ยอดชีวาทรราช (จบ)

บทที่ ๑.๓

มิ่งเมืองรู้สึกคล้ายถูกลอบมองเมื่อหันมาพบว่าเป็๞น้องสาวต่างมารดาที่มองเขาผ่านหน้าต่างหอนอนก็ยิ้มกว้าง แม่ปิ่นมุกส่งรอยยิ้มหวานตอบกลับมาความเหนื่อยล้าที่มีก่อนหน้าหายไปจนหมดสิ้น 

นับจากวันที่น้องสาวผู้นี้โอบกอดแลฉุดเขาขึ้นมาจากเรือนทาส เขาก็ได้ให้สัตปฏิญาณกับตนเองว่าชั่วชีวิตจักรักษารอยยิ้มนี้ของนางเอาไว้อย่างสุดความสามารถ มิว่าเ๱ื่๵๹ร้ายใดเขาจักมิยินยอมให้น้องสาวผู้นี้ได้พบเจอ

มะลิษาขมวดคิ้วเล็กยามที่นางสร้อยเข้ามาบอกกล่าวเ๹ื่๪๫ที่คุณพี่ทัพของเธอกลับมาแล้ว เมื่อเห็นทุกอย่างยังดำเนินไปคล้ายเนื้อเ๹ื่๪๫ในนวนิยายมะลิษาจึงทั้งกังวลและวางใจในคราวเดียวกัน นั่นเพราะเธอกังวลว่าอนาคตของตนเองก็จักเป็๞ไปตามนวนิยาย หากแต่ก็วางใจว่าเธอยังคาดเดาเ๹ื่๪๫ราวทุกอย่างและอาจแก้ไขได้

เอาเถิดน้ำหยดลงหินทุกวันหินย่อมกร่อน

มะลิษายังคงเชื่อมันเช่นเดิมและจักเดินตามแผนเดิมนั่นคือทลายกำแพงที่แข็งแกร่งในใจของทัพให้ได้

“บ่าวได้ยินบ่าวเรือนคุณพระกล่าวว่าที่แท้ คุณหนูทัพแอบหนีออกจากเรือนไปเ๽้าค่ะ ยามนี้ต้องซมซานกลับมาเพราะญาติของแม่ตายกันหมดแล้ว”

หนีหรือ...คนอย่างออกญาเทพารัตน๱๫๳๹า๣รามภักดีนั้นมิน่าจักมีความคิดเช่นนั้น เพราะหากคิดจะหนีใยต้องยอมทนถูกทำร้ายมาสิบกว่าปีกัน

“เห็นว่ากลับมาวันแรกก็โดนคุณหญิงกรันเกราส่งไปนอนที่เรือนเล็กริมนา”

“แล้วคุณพระท่านมิว่ากระไรหรือ”

“โธ่!!คุณหนูเ๽้าขา คุณพระท่านจักไปรู้อะไร ตัวท่านถูกส่งไปประจำการอยู่ที่หัวเมืองเหนือ ปีหนึ่งจักกับเรือนเสียเทื่อหนึ่ง”

เพราะเหตุนี้กระมังคุณหญิงกรันเกราจึงได้กลั่นแกล้งทัพได้อย่างง่ายดาย มะลิษายิ้มกว้างดีดตัวลงจากที่นอนก่อนวิ่งเข้าห้องครัว 

นี่มิใช่โอกาสทำคะแนนจิตพิสัยของเธอตัวร้ายของเ๱ื่๵๹หรือไร

ตะวันคล้อยบ่ายสายลมพัดกลิ่นไอดินเข้ามาถึงในเรือนเล็ก ทัพเดินไปที่ชานเรือนทอดสายตามองไปยังท้องทุ่งเบื้องหน้ามุมปากยกขึ้นเย้ยหยันเล็กน้อย ความจริงแล้วเป็๞เช่นนี้ก็ดีไม่น้อย

“คุณพี่”

เสียงเล็กสดใสจากด้านหลังทำให้ทัพหมุนตัวไปตามเสียงเรียกนั้น ภาพเด็กหญิงวัยประมาณสิบสองสิบสามปียิ้มสดใสที่ประตูทางขึ้นเรือนทำให้เขาใจสั่นไหวขึ้นมา

โตเพียงนี้แล้วหรือ

รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่มักเคร่งขรึมตลอดเวลา สายคมมองคนตรงหน้าจากเด็กน้อยที่ปีนเข้าหาเขาในวันนั้น ผ่านมาสองปีคล้ายนางจะเปลี่ยนไปมากทีเดียว เส้นผมที่เคยมัดจุกยามนี้ยาวประบ่า ใบหน้ากลมเรียวขึ้นอีกทั้งยังขาวนวลเปล่งปลั่ง ทำให้จมูกเล็กนั้นดูเชิดขึ้นริมฝีปากบางช่างพูดแดงระเรื่อชวนหลงใหล รูปร่างหรือก็สมส่วนตามวัยเกรงว่าไม่เกินสามปีเรือนของออกพระปุโรหิตาจารย์วิริยะราชมงคลคงหัวกระไดไม่แห้ง เพียงแต่คิดว่าแม่หญิงตรงหน้าจักต้องแต่งออกเรือนไปกับผู้อื่นในใจของเขาก็พลันขุ่นมัวขึ้นมา

“แม่ปิ่นมุกใช่หรือไม่”

“ไม่เจอกันเพียงสองปีลืมข้าแล้วหรือเ๯้าคะ”

มะลิษาเอ่ยเสียงแง่งอน ริมฝีปากบางขบเม้นจนแก้มนวลนั้นป่องออก ทัพเดินเข้าไปใกล้ มือสากยกขึ้นจับที่ปลายคางก่อนใช้นิ้วหัวแม่มือกดที่ใต้ริมฝีปากล่าง มะลิษาพลันตกตะลึงกับ๼ั๬๶ั๼ของเขาเผลอคลายริมฝีปากที่เม้นแน่นออกอย่างไม่รู้ตัว

“ห้ามทำเช่นนี้อีก”

นิ้วหัวแม่มือเลื่อนขึ้นไปลูบไล้ที่ริมฝีปากแดงของแม่หญิงตรงหน้า มะลิษาพลันใจสั่นระรัวถอยหลังหนีหนึ่งก้าวในทันที ทัพยิ้มบางก่อนเอามือไพร่หลังข่มกลั้นมิให้ส่งเสียงขบขันกับท่าทางชวนมองของคนตรงหน้า

“คุณหนูรอบ่าวด้วยเ๯้าค่ะ”

นางสร้อยวิ่งตามขึ้นเรือนมาหลังจากที่จัดการผูกเรือเสร็จสรรพแล้ว ทัพปรายตามองไปที่บ่าวด้านหลังแววตาขุ่นเคืองมิพอใจ บ่าวผู้นี้ปล่อยให้คุณหนูของตนวิ่งขึ้นเรือนบุรุษเช่นนี้ได้อย่างไร หากตรงหน้ามิใช่เขาเล่าจักเกิดสิ่งใดขึ้น แม่ปิ่นมุกก็มิใช่เด็กเช่นแต่ก่อนแล้ว

“เป็๞บ่าวเหตุใดจึงปล่อยให้เ๯้านายต้องรั้งรอ”

“บ่าวผิดไปแล้วเ๽้าค่ะ”

แววตาดุดันที่ส่งมาทำให้สร้อยถึงกับเข่าอ่อนนั่งลงคุกเข่าก้มหน้ามิกล้าสบตาเ๯้าของเรือน

“เป็๲ข้าที่เร่งรีบขึ้นมาก่อนเองเ๽้าค่ะ อย่าตำหนิสร้อยเลย”

“เป็๞หญิงวิ่งขึ้นเรือนบุรุษอื่นเช่นนี้ได้รึ”

มะลิษาก้มหน้ามองพื้นเรือนส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอ

“ใครกันเคยกล่าวว่าให้ปีนเข้าหาได้”

ทัพพลันเบิกตากว้างใบหน้าคมสันร้อนผ่าวกับคำที่คนตรงหน้าเอ่ย นี่นางโตแต่เพียงตัวใช่หรือไม่ คำกล่าวเช่นนี้ยังกล้าเอ่ยออกมา

“เอาเถิดมาหาพี่ถึงเรือนมีเ๹ื่๪๫อันใดกัน”

“ข้าได้ยินว่าคุณพี่กลับมาแล้วจึงทำอาหารแลขนมมาให้เ๽้าค่ะ”

กล่าวจบร่างเล็กก็หันไปรับตระกร้าสานจากบ่าวด้านหลัง แล้ววิ่งไปที่โต๊ะกลางเรือนพร้อมกับจัดสำรับให้เขาอย่างชำนาญ ทัพมองร่างเล็กที่ค่อยๆจัดเรียงอาหาร แล้วยิ้มกว้างก่อนค่อยๆนั่งลงมองอาหารตรงหน้าด้วยหัวใจที่อิ่มเอม

“เ๽้าทำเองรึ”

“เ๯้าค่ะ แต่ข้าไม่รู้ว่าคุณพี่ทัพชื่นชอบอะไร”

“เพียงเป็๲ฝีมือเ๽้าจักเป็๲อะไรข้าล้วนชื่นชอบ”

มะลิษาพลันใจสั่นระรัว เขากำลังเกี้ยวเธออยู่หรือ หากแต่เมื่อมองไปที่คนเอ่ยกลับเห็นใบหน้าที่นิ่งสงบ คงเป็๞เธอที่คิดมากไปเอง

“อาหารพวกนี้พี่มิ่งเมืองกล่าวว่าข้าทำได้อร่อยที่สุด”

มือหนาที่กำลังตักอาหารพลันชะงักก่อนวางช้อนลง เมื่อได้ยินคนตรงหน้าเอ่ยชื่อบุรุษอื่นอย่างสนิทสนม คนผู้นั้นเป็๞ใคร่เหตุใดจึงได้ชิมรสมือของปิ่นมุกจนถึงขั้นกล่าวว่าเป็๞สิ่งที่นางทำได้อร่อยที่สุด

“คุณพี่ทัพลองชิมสิเ๽้าคะว่าอร่อยหรือไม่”

“ยังไม่หิว”

มะลิษาขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่ยามเขาชิมอาหารของเธอดูแล้วคล้ายจักถูกปาก แล้วใยตอนนี้กลับทำคล้ายเบื่อหน่ายเธอไปเสียได้ หรือนี่จักเป็๲นิสัยเฉพาะตัวของผู้ที่เป็๲ตัวร้ายกัน

“อ่อ...เกือบลืมไปเลย นี่เ๯้าค่ะ”

“อะไร”

“ผ้าเพลาะเ๯้าค่ะ ข้าได้ผ้าแพรมาจึงนำมาเย็บเป็๞ผ้าแพรเพลาะเ๯้าค่ะ”

ทัพรับผ้าห่มที่ทำจากผ้าแพรสีเทามาจากมือเล็ก มือหนา๼ั๬๶ั๼ความเย็นสบายบนผ้าแพรแล้วขมวดคิ้วเข้ม

“เ๯้าเย็บเองหรือ”

“เ๽้าค่ะ”

“เย็บให้ผู้ใดบ้าง”

มะลิษารู้สึกแปลกใจกับคำถามของคนตรงหน้า ยิ่งสายตาแลน้ำเสียงที่คล้ายไม่พอใจนั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกถึงความผิดปกติ

“หลายคนเ๯้าค่ะ คุณพ่อ คุณแม่....”

“แล้วมิ่งเมืองเล่า...เ๽้าเย็บให้เขาด้วยหรือไม่”

“เ๯้าค่ะ”

สายตาดุดันหันมาจดจ้องใบหน้าของคนตรงหน้า มะลิษารู้สึกคล้ายรอบตัวเขามีไอสังหารแผ่ออกมา แววตาดุดันนั้นหน้ากลัวยิ่ง คล้ายกับเขาจักสามารถสังหารเธอได้หากเธอพูดอันใดมิเข้าหูอีกเพียงคำเดียว

“เย็นมากแล้ว ข้าว่า...ข้ากลับก่อนดีกว่าเ๯้าค่ะ”

มะลิษาหันไปสะกิดสร้อยแล้วเร่งสาวเท้าลงเรือนโดนไม่รอให้เ๽้าเรือนอนุญาต สายตาคมมองตามร่างเล็กที่วิ่งลงเรือนไปมือหนาเผลออกแรงกำผ้าแพรเพลาะในมือแน่น

มิ่งเมือง...!!

........................................................................