จ้ายเหว่ยพลิกชีวิตลิขิตชะตา

ฟางหรงเหลือบมองเฉินเล่อตอนนั้นเธอไม่น่าเลือกผิดคนเลย ถ้าเธอเลือกเฉินเล่อป่านนี้เธอคงมีความสุขไปแล้ว กลุ่มเธอมีทั้งหมดห้าคน เฉินเล่อ เยว่ซิน เธอ เทียนหยางสามีเธอแล้วก็เฟยหลิน ตอนนั้นเฉินเล่อยังไม่ดูดีขนาดนี้แล้วเขาก็ดูเรียบร้อยเกินไปเธอเลยตกลงใจเลือกเทียนหยางเป็๲แฟน พวกเธอแต่งงานกันหลังจากเรียนจบเพราะเธอเป็๲คนบังคับเขาเองแต่ชีวิตการแต่งงานของพวกเธอมันก็ไม่ได้สวยหรูแบบที่เธอคิดไว้ ถ้าเฉินเล่อเลือกเธอตอนนี้เธอก็ยอมเลิกกับสามีมาอยู่กับเขาทันทีแน่นอน

“เฟยหลินติดต่อมาบ้างไหม” เฉินเล่อถามขึ้นมา

“ไม่นะ ๻ั้๹แ๻่เฟยหลินย้ายจากหมู่บ้านพร้อมเธอไปทหารวันนั้นก็ไม่เคยได้ข่าวอีกเลย”

เฉินเล่อไม่ได้พูดอะไรอีกเขายังนั่งอยู่ที่เดิม ฟางหรงที่นั่งมานานแล้วเห็นเขาไม่สนใจเธอก็คิดว่าเสียเวลาเธอเลยขอตัวกลับบ้านไป

ตอนนี้ใกล้จะเย็นแล้วจ้าวเหว่ยตื่นขึ้นมาก็ล้างหน้าจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย เธอแต่งเข้ามาบ้านนี้แล้วเธอก็ต้องช่วยคนอื่นทำงานก่อนที่จะเดินไปที่ครัวเพื่อช่วยแม่เฉินเล่อทำงาน

ห้องครัว…

“ป้ามีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ”

“เข้ามาทำไมเธอกลับเข้าห้องไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวอาหารเย็นเสร็จจะให้คนไปเรียกที่ห้อง แล้วเธอก็ควรเรียกฉันว่าแม่นะไม่ใช่คุณป้า” แม่เฉินเล่อที่กำลังหั่นเนื้อหมูอยู่เงยหน้ามาคุยกับเธอ

“ให้ฉันช่วยเถอะค่ะฉันไม่สบายใจที่จะอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้แม่ทำครัวคนเดียว”

“ปากหวานเชียวนะรู้จักประจบคนแก่ด้วย งั้นฉันเรียกหนูเหมือนที่บ้านก็แล้วกัน เหว่ยเอ๋อร์ ใช่ไหมจ๊ะ”

“ค่ะ” จ้าวเหว่ยมองตาแม่ของเฉินเล่อเพื่ออ่านความคิดที่แม่ของเขามีต่อเธอ

น่าเอ็นดูจริงๆ เด็กที่หน้าตาน่ารักขนาดนี้อาเล่อใจแข็งได้ยังไงนะ ขอให้เธอไม่เป็๲เหมือนพ่อเธอก็พอแล้วฉันจะดูแลเธอให้ดีเอง

จ้าวเหว่ยรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยอย่างน้อยๆ พ่อแม่ของเฉินเล่อก็ไม่ใช่พ่อแม่สามีใจร้ายแบบในละคร เธอช่วยแม่หั่นผักที่เตรียมไว้ทำอาหารเย็นนี้ พวกเธอสองคนช่วยกันทำอาหารในระหว่างที่ทำแม่เฉินเล่อก็ถามเ๱ื่๵๹ต่างๆ ของเธอไปด้วยเพื่อเป็๲การเก็บข้อมูลลูกสะใภ้

“อาเล่อได้บอกหนูหรือเปล่าว่ารอบนี้เขาหยุดกี่วัน”

“ไม่ได้บอกค่ะ”

“แม่ขอพูดอย่างเห็นแก่ตัวกับหนูได้ไหมเหว่ยเอ๋อร์ หนูอดทนกับพี่เขาหน่อยนะพี่เขาจริงๆ แล้วไม่ได้เป็๲คนไม่ดีแต่เขามีเ๱ื่๵๹ทุกข์ใจมานานแค่นั้นเอง” แม่กล่อมจ้าวเหว่ยเพราะลูกชายบอกว่าเธอเป็๲คนขอเลิก

“ฉันเข้าใจค่ะว่าเขาไม่มีความสุข ถ้าเขาอยากหย่าฉันก็จะหย่าให้เขาค่ะ” จ้าวเหว่ยพูดแบบไม่คิด

“ห้ามพูดแบบนี้อีกนะ จะไม่มีการหย่าอะไรทั้งนั้นพ่อแม่ไม่ยอมแน่นอนเหว่ยเอ๋อร์สบายใจได้”

จ้าวเหว่ยแอบมองบน ฮัลโหลล… คุณแม่ข๋าา… ฉันนี่ล่ะค่ะคนที่อยากจะหย่าไม่ใช่เขา

พวกเธอทำกับข้าวด้วยกันจนเสร็จก็เอาอาหารเย็นขึ้นโต๊ะ เฉินเล่อก็ยังไม่กลับมาจากข้างนอก พ่อของเขามองหน้าจ้าวเหว่ยอย่างไม่สบายใจก่อนที่เขาจะให้ทุกคนที่รออยู่กินข้าวก่อนได้เลย

บนโต๊ะอาหารมีคนกินอาหารเย็นอยู่ห้าคน พ่อแม่ จ้าวเหว่ย อ้ายเหรินน้องชายและซิงซิงลูกชายของเฉินเล่อ เด็กน้อยซิงซิงขอนั่งกับแม่ใหม่ของเขา จ้าวเหว่ยก็ตอบตกลงทันทีเพราะเด็กคนนี้รู้ความไม่สร้างความหวุดหวิดใจให้เธอ เธอคิดว่าเธอรับมือเขาได้

จ้าวเหว่ยกับซิงซิงกินข้าวด้วยกัน โดยที่จ้าวเหว่ยเป็๲คนคีบอาหารให้เขาทั้งสองคนกินข้าวกินตามปกติโดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกสามคนในโต๊ะเห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกดีที่จ้าวเหว่ยกับซิงซิงเขากันได้

หลังอาหารเย็นจ้าวเหว่ยไปช่วยล้างจานก่อนที่เธอจะขอตัวออกไป

ห้องนอนเฉินเล่อ..

จ้าวเหว่ยลากหีบสินเ๽้าของของเธอออกมาเปิดดู

การใช้ชีวิตในรอดไม่ว่าจะชีวิตจริงหรือในนิยายฉันต้องมีเงิน ถ้าไม่มีเงินนอกจากรถชนตายฉันก็จะอดตายในนิยายด้วย น่าอนาถไปนะถ้าอดตายแบบนี้ในนิยายแล้วฉันจะได้เกิดใหม่อีกครั้งหรือเปล่าหรือไม่ใช่ว่าฉันไปอยู่นิยายเ๱ื่๵๹อื่นของแม่พวกนิยายจีนโบราณ ฉันจะเอาตัวรอดยังไง

ไม่ได้การล่ะ ในเมื่อชีวิตมันเล่นตลกแบบนี้ ฉันต้องรอดให้ได้อย่างน้อยแก่ตายในนิยายก็ยังดี

กล่องที่หนึ่ง ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน ผ้านวม กระจก กรรไกร เข็มกับด้าย ไร้ประโยชน์สิ้นดี

กล่องที่สอง กะละมังสีแดง ถังน้ำสีแดง กระป๋องน้ำสีแดง เสื้อผ้า เฮ้อ!!... ไร้ค่าจริงๆ

กล่องที่สาม ขนม แล้วก็เสื้อผ้าอีกล่ะ ยังมีกล่องเล็กอีกหนึ่งใบ อุ๊ย!!.. มีลุ้นแล้ว

จ้าวเหว่ยหยิบกล่องใบเล็กที่อยู่ด้านในออกมาก่อนที่จะไปนั่งบนเก้าอี้ เธอค่อยๆ เปิดกล่องใบนี้เหมือนลุ้นรางวัล

พระเ๽้าเข้าข้างฉันแล้ว จ้าวเหว่ยเห็นแหวนทองหนึ่งวงแล้วก็แบงก์หนึ่งหยวนอยู่ข้างในกล่องนี้ จ้าวเหว่ยเอาเงินออกมานับไปนับมาสามรอบ เงินสินเดิมเ๽้าสาวที่พ่อเธอให้มามีสามสิบหยวนเท่านั้น ก็ยังดีกว่าไม่ได้เลยสักหยวนจ้าวเหว่ยผิดหวังแต่เธอก็ปลอบใจตัวเอง

ส่วนแหวนจากความทรงจำร่างนี้เป็๲ของแม่จ้าวเหว่ย เธอไม่กล้าเอาขายแลกเงินหรอกไม่ใช่เพราะเธอเป็๲คนดีแต่มันเป็๲แหวนแทนใจของแม่ที่ลวดลายไม่ต่างจากแหวนของแม่แท้ๆ ของเธอในโลกของความเป็๲จริงเลย เธอจะเห็นแก่ตัวสักหน่อยคงไม่เป็๲ไรที่จะคิดว่ามันคือของที่เป็๲ตัวแทนของแม่เธอเอง

ก๊อก…ก๊อก…

ซิงซิงเปิดประตูเข้ามาในห้อง

“ผมนอนกับคุณด้วยได้ไหม”

“ปกติเธอนอนกับใครล่ะ” จ้าวเหว่ยมองเขาอย่างสงสัย

“นอนกับย่าบ้าง นอนกับอาบ้าง” ซิงซิงปีนเก้าอี้มานั่งข้างเธอ

“แล้วเธอไม่มีห้องของตัวเองเหรอ”

“มีครับแต่ปู่กับย่าไม่ให้ผมนอนคนเดียวแล้วผมก็ไม่อยากนอนคนเดียวด้วย”

“ได้ซิ เธอนอนกับฉันที่นี่ล่ะแล้วก็เรียกฉันว่าพี่จ้าวเหว่ยก็แล้วกัน ตกลงไหม”

“อื้อ..ก็ได้” ซิงซิงก้มหน้าหลังจากตอบเธอ เธอคงไม่อยากเป็๲แม่เขาจริงๆ

จ้าวเหว่ยเห็นท่าทีของเขาแล้วก็สงสารแต่เธอไม่อยากให้ความหวังเด็กคนนี้ในวันที่เธอจากไปเขาจะเสียใจเพราะเธอ เธอตัดปัญหาเ๱ื่๵๹นี้๻ั้๹แ๻่ต้นเลยจะดีกว่า

“เธออาบน้ำหรือยังถ้าอาบแล้วเธอก็ไปรอฉันที่เตียงก่อนนะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อน”

จ้าวเหว่ยไปหิ้วน้ำร้อนที่เธอต้มทิ้งเอาไว้มาผสมน้ำอาบ เธอชินกับการอาบน้ำอุ่นกว่าจะได้อาบน้ำดีๆ ต้องลำบากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!!

เธอเข้าไปอาบน้ำโดยที่ไม่ได้สนใจว่าเฉินเล่อจะกลับมาบ้านหรือยังการที่เขาไม่อยู่บ้านมันดีกับเธอมากกว่า อาบน้ำเสร็จเธอก็เจอแม่ของเขาอยู่หน้าห้องเธอพอดี

“ซิงซิงอยู่ในห้องหรือเปล่าจ๊ะ”

“คืนนี้เขาจะนอนกับฉันค่ะ”

“ไม่ดีหรอกมั้งพวกเธอเพิ่งแต่งงานนะ เขามานอนด้วยตอนนี้ไม่เหมาะหรอก”

“ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะ ให้เขานอนกับฉันที่นี่นั่นล่ะ”

แม่เฉินเล่อขัดเธอไม่ได้เลยปล่อยให้หลานชายนอนกับพ่อและแม่เลี้ยงของเขาที่ห้องนี้

จ้าวเหว่ยเข้ามาในห้องเธอเห็นซิงซิงยังไม่นอน เขานั่งรอเธออยู่

“เธอยังไม่นอนเหรอ? ไม่ง่วงหรือไง? ” จ้าวเหว่ยไปนั่งข้างเตียง

“รอพี่ครับ”

จ้าวเหว่ยทาครีมให้ตัวเองและทาให้เขาก่อนที่เธอจะกล่อมเขาให้นอนบนเตียงของเฉินเล่อ เธออยากมีน้องชายมาตลอดก็ถือว่าเธอเลี้ยงน้องชายก็แล้วกัน

เฉินเล่อกลับเข้ามาบ้านในตอนดึกเขาเข้าไปในห้องก็เห็นจ้าวเหว่ยกับลูกชายของเขากำลังนอนด้วยกันอยู่บนเตียง เขายืนมองภาพนี้สักพักก่อนที่จะหยิบเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำ

ก่อนที่เขาจะมานอนบนเตียงเขานอนมองเพดานห้องเกือบทั้งคืน เขาทำใจไม่ได้จริงๆ ที่จะไม่รู้สึกระแวงแล้วก็รังเกียจผู้หญิงคนนี้แต่เขาก็อยากหาสาเหตุที่เขาอ่านใจเธอได้ ตอนนี้หลายเ๹ื่๪๫ตีกันไปหมดในสมองเขา

วันนี้เป็๞วันที่ต้องกลับไปเยี่ยมบ้านแม่สามีเธอจัดของเตรียมไว้ให้จ้าวเหว่ยเอากลับไปบ้านในวันนี้

เธออยู่บ้านนี้มาสามวันล่ะ เธอรู้ว่าจริงๆ บ้านนี้ก็ค่อนข้างลำบากมากเลยทีเดียว เงินเดือนของเฉินเล่อต้องเอามาใช้หนี้ที่พวกเขาหยิบยืมมาตอนที่กำลังลำบากอยู่ ส่วนลูกอีกคนก็เรียนหนังสือ แต่งานแต่งงานของเธอพวกเขาก็จัดแบบไม่ให้เสียหน้าครอบครัวเธอเลย แถมของเอากลับบ้านวันนี้ก็ไม่ได้น้อยหน้าคนอื่นเช่นกัน

“มันไม่เยอะไปหน่อยเหรอคะแม่” จ้าวเหว่ยเห็นใจ

“ของบ้านเราเยอะแยะไม่เห็นจะเยอะตรงไหนเลย” แม่สามีปลอบเธอ

จ้าวเหว่ยมองตาแม่สามีเพื่ออ่านใจ

ลำบากก็ไม่เป็๞ไรหรอกแต่แม่ไม่อยากให้เธอกลับไปโดนครอบครัวตำหนิ เธอเป็๞คนบ้านหยางแล้วแม่จะปล่อยให้เป็๞แบบนั้นได้ยังไง

จ้าวเหว่ยพูดไม่ออกกับสิ่งที่เธอรับรู้ แม่สามีคนนี้เป็๞คนดีจริงๆ

“เฉินเล่อจะไปกับลูกด้วยหรือเปล่า”

“ไม่รู้ซิคะ ฉันไม่ได้คุยกับเขาเลยค่ะ” จ้าวเหว่ยก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วก็ไม่สนใจด้วย

“จะพูดอีกนานไหมจะไปได้หรือยัง” เฉินเล่อที่ยืนฟังอยู่นานแล้ว ส่งเสียงเรียกเธอก่อนที่จะเดินนำหน้าเธอไป

แหม!! ทำตัวเหมือนคนอื่นเขาง้อให้ไปด้วยเลยเนอะ เดินอย่างพระเอกหนังนำหน้าไปเลยนะ แต่ฉันไม่ได้ขอให้นายไปด้วยสักหน่อยย่ะ

เฉินเล่อหยุดเดินเพื่อรอเธอเดินมาข้างๆ เขาก่อนจะมองหน้าเธอแบบเอาเ๹ื่๪๫ จ้าวเหว่ยก็ไม่เข้าใจว่าเขาเป็๞อะไร แต่เธอก็เดินนำหน้าเขาไปไม่สนใจที่จะถามด้วย