บนอัฒจันทร์ของอาจารย์ เหล่าศาสตราจารย์หลายคนต่างพากันหันไปมองความคึกคักที่ฝั่งของเดม่อนด้วยความสนใจ
เมื่อเห็นเดม่อนโบกธงขนาดใหญ่ด้วยท่าทีฮึกเหิม พร้อมกับเสียงเชียร์กระหึ่มจากเหล่านักเรียนกริฟฟินดอร์ที่อยู่ด้านหลังเขา ดัมเบิลดอร์หรี่ตาเล็กน้อย ริมฝีปากเผยรอยยิ้มจางๆ
การได้เห็นเหล่านักเรียนหนุ่มสาวเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเช่นนี้ ก็คือรางวัลอันยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคนเป็อาจารย์ใหญ่เช่นเขาแล้ว
สเนปแม้จะดูไร้อารมณ์ แต่มุมปากกลับยิ่งตกต่ำลงกว่าเดิม เดม่อนทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่เคยได้รับความนิยมมากตอนเป็นักเรียน
มีพ็อตเตอร์คนเดียวก็ทำให้เขาหงุดหงิดพอแล้ว แล้วนี่จะเพิ่มมาอีกคนงั้นหรือ... บางทีเขาควรหาเหตุผลสักอย่างเพื่อให้เด็กคนนี้มาพิเศษกับเขาบ้างแล้วล่ะ
ถึงอย่างนั้น แมคกอนนากัลกับฟลิตวิกก็ทำไปก่อนแล้ว จากคำชื่นชมไม่ขาดปากของพวกเขา ดูเหมือนว่าเดม่อนยังรับมือกับการเรียนในปัจจุบันได้อย่างสบายๆ
เขาสาบานเลยว่า ถ้ามีโอกาส เขาจะถ่ายทอดความรู้ด้านปรุงยาทั้งหมดให้เด็กนี่ ในวิธีที่เข้มงวดและเคร่งครัดที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้!
เสียงนกหวีดเงินดังขึ้นจากมาดามฮูช ไม้กวาดบินทั้งสิบห้าก็พุ่งขึ้นจากพื้น ลอยสูงขึ้นไปบนฟ้า
การแข่งขันเริ่มขึ้นแล้ว
“บลัดเจอร์ถูกแย่งไปโดยแองเจลินา จอห์นสันของกริฟฟินดอร์ทันทีเลย—สาวคนนั้นเป็ผู้ไล่ตามที่สุดยอดมาก แถมยังหน้าตาน่ารักอีกต่างหาก”
“จอร์แดน!”
“ขอโทษครับ ศาสตราจารย์!”
ลี จอร์แดน เพื่อนของฝาแฝดวีสลีย์ เป็ผู้พากย์การแข่งขันครั้งนี้อยู่ภายใต้การเฝ้าจับตามองอย่างใกล้ชิดของศาสตราจารย์แมคกอนนากัล
“ขอโทษนะ ขอทางหน่อย ขอทางหน่อย”
เดม่อนดูอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าฮากริดั์ใหญ่เดินเข้ามาในจุดชมการแข่งขัน นี่นับเป็ครั้งแรกที่เขาได้พบกับฮากริดอย่างเป็ทางการเสียที
“เธอคือเดม่อนใช่มั้ย? แฮร์รี่เคยพูดถึงเธอ เขาบอกว่าเธอคือพ่อมดที่เก่งที่สุดในปีหนึ่งเลยนะ!”
“เขาพูดเกินจริงแล้วล่ะ ฮากริด” เดม่อนทักทายเขาอย่างสุภาพ “แฮร์รี่ก็พูดถึงคุณบ่อยเหมือนกัน เขาว่าคุณคือผู้าุโที่เขานับถือที่สุดเลย”
“จริงเหรอ! เขาพูดแบบนั้นเลยเหรอ!”
ดวงตาของฮากริดเปล่งประกาย เขาหัวเราะร่าอย่างดีใจ มือใหญ่ตบหลังเดม่อนดังป้าบๆ จนร่างของเขาโยกคลอนเล็กน้อย
“มีเวลาว่างก็มาที่กระท่อมฉันได้นะ ยินดีต้อนรับเสมอ”
“ถ้ามีโอกาส ผมจะไปครับ”
เดม่อนยิ้มให้เขาอย่างมีมารยาท ทว่าไม่ถึงกับตื่นเต้นนัก
ผู้ข้ามโลกคนอื่นอาจสนใจของวิเศษในกระท่อมของฮากริด แต่สำหรับเขา อะไรก็ตามที่สามารถซื้อได้ด้วยเกลเลียนทองก็ไม่ใช่ปัญหา
ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องอย่างโกรธเกรี้ยวดังขึ้นจากอัฒจันทร์ นักเรียนสลิธีรินคนหนึ่งจงใจพุ่งชนแฮร์รี่ ทำให้ไม้กวาดของเขาหมุนวนกลางอากาศจนเกือบตกลงมา
“ฟาวล์!” เหล่ากริฟฟินดอร์พากันโห่ร้องทันที
“กีฬาบ้าบอชะมัด โดยเฉพาะเวลาต้องเล่นกับพวกสลิธีรินที่ไม่สนวิธีการ”
เดม่อนส่ายหน้าอย่างระอาในใจ รู้สึกประหลาดใจกับความ "ใจใหญ่" ของโลกเวทมนตร์
กีฬาที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและมีโอกาสสูงที่นักเรียนจะกระดูกหักแบบนี้ กลับไม่มีเครื่องป้องกันใดๆ แถมกติกายังไม่ได้เข้มงวดด้วยซ้ำ แต่ก็ยังแสดงกันอย่างเปิดเผยกลางสายตาผู้ชม
าแทางร่างกายรักษาได้ แต่าแทางจิตใจล่ะ?
“เดม่อน นายพูดอะไรเนี่ย นี่มันควิดดิชนะ! ใครได้ลงสนามก็ถือว่าเป็เกียรติทั้งนั้น เจ็บตัวหน่อยจะเป็ไรไปล่ะ?”
รอนค้านเขาอย่างไม่ค่อยพบเห็นบ่อยนัก
เดม่อนกระตุกมุมปาก แล้วตกลงจะเอาประโยชน์ทุกอย่างไปคนเดียวเลยใช่มั้ย?
เฮอร์ไมโอนี่เองก็ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาอันเฉลียวฉลาดจ้องมองเดม่อนขึ้นๆ ลงๆ อย่างไม่เข้าใจว่าเขาไม่ชอบควิดดิชได้ยังไง
ฮากริดส่ายหน้าช้าๆ เสียงทุ้มต่ำกล่าวขึ้นว่า
“แฮร์รี่บอกว่าหนูเก่งเื่การประลองเวทมนตร์ใช่มั้ย? ถ้าอย่างนั้น ไม่น่าจะมีปัญหากับการบินเลยนะ ไม่คิดจะเข้าทีมควิดดิชตอนปีสองเหรอ?”
“อันนั้นก็ต้องดู” เดม่อนเพิ่งจะตอบได้แค่ครึ่งเดียว ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอีก
ไม้กวาดของแฮร์รี่ที่เป็รุ่น ไฟร์โบลต์ 2000 สั่นไหวอย่างรุนแรง เหมือนจะสลัดเขาตกลงมาทุกเมื่อ
“เมื่อกี้ที่ฟลินต์ชนเขา ไม้กวาดนั่นคงเสียหายรึเปล่า?” ซิมัสพูดเบาๆ
“เป็ไปไม่ได้” ฮากริดพูด แต่เสียงของเขาเริ่มสั่น “เว้นแต่จะเป็เวทมนตร์มืดที่ร้ายแรงจริงๆ ไม่มีอะไรที่สามารถรบกวนไม้กวาดรุ่นนี้ได้ เด็กๆ ยังทำแบบนั้นไม่ได้แน่นอน”
“ไม่ผิดแน่ เป็ศาสตราจารย์ที่กำลังร่ายเวทอยู่”
เดม่อนลุกขึ้นยืน มือขวาหยิบก้อนหินธรรมดาขึ้นมาปาเล่น
เมื่อได้ยินแบบนั้น เฮอร์ไมโอนี่คว้ากล้องส่องทางไกลจากฮากริดทันทีและส่องไปยังอัฒจันทร์อาจารย์ ก่อนจะร้องเสียงดัง
“เป็สเนป! เขากำลังร่ายเวทใส่แฮร์รี่อยู่! เราต้องหยุดเขา!”
“ไร้สาระ! สเนปไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!”
ฮากริดะโใส่เธอทันที แต่กลับไม่มีการกระทำใดๆ เพิ่มเติม ทำให้เดม่อนอดสงสัยไม่ได้ว่า พ่อมดผู้ใหญ่เหล่านี้ในหัวมีอะไรอยู่กันแน่
เขาไม่ใส่ใจต่อการโต้เถียงนั้น มือขวาดึงไม้กายสิทธิ์ออกมา มือซ้ายพลิกข้อมือคว้าก้อนหินไว้
ในชั่วพริบตา ก้อนหินในมือเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง ยืดยาวออก และกลายเป็ลูกศรไร้หาง
พลังเวทมหาศาลในร่างของเขาถูกระดมใช้อย่างรวดเร็ว บริเวณที่เขายืนอยู่สั่นไหวบิดเบี้ยวเหมือนเส้นบะหมี่จากแรงกระเพื่อมของเวทมนตร์
“เด็กนั่นจะทำอะไรน่ะ!”
ฮากริดที่ััได้ถึงพลังเวทอันรุนแรง ดวงตาโตเท่าหลอดไฟก็เบิกกว้าง!
“วิงการ์เดียม เลวีโอซา (Wingardium Leviosa)!”
เดม่อนไม่ตอบคำถามของฮากริด ศรในมือภายใต้เวทควบคุมเบี่ยงหัวศรทันที เล็งตรงไปยัง... ควีเรลล์
เวทลอยตัวธรรมดาที่สุดภายใต้พลังเวทเทียบเท่าดัมเบิลดอร์ และความตั้งใจที่แน่วแน่จากผู้ร่าย จะะเิออกด้วยความเร็วพุ่งทะลุเสียงอย่างน่ากลัว!
ฟิ้ว!
ลูกศรไร้หางพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน พุ่งตรงสู่ควีเรลล์ที่กำลังร่ายเวทอย่างลับๆ!
เปรี้ยง!
ลูกศระเิออกพร้อมกับไม้กายสิทธิ์ของควีเรลล์ที่แหลกละเอียดกลายเป็ผงทันที!
ฮือฮา!
อาจารย์ที่กำลังชมควิดดิชอยู่ต่างรีบลุกขึ้นอย่างตื่นตระหนก ร่ายคาถาป้องกันตัวกันทันที
หลายคนเข้าใจผิด คิดว่ามีใครบางคนร่ายคาถาะเิรุนแรง แล้วพลาดเป้าไปโดนควีเรลล์เข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ
มีเพียงดัมเบิลดอร์เท่านั้นที่มองไปทางเดม่อนอย่างมีความนัย ก่อนจะกล่าวว่า
“ขออภัยทุกท่าน ข้ากำลังทดลองคาถาใหม่ และควบคุมพลาดไปเล็กน้อย”
เขาควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ มองควีเรลล์ที่ตื่นใ แล้วกล่าวต่อ
“ขออภัย ศาสตราจารย์ควีเรลล์ ข้าจะชดเชยไม้กายสิทธิ์ให้ท่านอย่างแน่นอน”
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ใช้หางตาชำเลืองมองสีหน้าควีเรลล์ พร้อมถอนใจในใจ
แม้เขาจะรู้ว่าควีเรลล์ที่ขายิญญาให้โวลเดอมอร์นั้นไม่มีทางกลับมาเป็คนดีได้ แต่เขาก็เคยหวัง... หวังว่าสักวันหนึ่งอีกฝ่ายจะลังเล จะอยากหันหลังกลับบ้าง
แต่ดูเหมือน... ความหวังนั้น จะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง
“แฮร์รี่! แฮร์รี่!”
เสียงเฮดังขึ้นกลางสนาม แข่งจบลงแล้ว หลังจากเวทรบกวนหมดไป แฮร์รี่สามารถมองเห็นลูกสนิชทองคำและคว้ามันได้ในเวลาอันสั้น ทำให้ทีมกริฟฟินดอร์ชนะด้วยคะแนน 170 ต่อ 60
ดัมเบิลดอร์ปลอบขวัญเหล่าอาจารย์แล้วหันไปมองแฮร์รี่ที่ถูกรุมล้อมกลางสนาม ก่อนจะหันไปมองเดม่อนที่เปล่งประกายอยู่บนอัฒจันทร์
ใบหน้าของเขาเริ่มเผยสีหน้าซับซ้อนยากจะเข้าใจ
ดูเหมือนว่า...
ถึงเวลาแล้วที่จะใช้สมบัตินั้น เพื่อตรวจสอบ "หัวใจ" ของเด็กหนุ่มทั้งสองคนนี้...
(จบบท)
210
