แต่บางครั้งกลับไม่ทำอะไรเลยจะจู่โจมกลับไม่จู่โจม หลอกล่อไปมา ก่อกวนจนเจียงเยี่ยนตาลายพร่าพราย ได้แต่รั้งกระบี่มาคุ้มครองตน
“เอาแต่ตั้งรับเท่ากับรอศัตรูมาพิชิต!” ไป๋เหวินโจวตวาด พร้อมกับจี้นิ้วออกไม่หยุด เจียงเยี่ยนเข้าใจความหมาย สะบัดกระบี่อย่างรวดเร็วดุจพายุแทงใส่ไป๋เหวินโจวทันที
เมื่อเจียงเยี่ยนมีความกล้าที่จะเสี่ยงตายมากขึ้น เขาไม่สนใจว่าศัตรูจะใช้กระบวนท่าใด ตัวเขาเพียงสะบัดกระบี่รุกโหมดุจทะเลคลั่ง เมื่อเป็นเช่นนี้เพลงกระบี่ก็แสดงอานุภาพได้เต็มที่
ไป๋เหวินโจวยิ้มเล็กน้อย ครานี้มันเป็นฝ่ายหลบกระบี่เจียงเยี่ยนบ้าง ทันใดนั้นนิ้วดรรชนีของไป๋เหวินโจวพลันแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือ
เพลงฝ่ามือเทพร่ายกวี!
เพลงฝ่ามือไป๋เหวินโจวต่อเนื่องตามติดดุจสายน้ำที่ไม่มีขาดตอน ร่างไป๋เหวินโจวบางครั้งกระโดดขึ้นบน บางครั้งก้มศีรษะพุ่งกายไปด้านล่างหลบกระบี่เจียงเยี่ยน คล้ายมัจฉาท่องไปในวารี รวดเร็วงดงามอย่างยิ่ง
แม้เพลงฝ่ามือไป๋เหวินโจวจะอ่อนโยนดุจสายน้ำ แต่ยามกระแทกออกมีพลังแกร่งกร้าวออกคล้ายกับพลังขุนเขาอันยิ่งใหญ่ บีบเจียงเยี่ยนให้รีบถอยกายหลบ ชั่วพริบตาเดียวกัน ไป๋เหวินโจวกระโดดขึ้นกลางอากาศเล็กน้อย จากนั้นฟาดฝ่ามืออย่างรวดเร็วจนมีเงาฝ่ามือนับพันครอบคลุมกายเจียงเยี่ยน
เจียงเยี่ยนพลันนึกถึงบทกลอนที่ไป๋เหวินโจวสั่งให้เขาท่อง
‘สายธารหลั่งไหลมิเหือดแห้งขุนเขาคงอยู่คู่น้ำใสนภาอากาศแสนกว้างไกลแต่ไม่ยิ่งใหญ่เทียมเท่าจิตใจคน’
ที่แท้บทกลอนเหล่านั้นถูกไป๋เหวินโจวดัดแปลงเป็นวิทยายุทธ สิ่งที่ไป๋เหวินโจวสอน ไม่มีสิ่งใดเสียเปล่าแม้แต่น้อย
ผัวะ!
ยามที่เด็กหนุ่มชักช้าเสียสมาธิ ฝ่ามือไป๋เหวินโจวกระแทกถูกหน้าอกเจียงเยี่ยนอย่างถนัดถนี่ แต่เจียงเยี่ยนรีบย่อเข่าลงด้วยท่านั่งม้า ร่างของเจียงเยี่ยนไม่ถูกฝ่ามือไป๋เหวินโจวผลักให้ล้มกระแทกพื้น
เคล็ดวิชาสกุลเจียง ไม้ไผ่ดีดสะท้อน!
ทันใดนั้นไป๋เหวินโจวรู้สึกว่าฝ่ามือตนเองถูกพลังสะท้อนกลับ เบี่ยงออกจากหน้าอกเจียงเยี่ยนทันที
เจียงเยี่ยนรีบจี้นิ้วออกด้วยวิชากระบี่เทพสวรรค์ ทิ่มใส่หว่างคิ้วไป๋เหวินโจวอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า
นี่เป็นท่าสังหาร!
ไป๋เหวินโจวรีบประกบนิ้วชี้กับกลางใช้ออกด้วยเพลงดาบภูตโลกันตร์กรีดนิ้วใส่นิ้วมือเจียงเยี่ยน หากเจียงเยี่ยนยังคงจี้ดรรชนีมา นิ้วเขาต้องขาดแน่นอน
เจียงเยี่ยนรีบหดดรรชนีกลับ ขณะจะเปลี่ยนกระบวนท่า ไป๋เหวินโจวพลันกางกงเล็บออก
กงเล็บที่ครอบคลุมฟ้าดิน!
เจียงเยี่ยนรู้สึกอากาศรอบกายถูกบีบอัดทำให้เขาแทบขยับตัวไม่ได้ ชั่วพริบตานั้นกงเล็บไป๋เหวินโจวก็พุ่งเข้ามาบีบคอเขาจนหายใจไม่ออก!
สีหน้าไป๋เหวินโจวเย็นชาอำมหิต เจียงเยี่ยนใจหายวาบ
หรืออาจารย์จะฆ่าเรา? เจียงเยี่ยนใจสั่นสะท้าน หนึ่งเดือนที่ผ่านมาในหุบเขาอภิรมย์ ทำให้เขาแทบลืมไปแล้วว่าระหว่างเขากับไป๋เหวินโจวมีความแค้นพัวพันกันอยู่
ไป๋เหวินโจวพลันปล่อยกงเล็บออกจากคอเด็กหนุ่ม สีหน้าอำมหิตผ่อนคลาย เจียงเยี่ยนยังไม่หายตื่นตระหนกได้แต่หอบหายใจอย่างรุนแรง
“นี่คือสุดยอดวิชาของข้า กงเล็บเพชฌฆาต” ไป๋เหวินโจวกล่าว
เจียงเยี่ยนอดถามมิได้
“อาจารย์ ท่านอย่าได้ตำหนิข้า ชื่อวิชาของท่านแต่ละวิชาล้วนตั้งไว้อย่างสูงส่ง เหตุใดสุดยอดวิชาของท่านจึงตั้งได้พื้นเพธรรมดาถึงเพียงนี้”
“วิชากงเล็บนี้มีไว้เพื่อฆ่าคน ฆ่าอย่างเดียว มิใช่มีไว้โอ้อวด” ไป๋เหวินโจวกล่าวเสียงราบเรียบ จากนั้นเดินเข้าบ้านไป
หลังจากฝึกวิทยายุทธเสร็จ ทั้งสองก็อาบน้ำกินอาหารตามปกติ แต่วันนี้เจียงเยี่ยนครุ่นคิดถึงสีหน้าเย็นชาอำมหิตของไป๋เหวินโจว ทำให้เขานอนไม่หลับขึ้นมา
ไม่ทราบว่าเป็นยามใดแล้ว ทราบแต่เพียงดวงจันทร์ส่องแสงอย่างสลัวในยามค่ำคืน เจียงเยี่ยนรู้สึกอึดอัดนอนไม่หลับ จึงเดินออกจากห้องหวังไปสูดอากาศข้างนอก
ขณะที่เจียงเยี่ยนเดินออกจากห้อง ต้องผ่านห้องไป๋เหวินโจวก่อน เห็นห้องไป๋เหวินโจวยังมีแสงไฟแสดงว่ายังไม่นอน
เจียงเยี่ยนรู้สึกสงสัยจึงเดินกลับเข้าห้องตนเอง จากนั้นเปิดหน้าต่างกระโดดออกไป เด็กหนุ่มวิ่งอ้อมไปยังด้านหลังบ้านซึ่งเป็นพื้นที่ห้องนอนของไป๋เหวินโจว
เจียงเยี่ยนเห็นหน้าต่างห้องอาจารย์เขาเปิดอยู่ เขาอดชะโงกศีรษะเข้าไปดูมิได้ เห็นไป๋เหวินโจวนั่งอยู่ที่โต๊ะถือพู่กันขีดเขียนวุ่นวาย ไม่ทราบทำสิ่งใดแน่
หรืออาจารย์จะแต่งกลอน? เจียงเยี่ยนครุ่นคิดขึ้น
เด็กหนุ่มไม่กล้าแอบดูเนิ่นนานไป จึงรีบกลับเข้าห้อง แต่เขานอนไม่หลับเลย
เช้าวันนี้เจียงเยี่ยนยังคงฝึกเพลงกระบี่ แต่ไป๋เหวินโจวให้เขาเริ่มฝึกวิชากระบี่เทพสวรรค์โดยใช้นิ้วจริงแล้ว ไป๋เหวินโจวบอกให้เจียงเยี่ยนใช้ลมปราณเทพดับสูญหนุนเสริมพลังดรรชนีจึงจะยิงพลังออกได้ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดไปบ้างก็ต้องอดทน
เจียงเยี่ยนรับคำ เขารู้สึกยินดีที่ตนมีความก้าวหน้าจึงตั้งใจฝึกฝนอย่างเต็มที่
เมื่อฝึกวิชาดรรชนีกระบี่เทพสวรรค์ตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงยามเที่ยง ไป๋เหวินโจวกล่าวว่า
“ข้าจะออกไปข้างนอกซื้อเสบียง เจ้าตั้งใจฝึกวิชาให้ดี”
เจียงเยี่ยนรับคำ เมื่อไป๋เหวินโจวเดินออกนอกบริเวรบ้านไปสักพัก เขาก็เดินเข้าบ้านไปที่ห้องนอนไป๋เหวินโจว
เด็กหนุ่มผลักประตูออกนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นห้องนอนไป๋เหวินโจวอย่างเต็มตา ห้องของปราชญ์มารบริสุทธิ์มีชั้นหนังสือยาวเหยียด มีตำราคัมภีร์นับร้อย สมกับเป็นจอมปราชญ์แห่งยุค
ฝาผนังห้องมีบทกลอนภาพวาดที่ไป๋เหวินโจวเขียนไว้ นอกจากนั้นยังมีภาพวาดสตรีงามผมยาวสวมใส่ชุดดำใบหน้างดงามแต่เย็นชา สตรีนางนั้นยังจูงเด็กชายคนหนึ่ง เด็กอีกคนหนึ่งกำลังวิ่งไล่ตาม
ใกล้ศีรษะสตรีดำมีตัวอักษรเขียนไว้ว่าลู่ฮูหยิน (ภรรยาคนแซ่ลู่)
เจียงเยี่ยนจำได้ว่ามารดามันเคยเล่าให้ฟัง ลู่เตี่ยนประมุขพรรคสรรพสิ่งอันเป็นพรรคมารคือบิดาของไป๋เหวินโจวซึ่งถูกฆ่าตายที่หมู่บ้านเซียวเอี้ยวเมื่อสามสิบสามปีก่อน ดังนั้นลู่ฮูหยิน (ภรรยาคนแซ่ลู่) ซึ่งใส่ชุดดำในรูปคงจะเป็นมารดาของไป๋เหวินโจว
เจียงเยี่ยนมองดูอย่างสนใจ สตรีงามใส่ชุดดำคงเป็นมารดาของอาจารย์ ส่วนเด็กชายที่สตรีชุดดำจูงมือต้องเป็นอาจารย์แน่ แต่เด็กชายอีกคนเป็นผู้ใด?
แต่เจียงเยี่ยนไม่มีเวลาดูมากความ เขาเดินไปที่โต๊ะไป๋เหวินโจวซึ่งมีแผ่นกระดาษวางซ้อนทับกันมากมาย เจียงเยี่ยนมองดูว่าไป๋เหวินโจวขีดเขียนอันใด
เด็กหนุ่มกวาดตาดูก็พบว่าไป๋เหวินโจววาดรูปมนุษย์ผู้ชายและเขียนเส้นชีพจรต่างๆ ของมนุษย์ พร้อมกับวาดลูกศรการเดินลมปราณของเส้นชีพจรแต่ละเส้น และมีเส้นชีพจรที่หน้าอกด้วย
เจียงเยี่ยนเห็นก็แปลกใจไม่น้อย
นี่มันชีพจรเทพดับสูญ..เส้นชีพจรที่ปกติมนุษย์จะไม่มี
เห็นที่ปลายลูกศรยังขีดเขียนว่า “ดูดพลัง”
เจียงเยี่ยนตื่นตระหนกยิ่งเขาเข้าใจแล้ว
ไป๋เหวินโจวผู้นี้ที่จงใจสอนวิชาให้เขา สอนให้เขาดึงพลังเทพดับสูญออกมาใช้ เพื่อที่ตนเองจะได้ดูดพลังจากเขาในภายหลัง
ที่จริงคนผู้นี้เป็นศัตรูกับครอบครัวเขาแต่แรก ไม่มีเหตุผลที่จะต้องดีกับเขาถึงเพียงนี้!
พอคิดเช่นนี้ เจียงเยี่ยนก็รู้สึกมีเหงื่อเย็นยะเยียบหลั่งออกตามร่างกาย เขารีบวิ่งจนสะดุดโต๊ะล้มลงจนแผ่นภาพเหล่านั้นตกลงบนพื้นกระจายเกลื่อน
ข้าต้องไปจากที่นี่ จะอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว!
จบตอน 23 หน้ากากไป๋เหวินโจวเผยโฉม เจียงเยี่ยนจะหนีไป๋เหวินโจวพ้นหรือไม่ โปรดติดตามตอนหน้าจ้า รับรองเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
726
