"ท่านอ๋องเอาแต่จ้องหน้าข้าไม่เบื่อหรืออย่างไร" ตอนนี้เขานั่งเกยคางจ้องมาทางซานซานที่ตอนนี้กำลังใจจดใจจ่อกินอาหารตรงหน้า
"เห็นเ้ากินได้ข้าก็สบายใจ"
"ท่านมองแต่ข้ากิน ใยท่านไม่กินล่ะ มู่เต๋อบอกว่าท่านต้องออกไปแทบชานเมืองอีกไม่ใช่รึ"
"อื้มใช่ ข้าน่าจะไปสักสองสามวัน ถึงจะกลับ เพราะเหตุนี้ไงข้าถึงนั่งมองจ้องเข้าอยู่เช่นนี้" ให้ตายเถอะ ั้แ่เขาสารภาพความรู้สึกที่เขามีกับข้ามา เขาก็ไม่เป็เช่นเคย ตอนนี้หมั่นโถวในมือจากที่ไร้รสชาติกลับกลายเป็หวานไปหมดเสียแล้ว
ระหว่างที่พวกเขาสองคนกำลังหยอกล้อกันไปมาอยู่นั้น........มีบุคคลที่สามมาแทรกพอดีทำให้คนทั้งคู่หยุดแล้วหันไปมองพร้อมกันโดยทันที
"ท่านอ๋อง กับ น้องซู ข้าว่าแล้วว่าพวกท่านอยู่ที่นี่เอง" คนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ชายาเอก หรือ เมียเอกของท่านอ๋องนี้เองแค่สบตาก็รู้แล้วว่านางมาแบบไม่เป็มิตรแน่นอน
"เ้าเองรึ อิงหลาน เ้ามีธุระอะไรถึงมาที่นี่ได้" ท่านอ๋องเป็คนเปิดประเด็นถามครนแรก
" หลายวันมานี่ท่านมาเฝ้าไข้น้องซู และ ั้แ่แต่งเข้าจวนมาข้ากับน้องซูยังไม่เคยพบปะกันอย่างจริงจัง ในฐานะชายาเอกของจวนจะไม่ข้ามาเยี่ยมนางได้อย่างไร ใช่ไหมน้องซู " เน้นเสียจริง ๆ คำว่า 'ชายาเอก' กลัวเขาไม่รู้รึยังไงว่าตนเป็เมียแรก
"และนี้ข้าให้ เผ่ยเผ่ย สั่งแม่ครัวตุ๋นไก่พุทราแดงมาให้เ้า พึ่งหายไข้ก็ควรกินอะไรๆร้อนและของดีๆ "
"ขอบคุณท่านมากแต่ตอนนี้ข้าอิ่มแล้ว" ซานซานตอบกลับแบบสั้นๆ
"งั้นก็ให้สาวใช้ของเ้าเก็บไว้ไปอุ่นทีหลังก็ได้"
"เสี่ยวจูนำไปเก็บไว้"
"เ้าคะ"
"ขอบคุณท่านมาก แต่วันหลังท่านไม่ต้องลำบากทำมาก็ได้ ลำบากท่านเสียเปล่าๆ "
"ลำบากอะไรกัน เ้ากับข้าตอนนี้ก็เป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว แค่นี้เป็เื่เล็กๆ " หลังจากที่นางพูดจบซานซานก็ไม่โต้ตอบกลับอะไร
"ว่าแต่ท่านอ๋อง เย็นนี้ท่านจะกลับกินข้าวรึไม่ข้าจะได้สั่งให้พวกบ่าวจัดเตรียมอาหารไว้รอท่านตอนเย็น" หลังจากที่นางพูดกับซานซานเสร็จนางก็รีบหันกลับไปพูดกับท่านอ๋องโดยทันที "ไม่ล่ะ ขอบใจ ข้าต้องออกนอกเมืองสักสองสามวัน "
"งั้นรึ ไม่เป็ไร ท่านไม่ต้องห่วงเื่จวน ข้าจะดูแลให้ดีที่สุด "
"อื้ม ฝากเ้าด้วยแล้วกัน" ไม่นานนักมู่เต๋อก็วิ่งมาพอดี "ท่านอ๋องข้าเตรียมม้าไว้เรียบร้อยแล้ว และ เมื่อครู่ทหารเวรได้มาส่งข่าวว่าท่านแม่ทัพลู่พร้อมออกเดินทางแล้ว
"อื้มไปกันเถอะ" แล้วเขาก็ลุกขึ้นทันทีและก้มมาข้างหูซานซานและกระซิบว่า.....
'ข้าไปก่อนนะเมียรัก ไว้ข้าจะรีบกลับมาหาเ้า' สิ้นคำพุดของเขาเสร็จ หน้าที่นวลผ่องค่อยๆเปลี่ยนเป็สีแดงขึ้นมาทันที ซานซานที่ตอนนี้หน้าแดงร้อนผ่าว เขินกับคำพูดไม่ไว้รีบพลักเขาออกห่างโดยทันที
"รีบไปเถอะ แม่ทัพลู่คงรอนานแล้ว"
จากนั้นเขาก็เดินจากไปพร้อมอมยิ้มเบาๆ จนคนตรงหน้าอย่างอิงหลานสังเกตเห็น "เก่งนิใช้มารยาหลอกล่อให้ทา่านอ๋องมาอยู่กลับเ้าได้น่ะ"
"หยุดเสแสร้งแล้วสินะ "
"หึ.......... แกล้งป่วยเพื่อให้เขามาดูแล เหมาะสมแล้วนิที่โตมากับพวกนางโลมชั้นต่ำ"
"เ้ามันน่าสมเพชเสียจริงๆ ถึงข้าจะเติบโตในทามกลางนางโลม แต่พวกเขาก้ไม่เคยสอนให้ดูถูกคนแบบนี้"
"นี่！เ้าว่าใครห้ะนางชั้นต่ำ เ้าก็แค่เมียน้อยกล้าดีอย่างไงมาปากดีใส่ข้า" อิงหลานทำท่าจะตบแต่ก็ถูกมือของซานซานมาจับรั้งได้ทัน
"คำก็เมียน้อย สองคำก็เมียน้อย เมียหลวงแบบท่านมันน่านับถือมากหรือไง วันๆได้แต่ร้องกรี๊ดกร๊าดเสียงดังหน้าหน่วงหู"
"ปากดีเสียงจริงนะ เ้าก็แค่เมียที่ท่านอ๋องเอาชุบเลี้ยงจากหอนางโลม ยังมากล้าปากดีกลับข้าอีกรึ"
"ท่านก็ไม่แต่ต่างกับพวกนางหรอกนะ ที่สามีไม่สนใจแล้วมาพาลคนอื่นไปทั่ว และในเมื่อท่านทนฟังหรือทนยืนมองข้าไม่ได้ ก็กลับห้องท่านไปซะ ต่างคนต่างอยู่ "
"ก็ได้ข้าจะกลับไปก่อน เผ่ยเผ่ยกลับ!!! " จากนั้นนางก็เดินสะบัดกลับห้องตัวเองทันที
"เ้าค่ะ"
หลังจากนั้นซานซานก็รีบกลับห้องตัวเองเช่นกันพร้อมมาหยุดนั่งที่โต๊ะกลางห้องโถงของห้องพร้อมรินชายกขึ้นดื่มเพื่อดับกระหายและดับความร้อนในตัว
"พระชายาเมื่อครู่ท่านเก่งจริงๆ ที่ต่อกรกับพวกนางให้ไปได้" เสี่ยวจูพูดพร้อมเอาพัดขึ้นพัดให้เ้านายคลายร้อน
"มันไม่ใช่ทุกครั้งหรอกนะ ครั้งนี้นางอาจจะยอมกลับไปโดยดี แล้วครั้งต่อไปละ เ้าเองก็เลี่ยงๆกับพวกนางไว้ก็ดีเ้าจะได้ไม่เดือดร้อน"
"เสี่ยวจูเข้าใจแล้ว "
"อื้มดีมาก"
ค่ายทหารชั่วคราวตงลั่ว
"ท่านอ๋อง ท่านคิดว่าในแถบนี้ พวกโจรชุดดำอย่างกลุ่มจิ้งจอกดำมันจะแอบลักลอบปร้นอีกหรือไม่"
"แถบนี้เป็ป่าทึบและเป็เส้นทางขนสินค้าของพ่อค้าในเมืองหลวงเกือบทั้งหมด ข้าว่ากองกำลังมันคงอยู่ไม่ใกล้จากที่นี่หรอก"
" พวกมันใจโเี้เสียจริงๆ ปล้นกระทั้งแม่ลูกอ่อน เด็กเล็กก็ยังไม่เว้น "
" ไอ้พวกนี้แค่มีเงินพวกมันก็ไม่สนอะไรแล้ว ยิ่งถึงหูเสด็จพี่เมื่อไหร่ เสด็จพี่ก็ต้องให้รีบเร่งให้จัดการพวกมันโดยทันที "
"นั้นสินะ ข้าว่าสองสามวันนี้ท่านและข้าควรได้แค่สำรวจไปก่อน แล้วกลับไปยังค่ายค่อยว่าแผนอย่างแน่หนาเพื่อจะจับพวกมันมาลงโทษ"
" อื้มข้าก็คิดเช่นเดียวกันเ้าลู่เหยียน"
"ว่าแต่ ท่านรู้จักแม่นางจื่อเหยียนรึไม่ เห็นว่านางบอกว่านางสนิทกับชายารองของท่าน" ลู่เหยียนที่ใจจดใจจ่อรอคำตอบจากคนตรงหน้า
"ก็ไม่เชิงรู้จักนางมาก แต่ที่รู้เห็นว่านางกับซานซานโตมาด้วยกันก็แค่นั้น แต่นอกเหนือจากนั้นข้าก็ไม่รู้ แล้วเ้าถามถึงนางทำไม"
"เปล่าไม่มีอะไร"
"เ้าคงชอบนางสินะ"
"ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลยนะ ท่านรู้ได้ไง"
"ถึงเ้าไม่อ้างปากข้าก็เห็นลิ้นไก่ของเข้าแล้ว" ท่านอ๋องตอบสั้นๆ แล้วก็หันกับไปดูหนังสือในมืออีกครั้ง"
"ข้าคงปิดอะไรท่านไม่ได้เสียเลยสินะ"
"เ้าก็รู้อยู่แล้วนิ "และท่านท๋องยิ้มมุมปากเบาๆ
"งั้นข้าต้องไปเยี่ยมชายารองท่านสักครั้งหนึ่งเสียแล้ว "
"หยุด! ความคิดเ้าเลยนะ เ้าจะไปหานางทำมกัน"
"ช้าก่อน! หยุดหึงข้า ข้าไปเพราะจะไปถามเื่ของแม่นางจื่อเหยียนต่างหาก ท่านนิหึงแรงเหมือนกันนะเนี่ย"
จวนอ๋องสิบเอ็ด
"ป้าหลี่ขนมที่ข้าสั่งเสร็จหรือยัง" เสี่ยวจูที่ทำท่ากำลังเตรียมของว่างพวกชากับขนมอยู่
"เสร็จแล้ว ๆ ใหม่ สดๆ เอานี่" ในขนาดที่เสี่ยวจูกำลังจะหยิบจากขนม แต่ก็มีมือใครบ้างคนมาแทรกหยิบตัดหน้าไปก่อน
"เผ่ยเผ่ยเอาจานขนมข้าคืนมานะ "
"พวกแมวขโมยอย่างพวกเ้าไม่มีสิทธิืกินของพวกนี้หรอกนะ"
"ใครเป็แมวขโมยกัน พูดให้มันดีๆหน่อยเผ่ยเผ่ย "
"ก็พวกเมียน้อยอย่างเ้านายเ้านายเ้าไง ที่ใช่มารยาร้อยเล่มเกวียน หลอกท่านอ๋องให้หลงใหล" เผ่ยเผ่ยพูด
"หึ...ท่านอ๋องไม่ไปหานายเ้าก็หาว่าชายารองของข้าทำท่ายั่วใส่ นายเ้าคงไม่มีอะไรมากกว่าทำให้ท่านอ๋องถึงไม่ยอมไปห้องนายเ้าเสียที"
"หน็อยยย! ปากดีมากใช่ไหม " จากนั้นขนมในจานก็ถูกโยนใส่หน้า "จับนางไว้"
เพียะ!
"ปากดีสินะ " เพียะ!
"หยุด!!! ฉันบอกให้หยุดเดี๋ยว" เสียงที่ะโออกไปไม่มีท่าทีจะหยุด ตอนนี้หน้าของเสี่ยวจูแดงไปด้วยรอยมือและมุมปากของนางมีเืซึมออกเล็กน้อย ซานซาานตัดสินใจเอาตัวไปบังทำให้เล็บเผ่ยเผ่ยไปโดนบทใบหน้าของซานซานอย่างจังทำให้เป็รอยขีดยาวพร้อมเืซึมออกจากแผล
"พระชายา!!" เสียงของเสี่ยวจูดังขึ้น
"พอใจพวกเ้าหรือยัง" ตอนนี้สาวใช้ในจวนทั้งนอกครัวในครัวต่างพากันใกับการกระทำและเหตุการณ์ในครั้งนี้ จากนั้นเผ่ยเผ่ยกับสาวใช้ที่เหลือก็พากันเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
"พระชายามาบังข้าน้อยทำไม่เ้าค่ะ .... ฮือ ~ " เสี่ยวจูที่ตอนนี้นำ้ตาเริ่มไหลอาบหน้า
"ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าจะปกป้องเ้าเอง"
พอสิ้นเสียงเท่านั้นแหละน้ำตาของคนตรงหน้าอย่างเสี่ยวจูก็ไหลอาบหน้าไม่หยุด พร้อมร้องไห้จนสะอื้อ และค่อยๆพะยุงร่างเ้านายตนเดินกลับห้องโดยมีป้าหลี่ค่อยช่วยพระยุงกลับไปยังห้อง
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
101
