ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

 เฉินอันหลานไม่อยากให้ใครได้เห็นด้านที่เป็นความจริงที่สุดของตัวเอง แม้แต่หุ่นยนต์ก็ไม่ต้องการ ดังนั้นหลังจากที่เฉินอันหลานเข้ามาในโรงจอดรถแล้วก็ทำการดับไฟในรถลงทันที ในชั่วพริบตาที่ไฟฟ้าดับลง เสียงบ่นพึมพำของโทบี้ก็เงียบหาย และในเวลาเดียวกัน แขนกลโลหะที่รัดอยู่บนร่างกายของเขาก็คลายออกอย่างรวดเร็ว ก่อนกลับไปเก็บยังใต้เบาะที่นั่งเช่นเดิม

เฉินอันหลานยังคงนอนเอนกายอยู่บนเบาะที่นั่ง ทั่วทั้งร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เมื่อภายในรถเงียบลงไป โอเมก้าหนุ่มก็ได้ยินเพียงเสียงหอบกระเส่าและเสียงตึกตักรัวเร็วจากอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่เวลานี้มันค่อย ๆ หนักหน่วงและกระชั้นชิดมากขึ้นเรื่อย ๆ นั่นบ่งบอกได้ว่าสภาวะการติดฮีทของเขาได้กำเริบขึ้นแล้ว ซึ่งความน่ากลัวของมันในตอนนี้ก็คือ...เขาไม่มียาระงับเหลืออีกแล้ว

เฉินอันหลานเหม่อมองไปทางกระจกหน้าต่างรถยนต์ด้วยสายตาว่างเปล่า เขาไม่กล้าโทรศัพท์เรียกหมอ และก็ไม่กล้าออกไปจากรถคันนี้ เพราะไม่อาจควบคุม ฟีโรโมนที่แพร่กระจายออกมาจากร่างกายได้อีก ถ้าเขาออกไปจากที่นี่ ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คงยุ่งยากกว่าที่จะคาดการณ์ได้อย่างแน่นอน… เขายอมระเบิดตัวเองตายอยู่ภายในรถเพราะจัดการกับสภาวะติดฮีทไม่ได้ แต่เขาจะไม่ยอมถูกฝูงอัลฟ่ารุมทึ้งเหมือนโสเภณีเหล่านั้นอย่างแน่นอน

‘ตึกตัก ตึกตัก——’

หัวใจของเฉินอันหลานเต้นระรัวและเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง เร็วจนเหมือนจะทะลุออกมาจากร่างกาย โอเมก้าหนุ่มพยายามควบคุมลมหายใจเพื่อสยบการเต้นของหัวใจที่แสนบ้าคลั่งนี้ให้ แต่ผลกระทบที่สภาวะติดฮีทได้สร้างให้กับร่างกายมันเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการไว้มาก เพราะมันสามารถทำลายสติปัญญาของคนที่มีอาการได้ ทำให้คนคนนั้นได้ยินแค่เพียงความต้องการการครอบครองทางร่างกาย และทำให้คนคนนั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงจนยากที่จะรับไหว… แต่นี่ก็เป็นธรรมชาติของโอเมก้า ยิ่งเฉินอันหลานพยายามที่จะยับยั้งความเป็นธรรมชาตินั้นมากเท่าไรมันก็จะยิ่งไม่ยอมจำนนและต่อต้านมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งเป็นการฝ่าฝืนขีดจำกัดของร่างกายมากขึ้นเท่านั้นด้วย

หัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งจนเกือบจะทะลุออกมานอกอกทำให้ เฉินอันหลานต้องลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เขาเอื้อมมือออกไปจิกประตูรถไว้แน่นเพื่อฝืนความรู้สึกที่มี แต่ตอนนี้อากาศภายในรถแทบจะไม่เพียงพอแล้ว เฉินอันหลานจึงต้องจำยอมเปิดประตูรถออกไป ทว่าหลังจากออกเดินได้ไม่กี่ก้าวขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงลงฉับพลัน เฉินอันหลานทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เขาพยายามที่จะฝืนตัวเองอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่แม้แต่จะสามารถคลานต่อไปได้ จึงทำได้เพียงแค่นั่งหอบหายใจถี่ระรัวอย่างรุนแรงอยู่บนพื้น

เลือดภายในร่างกายเริ่มเดือดพล่าน มันถูกสูบฉีดไปตามแขนขาและทุกตำแหน่งในร่างกาย ส่งผลให้เส้นเลือดฝอยเล็ก ๆ เกิดการแตกตัวอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออกมาอย่างไรอย่างนั้น นี่ทำให้เฉินอันหลานรู้สึกทรมานจนยากที่จะทนไว้ได้

‘ตึก ตึก ——’

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากภายในโรงจอดรถ และใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

เฉินอันหลานที่นั่งหอบอยู่บนพื้นหันกลับไปมองยังที่มาของเสียง แล้วก็เห็นรองเท้าหนังคู่หนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาหาจากฝั่งตรงข้าม ถึงแม้ว่าปฏิกิริยาตอบสนองต่อการติดฮีทจะทำให้เขาไม่มีแรงมากพอที่จะเงยหน้าขึ้นดูโฉมหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แต่กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่แพร่กระจายออกมาจากร่างของคนที่เข้ามาใกล้ในตอนนี้ เฉินอันหลานก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาคือลานเซลอต....อัลฟ่าชั้นสูงที่ทำให้ร่างกายของเฉินอันหลานสั่นสะท้านทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของเขา

ลานเซลอตสำหรับเฉินอันหลานในเวลานี้เหมือนกับเทพเจ้าที่ลงมาช่วยเหลือ   การได้ใกล้ชิดกับเขาคือหนทางรอดของเฉินอันหลาน ดวงตาสีดำทมิฬนั้นเคร่งขรึมและนิ่งสงบมากกว่าปกติหลายเท่า เพียงเฉินอันหลานสบตาเขาแค่ชั่ววินาที ก็ทำให้ร่างทั้งร่างถึงกับอ่อนระทวย จมลงสู่ห้วงความปรารถนาจนถอนตัวไม่ขึ้น

“นานแค่ไหนแล้ว?” ลานเซลอตถาม

เสียงของอัลฟ่าหนุ่มดึงสติคนป่วยให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้ เขา กัดฟันกรอดและก้มหน้ากดข่มแรงปรารถนาภายในลง และพยายามไม่มองสบดวงตาที่เพียงแค่มองมาก็สามารถเข้ายึดครองตัวของเขาได้อย่างง่ายดายคู่นั้น

“ไม่ ไม่เกี่ยวกับนาย”

“ไม่เกี่ยว?” ลานเซลอตเอื้อมมือไปเชยคางของเฉินอันหลานขึ้นมา และบังคับให้เขามองสบตาตัวเอง “หือ?”

หัวใจที่เคยมั่นคงและหนักแน่นของเฉินอันหลานหล่นฮวบหายไปทันที เขาพยายามที่จะเมินหน้าไปทางอื่นไม่ให้ลุ่มหลงต่อผู้ชายคนนี้ แต่อัลฟ่าหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ ยังคงบีบปลายคางเล็กไว้ไม่ให้เขาหนีไปไหน

“ไม่พูดเหรอ?”

“ไม่พูดงั้นฉันไปละกัน”

มือที่จับคางไว้คลายออกอย่างรวดเร็ว มันหายไปพร้อมกับที่หัวใจเฉินอันหลานว่างเปล่าลงทันที โอเมก้าหนุ่มนั่งอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย

ไม่นานนัก ลานเซลอตก็ยกมือขึ้นลูบไล้ไปบนใบหน้าที่แดงก่ำของเฉินอันหลานอีกครั้ง ราวกับกำลังยุแหย่บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกไม่ควร หลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายพยายามกดข่มอารมณ์อยู่อย่างหนักหน่วง เขาก็หยุดมือและยืนขึ้นเตรียมจะเดินจากไป

ทว่าวินาทีต่อจากนั้น เฉินอันหลานก็เอื้อมมือออกไปจับขาของเขาไว้

ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนรอยยิ้มออกมาทันที เท้าที่กำลังจะก้าวเดินหยุดชะงักลง แต่ถึงอย่างนั้นแผ่นหลังกว้างก็ยังคงมีให้แก่เฉินอันหลาน

“ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันไม่ใช่เหรอ?”

ร่างกายของโอเมก้าหนุ่มที่ยิ่งนานก็ยิ่งทุกข์ทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ มีเสียงร้องตะโกนในหัวนับไม่ถ้วน เสียงตะโกนที่ต้องการให้เขารั้งลานเซลอตเอาไว้ เฉินอันหลานพยายามกัดฟันกรอด เพราะไม่สามารถกำจัดเสียงบ้าบอที่ดังก้องอยู่ในหัวสมองของตัวเองเหล่านี้ออกไปได้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ยอมแพ้ จับขาของลานเซลอตแล้ว ค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเกิดความลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายเอ่ยรั้งอีกฝ่ายไว้

“อย่าไป”

ลานเซลอตก้มหน้าลงมองเฉินอันหลานที่นั่งอยู่บนพื้น เฉินอันหลานในเวลานี้ไม่มีแม้แต่ความเย็นชาและความหยิ่งยโสหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาแสนพร่ามัว แขนสองข้างกอดขาเขาแน่นเพื่อขอร้องให้เขาอยู่——

-- นี่เป็นคำเชิญชวนที่ยากจะปฏิเสธได้สำหรับผู้ชายแทบทุกคน --

วินาทีต่อจากนั้น ลานเซลอตก็ช้อนร่างเฉินอันหลานขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็อุ้มโอเมก้าหนุ่มไปยังรถที่อยู่ใกล้ที่สุด เฉินอันหลานพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แม้จะเลือนรางแต่เมื่อรับรู้เหตุการณ์ที่เป็นอยู่ขณะนี้ใบหน้าของเขาก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เขาพยายามเมินหน้าไปทางอื่นไม่มองหน้าคนที่กำลังอุ้มตนไว้

“เงยหน้าขึ้น”

“ถ้าไม่เงยฉันไปนะ”

เฉินอันหลานกัดฟันกรอด ทำได้เพียงแค่หันหน้าไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ความรู้สึกที่ทั้งอับอายและตื่นเต้นนี้ทำให้ปฏิกิริยาตอบสนองจาก ส่วนลึกของร่างกายรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเห็นริมฝีปากเล็ก ๆ และอวบอิ่มมีรอยขบกัด ดวงตาของลานเซลอตก็เคร่งขรึมลงทันที พริบตาต่อมาอัลฟ่าหนุ่มก็กระชากคอเสื้อเฉินอันหลานขึ้นมาจากฝากระโปรงหน้ารถโดยไม่พูดไม่จา ดวงตาสีดำทมิฬจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโอเมก้าตรงหน้าเนิ่นนาน จากนั้นก็ประกบริมฝีปากลงอย่างดูดดื่ม ขบกัดริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงเพื่อทำโทษที่เขาแสดงพฤติกรรมต่อต้าน

ความเจ็บปวดแพร่กระจายไปทั่วริมฝีปากที่ถูกบดขยี้ ในพริบตานั้นเฉินอันหลานก็ได้ลิ้มลองกลิ่นคาวเลือด ทว่าทั้งความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดที่สัมผัสได้กลับกระตุ้นเส้นประสาทของเขา ทำให้เขาไม่สามารถยับยั้งความรู้สึก ‘ชื่นชอบ’ การถูก ลานเซลอตทำรุนแรงใส่ตัวเองเช่นนี้ได้

เมื่อสติทั้งหมดขาดสะบั้น สัญชาตญาณดิบราวกับสัตว์ป่าที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในกายก็ถูกปลดปล่อยออกมา เฉินอันหลานสั่นสะท้านไปหลายวินาที ไม่นานเขาก็กระชากเนกไทของลานเซลอตแล้วบดจูบลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างร้อนแรงเช่นกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงของคนตัวเล็กกว่า นัยน์ตาของลานเซลอตก็ เคร่งขรึมลงอีกระดับ เขาเอื้อมมือไปโอบรอบเอวเฉินอันหลานอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ดูดดึงริมฝีปากนั้นอยู่พักใหญ่ ลานเซลอตก็ดันตัวของโอเมก้าหนุ่มให้นอนราบลงบนฝากระโปรงรถแล้วพรมจูบไปทั่วร่างบางอย่างบ้าคลั่งและเร่าร้อน พร้อมกับปลดเปลื้องผ้าของเฉินอันหลานทีละชิ้น

เฉินอันหลานเองไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับตอบสนองกลับไปอย่างร้อนแรงด้วยซ้ำ

※※※※※※※※※※

ณ ตระกูลหลิน

หลินฉ่าวเจ๋อกำลังถือขวดเหล้าเดินเข้าไปในห้องรับแขก ก่อนจะรับโทรศัพท์และนั่งลงบนโซฟา

“คุณชายลู่ นายก็ได้ไปเจอพ่อตาแม่ยายแล้ว ยังจะเป็นกังวลอะไรอีกล่ะ?”

(ฉันนอนไม่หลับเลย เดี๋ยวฉันไปหานายนะ)

“ได้ ฉันอยากหาใครสักคนคุยด้วยพอดี”

(ทำไม นายเองก็มีเรื่องคาใจเหรอ?)

“มาก่อนเถอะค่อยคุยกัน วางแล้วนะ”

หลินฉ่าวเจ๋อไม่อยากพูดอะไรทางโทรศัพท์มากนัก หลังจากวางสาย เขาก็นั่งดื่มเหล้าคนเดียวบนโซฟาอยู่พักใหญ่ เมื่อดื่มไปได้กว่าครึ่งขวด เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น หลินฉ่าวเจ๋อรีบเดินไปเปิดประตูทันที

เมื่อประตูเปิดออก คนที่ยืนอยู่ข้างนอกกลับไม่ใช่ลู่ฮหวายที่นัดไว้ แต่เป็น เว่ยเชียนเฉิน... คนที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปี

“เชียนเฉิน?”

“นายดูแลหนังหน้าให้ดีได้เหมือนเดิมเลยนะ หลายปีมานี้ก็ยังไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ไม่แปลกใจเลยหลังจากที่เสี่ยวหมิงหมิงเจอกับนายเมื่อสองสามวันก่อนเขาถึงได้ ดูไม่ค่อยมีสติอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่… หนังหน้าแบบนี้ ถ้านายไม่ได้ฉีดอะไรใส่หน้าเลย ก็คงไม่มีทางเหมือนเดิมแบบนี้ได้แน่ ใช่มะ?”

หลินฉ่าวเจ๋อตกใจไม่น้อย และก็เข้าใจได้ในที่สุดว่าเว่ยเชียนเฉินยังไม่เลิกอคติต่อเขา เขาจึงได้แต่คลี่ยิ้มแล้วเชิญอีกฝ่ายเข้าบ้าน

เว่ยเชียนเฉินยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ เขาทำแค่ดึงเช็คเงินสดในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นไปตรงหน้าของหลินฉ่าวเจ๋อ

“นายก็เป็นโอเมก้าคนนึง เชื้อเชิญผู้ชายเข้าบ้านกลางดึกกลางดื่นแบบนี้มันน่าเกลียด แล้วถึงตอนนั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันจะมองหน้าเสี่ยวหมิงหมิง ต่อได้ยังไง”

“นี่คือ?”

“เช็คที่นายน้อยฝากฉันมาให้นาย... ค่าเซรุ่ม”

หลินฉ่าวเจ๋อมองดูตัวเลขที่เขียนอยู่บนเช็คใบนั้น จากนั้นก็ยื่นมือออกไปรับ

เว่ยเชียนเฉินเลื่อนมือหลบฉับอย่างไม่ยอมให้หลินฉ่าวเจ๋อจับเช็คได้โดยง่าย

“ไม่คิดจะถามไถ่ข่าวคราวแฟนคนก่อนของตัวเองบ้างเลยหรือไงฮะ!? ถึงจะเลิกกันแต่มันก็ผ่านไปหลายปีแล้ว อีกอย่างตอนนั้นเสี่ยวหมิงหมิงเองก็ดีกับนายมากเลยไม่ใช่เรอะ?!”

แววตาของหลินฉ่าวเจ๋อเปลี่ยนไปทันที เขาเก็บสีหน้าที่ซ่อนไว้ไม่อยู่อีก

“ทำไม เพื่อจะจับคนรวย ๆ ก็เลยเตะแฟนเก่าตัวเองให้พ้นทาง แบบนี้ไม่ปอดแหกเกินไปหน่อยเหรอครับคุณหลิน?”

“นี่เป็นคำพูดที่หมิงจวงฝากนายมาพูดกับฉันเหรอ?”

“นายมันเห็นแก่ตัว ไอ้คนหน้าเงิน!” เว่ยเชียนเฉินด่าแล้วเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะก้มหน้าลงไปกระซิบข้างหูของหลินฉ่าวเจ๋อ “หมิงจวงไม่ได้ให้ฉันมาพูดอะไรแบบนี้กับนายหรอก ฉันขอเตือนนายเอาไว้อย่างนะ หลังจากนี้อยู่ให้ห่างจากเสี่ยวหมิงหมิงซะ อย่าได้เอาความไร้ยางอายของตัวเองไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้”

หลินฉ่าวเจ๋อเม้มปากแน่นสนิทไม่พูดอะไรโต้ตอบ

เว่ยเชียนเฉินยิ้มออกมา จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นก่อนจะนำเช็คที่อยู่ในมือยัดใส่กระเป๋าเสื้อของคู่สนทนา

“เก็บเงินนี่เอาไว้ดี ๆ นายรักเงินมากนี่ หาเงินก็ได้มากขนาดนี้ หลังจากที่ แก่ตัวลงก็หาแมงดามาเลี้ยงไว้ดูเล่นสักคนสิ โบราณว่าไว้คนดีมักมีอายุสั้น แต่คนชั่วกลับอายุยาวนานพันปี ดังนั้นชีวิตของนายยังอีกยาวววววไกล ค่อย ๆ เสพสุขไปละกันเนอะ”

“พูดแบบนี้ไม่แรงไปหน่อยเหรอ”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

เว่ยเชียนเฉินแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันไปมองว่าใครกันที่ไร้มารยาทได้ถึงขนาดนี้ ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าจะเป็นเฉินหยินชิง วินาทีที่สายตาประสานกัน เว่ยเชียนเฉินก็ตื่นตกใจขึ้นมาไม่น้อย

ลู่ฮหวายเดินมาตรงหน้าเว่ยเชียนเฉิน

“ไอ้คนไม่มีชื่อ”

“ไอ้…”

“คุณเว่ย ไม่ว่าระหว่างนายกับฉ่าวเจ๋อจะเกิดความเข้าใจผิดอะไรต่อกันก็ตาม แต่คำพูดเมื่อสักครู่ของคุณมันดูแรงเกินไปหน่อยนะ ช่วยขอโทษฉ่าวเจ๋อด้วย”

เว่ยเชียนเฉินมองไปทางลู่ฮหวาย จากนั้นก็มองไปทางเฉินหยินชิงที่ยังคง ยืนอยู่ตรงข้ามไม่ขยับเขยื้อนไปไหนอีกครั้ง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์และเหยียดหยาม

“หลินฉ่าวเจ๋อ นายคงเหงาน่าดูเลยสินะ ดึกขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังมีผู้ชายมาหาตั้งสองคนเลย กินไหวเหรอเนี่ย?”

เฉินหยินชิงจ้องเขม็งไปทางเว่ยเชียนเฉินนิ่ง

เมื่อลู่ฮหวายได้ยิน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงทันใด ก่อนจะเอ่ยเตือนคนปากมอม

“คุณเว่ย รีบขอโทษฉ่าวเจ๋อดีกว่านะ”

“แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะ?” เว่ยเชียนเฉินละสายตาจากเฉินหยินชิง แล้วหันมองลู่ฮหวาย “นายอยากมีเรื่องกับฉันเหรอ?”

แววตาของลู่ฮหวายเคร่งขรึมลง และเตรียมจะลงมือทันที

“อาฮหวาย!” หลินฉ่าวเจ๋อร้องห้ามเสียงดัง

“ฉ่าวเจ๋อ เขาพูดกับนายขนาดนี้ นายไม่โกรธเขาสักนิดเลยเหรอ?”

“ไม่มีอะไรต้องโกรธ คุณเว่ยมักจะพูดแบบที่ใจคิดเสมอ”

“แต่…”

“เห็นแก่หน้าของนายละกัน ช่างเถอะ”

ลู่ฮหวายขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากที่เงียบไปพักใหญ่เขาก็ขยับตัวออก

เว่ยเชียนเฉินยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เดินผ่านลู่ฮหวายไป ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเฉินหยินชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก

“คุณชายรองเฉิน ขอให้สนุกนะครับ หวังว่าครั้งต่อไปเราจะได้เจอกันอีก”

“หยุดก่อน” เฉินหยินชิงเรียกเว่ยเชียนเฉินที่กำลังจะย่างเท้าออกไป

เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงัก จากนั้นก็หันมาทางเฉินหยินชิงพร้อมกับรอยยิ้ม

“ทำไมเหรอครับ คุณชายรองเฉิน มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ?”

เฉินหยินชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

“เมื่อกี้นายพูดว่าอะไร?”

“ผมพูดไปตั้งเยอะ ไม่ทราบว่าคุณชายรองเฉินหมายถึงประโยคไหนครับ?”

“ประโยคนั้น”

“ขอให้สนุก”

เมื่อสิ้นสุดเสียงของเว่ยเชียนเฉิน เฉินหยินชิงก็ล้วงหยิบปืนขึ้นมาจ่อขมับ คนตรงหน้าทันที การกระทำนี้รวดเร็วเสียจนทำให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ทว่าเว่ยเชียนเฉินก็ยังใช้ปืนเก่งกว่า เขาสังเกตเห็นตั้งแต่อีกฝ่ายขยับมือแล้ว แต่นักฆ่าหนุ่มก็ตั้งใจ ที่จะให้ฝ่ายนั้นคุมเกม เพราะเขาเองก็อยากเห็นว่าเฉินหยินชิงยังมีไม้ตายอะไรซ่อนอยู่บ้าง

***แจ้งข่าว Ebook #ยอดสายลับโอเมก้า***

E-book #ยอดสายลับโอเมก้า เล่ม 5 พร้อมวางขาย วันที่ 14/02/2566 เวลา 00.00 หรือเที่ยงคืนวันวาเลนไทน์คืนนี้ค่ะ

นักอ่านที่กำลังรออยู่เตรียมจับจองเป็นเจ้าของได้เลยจ้า

--- จิ้มซื้อ Ebook ได้ที่ >> Pinto ebook, ธัญวลัย, MEB ebook ฯลฯ ---

-------------------------------------------

ในที่สุดเรื่องราวของพ่อเจ้าประคุณทั้งสองก็มาถึงครึ่งหลังอย่างเต็มตัวแล้ว...อ่ะฮืออออ อันที่จริงเดี๊ยนก็ไม่ได้อยากสปอยนะฮะ แต่ขอบอกเลยว่าเล่มนี้มันเจ้มจ้น มันส์นัว ดุเดือดเลือดพล่าน เหมือนกินชาบูหม่าล่าแล้วชาลิ้นแต่ก็ยังไม่เข็ดต้องกินต่อ (อิฉันชอบเป็นการส่วนตัวถ้าดูอวยมากเกินไปต้องขออภัย) แบบที่อยากให้อ่าน อ่านเองด้วยนะ ห้ามให้เพื่อนเล่า ตามลุ้นเอง ตามเดากับเนื้อเรื่องกันเอาเอง ย้ำขอเตือนอย่าให้เพื่อนเล่านะงับ งื้อออออออออ i>.<i

แบนเนอร์มาในธีมสีชมพูหวานแหววต้อนรับวาเลนไทน์

------>> แบนเนอร์รับวาเลนไทน์จ่ะ ใครจะโสดก็โสดไป แต่น้องอันหลานของฉันมีคู่ วั๊ยยย... <<-------

ใครมีคู่จะอยู่หวาน ๆ กับแฟนก็ทำไป ใครจะสารภาพรักกับคนคุยที่ยังไม่ได้คบซักทีก็ลุยโลด

หรือจะโสดเปลี่ยนโหมดมาสอยน้องเฉิน-พี่ลานไปนอนอ่านแบบเชิด ๆ เพื่อรอวันของเราในอีก 2 วัน (หวยออก) ก็เริ่ดเลย

-- ฝากไว้ให้คิดว่า...รักใครก็รักได้แต่อย่าลืมรักตัวเองกันด้วยนะจ๊ะ --

ส่วนอิชั้นขอไปซื้อคิดแคทบอกรักให้ตัวเองแปป...จะได้แวะแผงล็อตเตอรี่ด้วยเลยยยย ((มุ่งมั่น @0@i))