ฟ้ามืดมาเยือนหลังจากเหตุการณ์เมื่อเที่ยงผ่านไป ณ จวนเ้าเ้าเมืองชั่วคราว
"ไม่ ! ไม่ ! ชินเว่ยยยยย !"
มู่ชีหยางตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่คุ้นเคย นี่คือที่ใดกันแน่ เื่ที่เกิดขึ้นเป็เพียงแค่ฝันใช่หรือไม่ ชินเว่ยเ้าอยู่ที่ใดกัน
"ชีหยางเ้าเป็เช่นไรบ้าง!"
เสียงชราของมู่ลิ่วหยาง ถามไถ่ลูกของตนด้วยความเป็ห่วง
"ท่านพ่อ. . .เื่ที่เกิดขึ้น. . ."
". . .มันคือเื่จริง ภรรยาของเ้าสละชีพของนางเพื่อลูกของตน"
"แล้วหรูเซิ่งล่ะ ลูกของข้าอยู่ที่ใดกัน"
"ลูกของเ้าปลอดภัย หลังจากที่เ้าสลบไปข้าได้ตามหมอทั่วทุกสารทิศ เพื่อมารักษาเ้า"
"นี่ผ่านไปกี่วันแล้วั้แ่ที่ข้าสลบไป"
มู่ลิ่วหยางแหงนหน้ามองไปบนฟ้าผ่านช่องหน้าต่าง ลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้าสร้างบรรยากาศชวนเศร้าหมอง
"เคล็ดวิชาถ่ายทอดพลังปราณของตระกูลหลิวภรรยาเ้านั้น สามารถย้ายพลังปราณจากร่างผู้ฝึกตนที่สิ้นใจไม่เกิน 1 วันได้ เ้าสมควรย้ายพลังปราณของหลิวชินเว่ยและฉี่เฉี่ยวหัวเข้าสู่ร่างของมู่หรูเซิ่งโดยเร็ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งวันเท่านั้น!"
"ท่านพ่อข้าไม่รู้ว่าเคล็ดวิชานี้ต้องทำเช่นไร มีเพียงสายเืตระกูลหลิวเท่านั้นที่สามารถใช้ได้"
"ตระกูลหลิว. . .ชื่อของหลานชายข้าและเ้าเด็กตระกูลหลิวนั่นช่างบังเอิญเสียจริง"
"เ้าเด็กตระกูลหลิวนั่น?"
"เมื่อ 100 ปีก่อนเ้านั่นได้สร้างรอยแผลอันยิ่งใหญ่ไว้ที่ทวีปแห่งนี้ มันเป็ผู้สำเร็จเคล็ดวิชาถ่ายทอดพลังปราณขั้นสูง"
"ท่านพ่อ ท่านมีวิธีติดต่อกับท่านผู้นั้นหรือไม่ ข้าไม่้าให้ชีวิตของภรรยาข้าสูญเปล่า!"
"หลิว หรู เซิ่ง. . ."
มู่ลิ่วหยางหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ที่แห่งนั้นเป็สุสานของหลิวหรูเซิ่ง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังนึกถึงอดีตอันแสนเ็ปของเขา เมื่อผู้ฝึกตนที่มีระดับขั้นสลายลมปราณขึ้นไปเสียชีวิต เขาจะสามารถทิ้งเศษเสี้ยวิญญาไว้ก่อนตายได้
"เอาล่ะชีหยาง ข้าจะนำเ้าไปที่สุสานของหลิวหรูเซิ่งเพื่อพูดคุยกับเศษเสี้ยวิญญาของเขา"
"ขอบคุณท่านพ่อ!"
มู่ลิ่วหยางนำมู่ชีหยางไปที่สุสานของหลิวหรูเซิ่งซึ่งใช้เวลาเดินทางจากจวนเ้าเมืองชั่วคราวประมาณ 1 ชั่วยาม เมื่อถึงด้านหน้าสุสานมู่ลิ่วหยางจึงหยุดเท้าเดิน ร่างกายของเขาเย็นเฉียบ มือของเขาสั่นทอเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับยมทูต
"ท่านไม่ตามข้ามารึ ท่านพ่อ"
"ข้าจะรออยู่ด้านหน้า"
เมื่อมู่ชีหยางเห็นมือของมู่ลิ่วหยางสั่น เขาจึงพยักหน้าเบาๆแล้วจึงหันหลังเดินเข้าไปในสุสานต่อ เมื่อเดินเข้ามาซักระยะบรรยากาศโดยรอบเขาเปลี่ยนไป เขาััได้ถึงความเย็นเยือก
"ที่นี่ช่างดูน่ากลัวเสียจริง ชายคนนั้นไม่มีคนมาเยี่ยมเยียนเขาเลยรึ"
ฝีเท้าของมู่ชีหยางหยุดลง เขามองไปที่หลุมศพตรงหน้า ข้างๆหลุมศพนั้นมีบ่อนํ้าขนาดย่อมและมีดอกบัวเติบโตอยู่
"เหตุใดจึงมีดอกบัวเติบโตในบริเวณนี้กัน?"
มู่ชีหยางสะบัดความสงสัยทิ้ง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าหลุมศพของหลิวหรูเซิ่ง สองมือป้องเข้าหากัน
"ข้า! มู่ชีหยางข้ามาขอพบท่าน หลิวหรูเซิ่ง วันนี้! ข้ามีเหตุจำเป็ที่จะต้องนำเคล็ดวิชาถ่ายทอดพลังปราณของตระกูลหลิว มาใช้เพื่อบรรเทาชะตากรรมของลูกข้า ข้าไม่้าให้การเสียสละของภรรยาข้าเปล่าประโยชน์ ได้โปรดท่านช่วยเห็นใจข้า และถ่ายทอดเคล็ดวิชาถ่ายทอดพลังปราณให้ข้าด้วยเถิด. . ."
เมื่อสิ้นเสียงบรรยากาศภายในสุสานเงียบลงและเย็นเยือกกว่าเดิมหลายเท่าตัว แต่มิได้มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น มู่ชีหยางยังคงนั่งคุกเข่าแม้ว่าจะไร้ซึ่งเสียงตอบรับแต่เขาก็มิได้ละความพยายาม สองมือกำแน่นอยู่บนเข่า นํ้าตาเริ่มไหลออกมาไม่รู้ตัว นี่เป็วิธีสุดท้ายที่เขาจะทำให้ภรรยาและลูกชายของเขาได้
". . ."
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายก้านธูป พลังปราณหนาแน่นเริ่มก่อตัวเป็รูปร่างขึ้นบนหลุมศพของหลิวหรูเซิ่งหน้าตาอันหล่อเหลาและรูปร่างที่แข็งแกร่งและดูหนุ่มราวกับเด็กหนุ่มอายุ 17 ปี มู่ชีหยางลืมตาขึ้นและแหงนหน้ามองไปที่ต้นเสียง เด็กหนุ่มคนนั้นเหตุใดช่างหน้าตาคล้ายกับข้าเสียเหลือเกิน. . .
"มู่. . .ชี. . .หยาง. . .เ้ามาจากตระกูลมู่เช่นนั้นรึ! บังอาจ! ! !"
พลังปราณหนาแน่นมากยิ่งขึ้น ราวกับกำลังสร้างพายุใหญ่ภายใต้สุสานแห่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างลอยขึ้นตามแรงลม มีเพียงมู่ชีหยางเท่านั้นที่ยังคงนั่งคุกเข่าต่อหน้าหลิวหรูเซิ่ง
"ข้า! มู่ชีหยาง ข้ามาเพื่อ. . ."
"หุบปาก! ! ! ข้าี้เีฟังอะไรซํ้าซาก!"
"อึก. . ."
มู่ชีหยางกำลังสั่นด้วยความกลัว เส้นขนทุกเว้นบนร่างกายเขาตั้งชัน เขารู้แล้วว่าเหตุใดมู่ลิ่วหยางจึงมือสั่นและเกิดอาการกลัวขนาดนี้ที่ข้างนอกสุสาน หลิวหรูเซิ่งเห็นดังนั้นจึงหัวเราะออกมาอย่างสุดเสียง
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่ข้าน่ากลัวเช่นนั้นเลยอย่างนั้นรึ?"
หลิวหรูเซิ่งมองออกไปข้างนอกสุสานและมองกลับเข้ามาโดยรอบเหมือนจะ้าเห็นใครคนหนึ่ง แต่ที่จากที่เขามองมาทั้งหมดนั้นเขาเห็นเพียงดอกบัว หลิวหรูเซิ่งมิได้ปริปากพูดใดๆออกมาเขาเดินเข้าไปใกล้ดอกบัวแล้วพึมพำเบาๆ
"นางเซียน. . . 100 ปีผ่านมาแล้วสินะ. . ."
แววตาลุ่มลึกของหลิวหรูเซิ่งทำให้ผู้ที่จ้องมองสังเกตเห็นถึงความโศกเศร้าภายใน
"ข้า! มู่ชีหยาง ข้ามาเพื่อขอพบ. . ."
"หุบปาก! ! ! ไอตัวบัดซบนี่ ไม่เห็นหรือว่ากำลังรำลึกความหลัง"
"ข้า้าให้ท่านฟังข้าสักนิด. . ."
"เออ. . .ข้ารู้แล้วว่าเ้า้าอะไร เ้าเป็คนที่มีจิตใจบริสุทธิ์ และเ้า้าเคล็ดวิชาของข้า นั่นไม่เป็ปัญหาถ้าข้าจะมอบให้เ้า เศษเสี้ยวจิติญญาของข้านี้ ก็เก็บไว้รอเพื่อพบนาง. . .แน่นอนว่านางไม่เคยมาเยี่ยมข้าเลย ทิ้งข้านอนหลับเคียงคู่ดอกบัวเช่นนี้"
แววตาลุ่มลึกของหลิวหรูเซิ่งและนํ้าเสียงชวนให้บรรยากาศรอบข้างโศกเศร้าอีกครั้ง
"ท่านช่างมีความเมตตากรุณายิ่งนัก!"
"หึ! เมตตางั้นรึ! เ้ารู้หรือไม่ว่าคนเช่นข้าไม่มีความเมตตาใดๆทั้งสิ้น ที่ข้าตัดสินใจมอบเคล็ดวิชาให้เ้านี้ข้ามีเหตุผลบางอย่าง"
"ข้าขอขอบคุณท่านอีกครั้ง"
"ข้าจะมอบเคล็ดวิชาให้เ้าก็จริงแต่ข้าก็มีเงื่อนไขบางอย่าง!"
"ข้ายอมรับทุกเงื่อนไข ท่านว่ามาเลย!"
มู่ชีหยางพยักหน้ายอมรับเงื่อนไขอย่างไม่คิด เขาต้องรีบแล้วเหตุเพราะการตายของภรรยาเขากำลังจะครบ 1 วันในไม่ช้า เขาไม่มีเวลาคิดใดๆทั้งสิ้น
"ฮ่า ฮ่า ดี! เ้าจงฟังให้ดี"
932
![สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666176559_57641210.webp)
