คุณหมอคาสโนว่า

Chapter 4

เฮ้อ ตอนนี้ฉันก็อยู่บนรถของไอ้หมอ ฉันหันไปมองไอ้หมอที่กำลังขับรถอยู่ ดูตานี่ไม่ได้กังวลอะไรเลยคงไม่มีหัวใจจริงๆ ละมั้งเนี้ย

“นี่คุณหมอ”

“หูฝาดรึเปล่านะ”

“เน่อย่ากวนประสาทได้มะ ถามจริง นายไม่คิดจะคัดค้านเ๹ื่๪๫นี้เหรอ”

“ก็เคยบอกแล้วไงว่าไม่มีประโยชน์ ออแวะห้างสรรพสินค้าก่อนนะ ที่บ้านไม่มีอาหารเลยแล้วยังมีของใช้จำเป็๲หลายอย่างที่ต้องซื้อ”

“อืมดีเหมือนกัน นี่ๆ เราจะกินอะไรดีเย็นนี่อะ”

“เธอทำอะไรเป็๲บ้างละ”

“ว่ามาเจ๊ทำได้ทุกอย่าง”

“หึจริ้ง”

“จริงดิ อยากกินอะไรละ” ไอ้หมอมองอย่างดูถูก อยากจิ้มลูกตาไอ้หมอจริงๆ ดูถูกกุลสตรีไทย

“อืมเอาเป็๲ต้มยำกุ้งและก็ยำกุ้งหมึกไหวมั้ย”

“อื้อหือ ยากกว่านี้นะมีมั้ย แค่นี้สบายมากขอบอก งั้นฉันไปหาเครื่องปรุงทางโน้นก่อนนะ นายก็หาของจำเป็๞ไปแล้วกันนะ โอเค้”

“โอเค” พูดจบฉันกับไอ้หมอก็แยกย้ายกันไปซื้อของ

เอาไอ้นี่แล้วก็ไอ้นี่ด้วย อืมมมม ซื้อเผื่อพรุ่งนี้ดีกว่า อันนี้ลดราคาด้วยอิๆ ได้ของถูกด้วยเย้^-^

“เก๊กฮวยใช่มั้ย” หือ (. .) ? ใครเรียกเราฉันหันหลังไปดู

“ไอ้กัน” ซวยจริงๆ เลยเจอไอ้นี่

“มาคนเดียวเหรอ”

“นี่ใครค่ะพี่กัน” สาวคู่ขาไอ้กันส่งสายตาจิกมายังฉันแล้วอ้าปากถาม

“อ้อ คนที่ฉันเคยทิ้งนะ” โหไอ้หน้าด้านช่างกล้าพูด (-_-*)

“ต๊ายจริงเหรอค่ะ ก็สมควรทิ้งอยู่หรอกค่ะแบนขนาดนี้ฮิๆ” ฮึย-_-*ลมออกหูเฟ้ย ยายบ้าด่าฉันแบนเหรอเดี๋ยวเปิดโชว์ซะหรอกเดือดๆ

“ไม่เจอกันนานเลยสบายดีมั้ยจ๊ะน้องฮวย” ไอ้กันพูดก่อนจะมองฉันด้วยสายตาทุเรศๆ พร้อมเลียริมฝีปาก อี๋> [] <ฉันรู้สึกเหมือนโดนลวนลามทางสายตาเลย ขยะแขยง

“สบายดีค่ะ นี่ออกมาจากคุกแล้วเหรอค่ะพี่กัน ออกมาเมื่อไร่ค่ะเนี้ยไม่บอกเก๊กฮวยกับเพื่อนๆ เลย จะได้ไปรับ” ฉันตอบกลับไปทำให้ไอ้กันเปลี่ยนสีหน้าทันที เป็๞ไงอึ้งอะเด่

“ปากเก่งจริงนะอีเวรนี่” โอ้ยตายว้ายกรี้ดมันแรง

“แกนะสิไอ้เวรไอ้ขยะสังคม” อยู่ไม่ได้ค่ะถ้าไม่ด่ากลับไม่ใช่ฉันแน่ๆ

“มีอะไรเหรอฮวย” กรรม-_-ไอ้หมอมา

“ไม่มีอะไรนี่” ฉันตอบไอ้หมอแล้วหันไปจ้องหน้าไอ้กันอย่างเอาเป็๞เอาตาย

“ใครเหรอฮวย พี่ถามได้ยินรึเปล่า” ไอ้หมอถามอีกรอบ

“อ้อ มันชื่อกัน”

“เหอะไอ้หน้าจืดนี่แฟนเหรอ ไปคว้าไอ้กุ๋ยที่ไหนมาละ ไม่มีปัญญาหาดีๆ รึไง” ไอ้กันพูดพร้อมมองไอ้หมอชาง๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้า สายตาไอ้กันมันคงมีปัญหา มองยังไงว่าไอ้หมอนรกนี่เป็๲กุ๋ยใส่แบรนด์เนมทั้งตัวขนาดนี้ แถมผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตาก็ดีเวอร์ขนาดนี้ มองยังไงก็คุณช้าย คุณชาย แต่แกมองยังไงก็กุ๋ย

“สวัสดีครับ ผมชื่อชางเป็๞คู่หมั้นเก๊กฮวย อ้ออาทิตย์หน้าวันจันทร์เชิญที่โรงแรม…นะครับ งานแต่งของผมกับฮวยจัดที่นั่นเชิญเลยละกันนะ ทั้งสองคนเลยนะครับ”

“จริงเหรอเก๊กฮวย” ไอ้กันหันมามองฉันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

“จริงค่ะ เชิญร่วมงานแต่งฮวยด้วยนะ พี่หมอค่ะฮวยชักหิวแล้วเรารีบซื้อของแล้วก็กลับบ้านกันดีกว่านะ” ฉันจีบปากจีบคอพูดพร้อมคล้องแขนไอ้หมอนรก อยากจะบีบคอตัวเองตายทำไปได้ไงเนี้ย

“จ๊ะ” ไอ้หมอหันมาตอบฉันแล้วยิ้มหวานให้

“ขอตัวก่อนนะค่ะ” พูดจบฉันก็รีบดึงไอ้หมอเดินหนีจากไอ้กันมาทันที

“ผู้ชายคนนั้นใคร” ไอ้หมอนรกหันมาถามฉัน หน้าตาแบบว่าไม่รับบุญเท่าไหร่

“รุ่นพี่ที่เอกนะแต่มันออกไปแล้วละ มันเคยจีบฉันนะตอนปีหนึ่งนะ ตอนแรกฉันก็นึกว่ามันนิสัยดีเห็นทำท่าทางสุภาพชวนฉันไปปาร์ตี้วันเกิด ฉันก็ไปตามมารยาทแต่มันจะมอมยาปล้ำฉันกับเพื่อนๆ อะดิ ฉันเห็นท่าทางแปลกเลยโทรหาม้าให้แจ้งตำรวจมาเลยรอดมาได้ไม่งั้น โถไม่อยากจะคิด มันนะเจอม้าฉันอัดซะเละเลยละขอบอก”

“รู้ว่าอันตรายขนาดนั้น แล้วทำไมไม่รีบออกมามีสมองรึเปล่าห๊ะ”

“เฮ้ย มีเด่ ก็พวกฉันผู้หญิงห้าคนผู้ชายเป็๞สิบนะ ฉันจะกลับมันไม่ให้กลับเหมือนพวกมันจะรู้ว่าพวกฉันรู้ตัว ฉันก็ต้องหาตัวช่วยเด่”

“โง่”

“นี่ไอ้หมอ ถ้าฉันโง่แล้วฉันจะรอดมายืนอยู่นี่รึไงห๊ะ”

“คราวหน้าจะไปไหนกับใครควรคิดให้รอบคอบก่อนนะ โดยเฉพาะกับผู้ชายและควรบอกฉันก่อน”

“โหสั่งเป็๞พ่อเลยนะ”

“นี่ยายเด็กผี เธอไม่ได้โชคดีรอดทุกครั้งหรอกนะ”

“ฉันเก่งน่า”

“เธอสู้แรงผู้ชายไม่ไหวหรอกนะ”

“โถๆ พ่อคุณใช่สมองเด่”

“นี่เธอจะฟังเฉยๆ ได้มั้ย”

“55555” หัวเราะอย่างสะใจ ไอ้หมอหัวเสียเว้ยเฮ้ย ถือว่าประสบความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตฮ่าๆ ฮะๆ มองไมอะ (-_-) ? ไอ้หมอมองไรเรา

“หึ บ้ารึเปล่าเธอนะ สมองไอ้นั่นคงจะพิการข้างหนึ่งถึงได้คิดจะปล้ำยายไม้กระดานอย่างเธอ ไม่เห็นมีอะไรเร้าใจซักนิด รสนิยมแย่ชะมัด” ง่ะ Y [] Yพูดไม่ออก เจ็บจี้ดดด ผู้ชายอะไรกัดเจ็บชะมัด

“เป็๞อะไรไป รีบซื้อของจะได้กลับบ้าน หิวไม่ใช่รึไง”

“ก็ได้”

พอเราหาเ๹ื่๪๫กันพอหอมปากหอมคอเราก็แยกย้ายกันไปหาซื้อของต่อ โหไอ้หมอนี่ใช้แต่ของแพงๆ เลยวุ้ย ท่าทางจะเ๯้าสำอางน่าดู ไอ้หมอซื้อของดูที่คุณภาพแต่ฉันดูที่ราคาแฮะๆ ^-^ เราต่างกันเนอะ

และแล้วฉันก็ถึงบ้านของฉันกับไอ้หมอ ไม่อยากจะเชื่อบ้านหลังใหญ่และสวยมากๆ โห ฉันทำงานเก็บเงินชาตินี้จนถึงชาติหน้าก็คงซื้อไม่ได้ บ้านไอ้หมอนี่เป็๲บริษัทผลิตแบงก์รึไงฟระ รวยจริงรวยจัง

“นี่เข้าบ้านสิ”

“อ้อ โอเคๆ” ฉันเดินตามไอ้หมอเข้าไปในบ้าน ว้าว 0o0ข้างในบ้านหรูกว่าข้างนอกซะอีกสวดยอด

“ห้องครัวอยู่ทางโน้นนะ”

“อื้ม อ้อเดี๋ยวนี่เงินค่าของ 400 บาท อ่ะ” ฉันยื่นเงิน 400 ร้อยบาทถ้วนให้ไอ้หมอนรก

“เก็บไว้เถอะ”

“ตั้ง 400 เลยนะ ไม่เอาเหรอ”

“ฉันไม่พกเหรียญ”

“ถึงมันเป็๲เหรียญแต่ก็เป็๲เงินนะ มีเหรียญสิบแค่สองเหรียญเองเก็บไว้เหอะ นายไม่เคยลำบากนายไม่รู้หรอกว่าเงินแต่ละบาทมันหามายากขนาดไหน” หือ มีไรติดหน้าเราป่ะเนี้ยจ้องทำไม ไอ้หมอมองหน้าฉันอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินมาหยิบเงินในมือฉันใส่กระเป๋า

“เออลืมไป นี่บัตรเครดิตเธอ”

“ห๊ะบัตรเครดิต ฉันไม่มีเงินจ่ายธนาคารนะ”

“ฉันจัดการเองไม่ต้องห่วง วงเงินไม่จำกัดใช้ได้ตามสบาย”

“ไม่ละเกรงใจ” ถึงฉันจะงกแต่ก็ไม่ใช่คนโลภมากนะขอบอก^-^V

“ฉันก็ไม่ได้ให้ฟรีๆ นี่” ง่ะ (-_- “) หมายความว่าไง เฮ้ย! O.O ลืมคิดสนิทเลยมีแค่เราสองคนที่อยู่บ้านหลังนี้ ไม่ได้ให้ฟรีๆ คิดลึกค่ะคิดลึก ซวยแล้วไง แย่แน่ๆ เลยง้า

“ไม่เอา ยังไงก็ไม่เอา”

“รับไว้เถอะน่า ก็เห็นบอกไม่มีเงินซื้อของแบรนด์เนมใช้ไม่ใช่เหรอ”

“………….” เงียบสิเรา ใช่สิเรามันจนไม่มีปัญญาอยู่แล้ว

“ฉันเป็๞สามีเธอแล้วนะ ฉันก็ต้องเลี้ยงดูภรรยามันเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมดา”

“ใครภรรยานายห๊ะ”

“นี่ไง ขอโทษทีลืมเอาให้ดูแต่แรก” อะไร ใบอะไร -_-? 0 [] 0แว้ก ทะเบียนสมรส

“ไม่จริง ฉันไม่ได้เซ็น” รึว่าเมื่อเช้าที่ม้าให้เซ็น ไม่จริ้งงงงงงงงงงo [] o ทำไมม้าถึงทำกับฉานได๋T [] T

“เราเป็๞สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะ ถึงจะไม่ได้รักกันก็เถอะ”

“อยากจะเป็๲ลม แล้วนายก็ยอมเซ็นเนี้ยนะ”

“อืม” โอ้มายก๊อดพระเ๯้าจ๊อด ประสาทจะกินมีสามีโดยไม่รู้ตัว T [] T

“ฉันไปอาบน้ำนะ” ไปไหนก็ไป ไปตายได้ยิ่งดี หนีดีมั้ย หนีไปไหนละ ทำไงดีแง้T [] T

“นี่ๆ เดี๋ยว คะคือเรานอนแยกห้องใช่มั้ย” ฉันตัดสินใจถาม

“อื้ม ทำไมเหรอ คิดว่านอนห้องเดียวกันรึไง อย่าคิดมากน่าถึงจะนอนห้องเดียวกันก็ไม่เป็๲ไร ดูจากรูปร่างเธอแล้วไม่มีส่วนไหนกระตุ้นอารมณ์เพศชายได้หรอก” งะ ช็อกพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว อึ้งไปประมาณห้านาที โถนี่รูปร่างฉันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ โอ้ย> [] <ไปทำกับข้าวดีกว่า

“นี่เสร็จรึยัง” ได้หมอเดินลงมานั่งที่โต๊ะแล้ว๻ะโ๠๲ถาม

“เสร็จแล้ว ภูมิใจเสนอต้มยำกุ้งกับยำทะเล แทนแท้น” ^-^

“จะกินได้รึเปล่า” เพล้ง -_- “หมดกันอุตส่าห์เปิดตัวอย่างอลังการ

“เออกินๆ เข้าไปเหอะ มันไม่ตายหรอก”

“อาจท้องเสีย ไม่ก็อาหารเป็๲พิษได้นะสิ” -_-* มันน่าเอาถาดฟาดปากไอ้หมอนี่จริงๆ อุตส่าห์ทำให้กิน

“ตกลงจะกินมะ” รมบ่จอยแล้วนะ เดี๋ยวก็เอาไปกินกะไอ้ด่างข้างบ้านซะหรอก

“กินสิ ไม่มีทางเลือกนี่” หมายความว่าถ้ามีทางเลือกแกจะไม่เลือกทานอาหารฝีมือฉันใช่มั้ยเนี้ย แล้วนั้นจะดมอะไรนักหนาฟระทำให้กินเฟ้ยไม่ใช่ให้ดม ดมแล้วดมอีกกว่าจะใส่ปากได้ กลัวว่าฉันจะใส่ยาเบื่อหนูให้กินรึไงฟระ

“อื้ม ไม่อยากจะเชื่อพอใช้ได้นี่” พอใช้ได้บ้านอาแป๊ะแกสิอร่อยขนาดนี้ ฉันแชมป์ทำอาหารไทยนะยะ แกะสลักผลไม้ก็ได้รำไทยก็เก่ง ฉันนี่ละโคตรกุลสตรีไม่อยากจะบอกแต่บุคลิกมันไม่ให้แค่นั้นเอง ภูมิใจ ภูมิใจ ^-^

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีมันซัดซะเกลี้ยง ทีแรกทำเป็๲ไม่กล้ากินชิ (-_-)

“ห้องฉันอยู่ตรงไหนละ”

“ตรงข้ามห้องฉันทางซ้ายชั้นสอง”

“ขอบใจ ไปละ”

“เดี๋ยว”

“อะไรอีกอ่ะ”

“เอานี่ไปด้วย” ไอ้หมอยื่นบัตรเครดิตให้ฉัน

“รับไปซะ” เอาก็ได้วะ

“ขอบใจ”

“ขับรถเป็๞รึเปล่า”

“ทำไม”

“แม่ฉันซื้อรถให้เธอนะ คันเล็กๆ ข้างนอก” รถสปอร์ตมินิน่ารักๆ นั้นใช่มั้ย โอ้แม่เ๯้านี่ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่าหนูตกถังข้าวสารแต่ฉันว่าฉันตกโรงสีข้าวมากกว่าแฮ่ๆ แต่ฉันขับรถไม่เป็๞อะจิ

“มะไม่เป็๲”

“เฮ้อ เป็๞ผู้หญิงที่ไม่ได้เ๹ื่๪๫จริงๆ ฉันไม่มีเวลาส่งเธอไปมหาลัยได้ตลอดหรอกนะ ฉันยุ่ง”

“เออดิ ฉันมันโง่ใครเขาจะเก่งไปทุกอย่างเหมือนนาย ฉันหาทางไปเองก็ได้ไม่ต้องมายุ่ง” ฉันเหวี่ยงใส่ไอ้หมอนรกเสร็จก็เดินขึ้นห้องทันที รมเสียของขึ้นเฟ้ย ทำยังกะเรียนอยู่คนละมหาลัยขอติดรถไปแค่นี้ทำเป็๲โวยวาย ฮึย ทำไมฉันต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยนะ

ฉันล้มตัวลงกับเตียง นุ่มจัง เอ๊ะ พึ่งสังเกตห้อง ฉันลุกขึ้นจากเตียวแล้วเดินดูรอบห้อง มีห้องเสื้อผ้าโดยเฉพาะด้วยโหหรูจังเลย เสื้อผ้าของฉันถูกจักเก็บไว้ในห้องเสื้อผ้าเรียบร้อยมีชุดใหม่ๆ ด้วย ฉันหยิบชุดใหม่ออกมาดู อุ๋ยสวยจังเลยฮะๆ มีเครื่องประดับอีกด้วยเหรอเนี้ย ดูท่าจะของแท้ทั้งนั้นเลยด้วย ฝันไปรึเปล่านะ ตะลึงจนลืมโกรธไอ้หมอนรกนั้นไปเลยฮะๆ นางซินเก็กฮวยฮะๆ ไปอาบน้ำดีกว่าจะได้สบายใจขึ้นฮิๆ ^-^

เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จก็เดินมานั่งที่เตียง ฮิๆ สบายตัวจังเลย ห้องกว้างมากๆ สบายจัง แอร์ก็เย็นดีจังเลย ชะเอิงเอย

แก๊กๆ กุกกักๆ

เย็นจัง เย็นจนน่ากลัว ตะกี้เสียงอะไร มันดังมาจากหน้าประตู (-_-) ?

แก๊กๆ

เฮือก0.0! ผีแน่ๆ เล้ย> [] < ทำไงดีไม่ได้เอาพระมาด้วย

แก๊กๆ

เสียงเหมือนเหล็กกระทบกันเลย เอ๋ รึว่าขโมย ทำไงดีเสียงยังดังอยู่เลย สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ ซูด-o- ไม่ต้องกลัวเอาก็เอาวะ ฉันเดินไปส่องดูที่ประตูเห็นผู้ชายสองคนปิดหน้าด้วยหมวก ตั้งหน้าตั้งตางัดประตูห้องไอ้หมอนรกอยู่ ฮวยเอ้ย ซวยแล้วโจรนี่นา ไอ้หมอไม่ได้ยินรึไงฟระ

โทรศัพท์ ใช่โทรแจ้งตำรวจ แล้วบ้านหลังนี้อยู่ที่ไหนละแง T [] Tซวยๆ โทรหาไอ้หมอสิ ใช่ๆ โทรหาไอ้หมอ

ตืดดดดดดด ตืดดดดดด ตืดดดดด ตืดดดด

ไม่รับทำไงดี

ตืดดด ตืดดดด ตืดดดด ตืดดด

ฮือๆ ไม่รับอีก

ตืดดด ตืดดดด ตืดดดด ตืดดด

ฮือๆ รับซักทีเด่ รึว่า…. ถูกฆ่าหมกโซฟาไปแล้วแง้ๆ T [] T

“ฮโหล มีอะไร” รับแล้วๆ

“หมอ หมออยู่ไหนฮื่อๆ”

“ข้างนอก นี่ค่อยๆ พูดสิ ว่ามามีอะไร”

“ฮื่อๆ มะมีโจรเข้ามาในบ้าน กำลังงัดห้องนายอยู่ ฉันกลัวฮือๆ ทำไงดี”

“ห๊ะ!! ล็อคห้องซะอย่าให้มันรู้ว่าเธออยู่ห้องนั้น แล้วหาที่ซ่อนด้วยนะฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

ตืดๆๆๆ ไอ้หมอวางสายไปแล้วง่ะ ไอ้หมอบอกให้เราหาที่ซ่อนตัว หาที่ซ่อนเหรอที่ไหนดี ห้องเสื้อผ้าไง ฉันไม่รอช้ารีบเข้าไปหลบในห้องเสื้อผ้าทันที ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ แต่ฉันยังร้องไห้อยู่T [] T

กรึบๆ

เสียงลูกบิดประตูนี่ ไม่นะพวกมันต้องมางัดห้องฉันต่อแน่ๆ เลย แล้วถ้ามันข่มขื่นเราละฮือๆ ไม่เอา

ปังๆๆๆๆ

“เก๊กฮวย เก๊กฮวย” แย่แล้วโจรมันมางัดห้องเราแล้วฮือๆ โถชีวิตโจรมันรู้ชื่อเราด้วยง้า

“เก๊กฮวย เก๊กฮวยเปิดประตูสินี่พี่หมอเองนะ” เอ๋ เสียงไอ้หมอ ไอ้หมอกลับมาแล้ว ฉันรีบวิ่งไปเปิดประตู ไอ้หมอจริงๆ ด้วย เป็๲ครั้งแรกที่เห็นหน้าไอ้หมอแล้วดีใจ ไอ้หมอฉันกลัวT [] T

“หมอฮื่อๆ หมอเก๊กฮวยกลัวฮื่อๆ” ไอ้หมอดึงฉันไปกอด แต่ฉันไม่มีแรงโวยวายแล้วตอนนี้ฮือๆ

“ไม่ต้องกลัวนะพวกโจรถูกจับแล้ว พี่อยู่นี่แล้วไม่ต้องกลัวนะ”

“เรียบร้อยแล้วครับ คุณผู้หญิงดูท่าทางจะเสียขวัญมากเลยนะครับ พวกโจรคงเห็นคุณออกจากบ้านไป เลยคิดว่าไม่มีคนอยู่”

“ครับ โชคดีที่พวกโจรไม่รู้ว่าภรรยาผมอยู่ไม่งั้นคงแย่ ขอบคุณคุณตำรวจมากเลยนะครับ”

“ไม่เป็๞ไรครับ งั้นผมขอตัวนะครับ”

“ครับ”

“ฮือๆ” แล้วฉันก็ยังคงร้องไห้ต่อไป ทำไงได้ก็คนมันกลัวนี่นาฮื่อๆ

“นี่เก๊กฮวย โอเคมั้ย”

“ฮือๆ”

“ขอโทษนะ ขอโทษที่ทิ้งเธอไว้ในบ้านและมาช้า ขอโทษ”

“ฮือๆ”

“๻ั้๹แ๻่พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้คนมาติดสัญญาณกันขโมยและให้ยามมาเฝ้าทุกวันไม่ต้องกลัวนะ”

“ฮื่อๆ” สมองฉันมันมึนไปหมดเหมือนมันไม่รับรู้อะไรเลยฮือๆ