บทที่2 เมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตา กฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็น
ท่ามกลางความเงียบสงบของ สวนเอเดน ลมพัดเย็นสบายหอบเอาโชยกลิ่นอายของพลังิญญาที่เข้มข้นมาััผิวกาย หลินเฟิงยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเบื้องหน้าต้นแอปเปิ้ลั์ที่แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับจะปกคลุมทั้งโลก... ต้นไม้ที่เป็ดั่งสัญลักษณ์แห่งบาปกำเนิดในตำนานที่เขาเคยได้ยินมา
ในมือของเขากำสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตเอาไว้... เมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิด….เพียงสามสี่เมล็ด
"เ้าเมล็ดจิ๋วนี่น่ะเหรอคือจุดเริ่มต้นของทุกสรรพสิ่ง... ที่จะกลายเป็โลกใบใหม่? ล้อกันเล่นรึไง!"
“ถ้าฉันทำมันตาย ฉันคงเป็พระเ้าที่ห่วยที่สุดในประวัติศาสตร์แน่ๆเลย"
หลินเฟิงยิ้มแห้งๆ พึมพำขณะมองดูเมล็ดพืชที่ดูธรรมดาแต่กลับมีแสงเรืองรองจางๆ อยู่ภายใน
"ฝากชีวิตไว้กับเมล็ดถั่วเนี่ยนะ? ถ้าคนในโลกมนุษย์รู้เข้า คงหัวเราะจนโซเชียวถล่มแน่เลย!! ที่เห็นข้าเอาอนาคตมาฝังดินเล่นแบบนี้" “ฮ่าๆๆๆ”
เขาไม่ได้พูดเปล่า หลินเฟิงค่อยๆ นั่งลงบนพื้นดินที่เปี่ยมด้วยชีวิต พลางใช้อุปกรณ์จากระบบและสองมือของตนเองเริ่มขุดลงไปในดินอย่างระมัดระวัง
มือของหลินเฟิงัักับดินที่เปียกชื้นทำให้เขานิ่งไปชั่วครู่…. ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เคยเล่นขุดดินสร้างบ้านกับเพื่อนๆ ผุดขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ตอนนั้นฉันเคยมีความสุขกับการแค่เห็นกองดินกลายเป็บ้านหลังเล็กๆ...”
เขาหัวเราะเยาะโชคชะตาแผ่กิ่งก้านออกมาเบาๆ
“ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง... ฉันต้องมาขุดดินเพื่อสร้าง 'โลกทั้งใบ' เพื่อแลกกับลมหายใจของตัวเองแบบนี้ โลกนี้มันตลกร้ายชะมัด”
หลินเฟิงปาดเหงื่อที่หน้าผาก แปลงดินขนาดเล็กใต้ร่มเงาต้นแอปเปิ้ลั์ถูกเตรียมจนพร้อม
เขามองดูเมล็ดพันธุ์ในฝ่ามือที่กำลังสั่นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หย่อนมันลงไปในแปลงโลกจำลองอย่างทะนุถนอมราวกับมันคือหัวใจของเขาเอง
“หวังว่าแกจะไม่เน่าตายไปก่อนนะ"
“ ... เมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดของฉัน“
” มาเริ่มต้นโลกใบใหม่ให้ฉันเห็นทีเถอะ”
เมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดก็ร่วงลงสู่พื้น ทว่าวินาทีที่มันััถูกดิน ผืนดินกลับขยับไหวเป็ระลอกคลื่นเล็กๆ ดูดซับเมล็ดนั้นหายวับไปต่อหน้าต่อตา
สายตาจับจ้องรอคอยปาฏิหาริย์ แต่ทุกอย่างกลับนิ่งสนิท ทุกอย่างในเเปลงโลกจำลองยังคงเงียบงัน
หลินเฟิงจึงตัดสินใจเปิดอินเทอร์เฟซของ ระบบผู้สร้าง ขึ้นมา แสงสีฟ้าเยือกเย็นปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
“ดูเหมือน…เราจะต้องเร่งความเร็วของเวลาสินะ!” เขากดคำสั่งเร่งเวลาของโลกจำลองในทันที
ทว่า... สิ่งที่เขาคาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น เข็มนาฬิกาแห่งมิติเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เมล็ดพันธุ์ยังคงฝังตัวอยู่ใต้ดินโดยไร้ซึ่งวี่แววของการแตกหน่อ
หลินเฟิงขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ
“ทำไมล่ะ? ระบบก็ทำงานปกตินี่... หรือว่าฉันพลาดอะไรไป?”
เขาจ้องมองแปลงดินนั้นด้วยความสับสนและความหวาดกลัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ หรือว่า
ท่ามกลางความสับสนที่ระบบไม่ยอมทำงาน หลินเฟิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วความกว้างใหญ่ของสวนเอเดน จนกระทั่งความประหลาดใจวูบหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว
“น้ำ... ใช่แล้ว พืชจะโตได้ก็ต้องมีน้ำ!” เขาพึมพำกับตัวเอง “ถ้ามีน้ำ ก็น่าจะสร้างฝนจำลองได้สิ”
ทันทีที่ความคิดนั้นจบลง หยาดน้ำใสสะอาดก็พลันปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเขาอย่างน่าอัศจรรย์ มันไหลรินลงสู่แปลงโลกจำลองราวกับสั่งได้
หลินเฟิงเบิกตากว้างด้วยความทึ่งในพลังที่ได้รับ
“เป็เทพเ้านี่มันสะดวกสบายชะมัดเลยนะ...”
แต่ความสะดวกนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะความไม่คุ้นชิน มือใหม่ห่างไกลจากความชำนาญ ทำให้น้ำที่ควรจะเป็เพียงสายฝนกลับทะลักออกมาจนท่วมแปลงดินมิด!
“เฮ้ย! แย่แล้ว! แย่แล้ว!” หลินเฟิงอุทานด้วยความใ เขามองดูแปลงโลกจำลองที่กลายเป็หนองน้ำขนาดย่อม
“เมล็ดพันธุ์ของฉันจะจมน้ำตายมั้ยเนี่ย? นั่นมันของล้ำค่าเลยนะ!”
เขาพยายามคุมสติและต่อให้กังวลแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถย้อนสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วได้ สิ่งเดียวที่ทำได้มีเพียงการ“รอ”
เขาตัดสินใจปรับเร่งเวลาในระบบขึ้นถึง หนึ่งหมื่นเท่า ซึ่งหมายความว่าทุกวินาทีที่ผ่านไปในสวนแห่งนี้ ในโลกจำลองนั้นจะผ่านกาลเวลายาวนานนับหมื่นปี
ในขณะที่รอคอย “ครืด…”
หลินเฟิงชะงัก ก่อนจะก้มมองท้องตัวเองแล้วถอนหายใจเบาๆ ความหิวก็เริ่มโจมตี หลินเฟิงลูบท้องตัวเองพลางมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่มีร้านค้า ไม่มีอาหารอย่างอื่นนอกจาก “แอปเปิ้ล” ั์ที่อยู่เหนือหัว แม้พระเ้าจะบอกว่ากินได้ แต่เขากลับส่ายหัวช้าๆ
“ฉันไม่อยากเป็เหมือนอดัม... คนบาปคนแรกที่ทำให้มนุษย์ต้องตกระกำลำบากหรอกนะ”
สุดท้ายเขาจึงเลือกถอยออกจากที่นี่…
เขาตัดสินใจวาร์ปกลับสู่โลกแห่งความจริง... ทันทีที่ลืมตาขึ้น หลินเฟิงพบว่าตัวเองกลับมานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่แสนเย็นเชียบอีกครั้ง เขารีบเช็กนาฬิกาแล้วก็ต้องใ เพราะเวลาในโลกมนุษย์เพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น! นั่นหมายความว่าเวลาในสวนเอเดนและโลกมนุษย์นั้นเดินเท่ากัน แต่โลกจำลองในนั้นกลับหมุนไปไกลแสนไกลแล้ว
และเมื่อเขากลับเข้าไปมองอีกครั้ง... ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น!…..
เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะเพ่งสติกลับเข้าไปยังโลกจำลองอีกครั้ง ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น!…..
และในวินาทีที่เขามองเห็นมัน…
ต้นไม้เล็กๆ ได้งอกขึ้นมาแล้ว ต้นไม้ขนาดเล็กผุดขึ้นมาจากดินที่เคยมืดมิด ผลักดันตัวเองขึ้นจากดินที่เคยจมอยู่ใต้น้ำ ก่อนจะเติบโตอย่างรวดเร็วภายใต้ระบบเร่งเวลา แผ่กิ่งก้านสาขาจนใหญ่โตดูน่าเกรงขาม
หลินเฟิงมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“มันเริ่มแล้ว…”
ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินเฟิงแทบหยุดหายใจไม่ใช่แค่ต้นไม้ ใต้พื้นดิน เส้นแสงบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้น
หนึ่ง…สอง…ก่อนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันคือ “เส้นด้ายเรืองแสง” ห้าสีนับสิบสายที่พุ่งออกมาจากใต้ดิน
เส้นแสงเ่าั้ถักทอ ขยายตัว และซึมลึกลงไปในพื้นดิน บ้างก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศราวกับกำลังเขียนโปรแกรมบางอย่างให้กับจักรวาล
“นั่นมันอะไรกัน...” หลินเฟิงมองด้วยความตื่นเต้นและขรึมไปในตัว
มันไม่ใช่แค่การเติบโตของพืช แต่มันคือการสร้าง “กฎเกณฑ์” ของโลกใบนี้ขึ้นมาใหม่ เส้นด้ายเ่าั้คือพื้นฐานของพลังงาน ธาตุ และความเป็ไปของสรรพสิ่ง... โลก
239
