มู่เฉียนซีกล่าว “ว่ามา”
“ท่านผู้นำตระกูลเป็นักปรุงยาด้วยใช่ไหมขอรับ ?”
เมื่อครู่ท่านผู้นำอยู่ในห้องยา ขั้นตอนวิธีการปรุงแม้แต่อวิ๋นเซิ่งยังทำไม่ได้ถึงขนาดนี้
“นักปรุงยารึ ? ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก เ้าจงรวบรวมตำราเกี่ยวกับการปรุงยาของเ้าหมอคนนั้นมา ส่งไปที่เรือนสุ่ยซีของข้า ข้าจะเรียนรู้ดู”
แต่เดิมนางเคยเป็ประมุขหมอปีศาจ วิธีการทำยาของหัวเซี่ย (ประเทศจีน) กับการปรุงยาของโลกนี้ไม่เหมือนกัน
การปรุงยาเป็เื่ที่สำคัญมาก แต่นายหญิงของพวกเขากลับพูดแค่ ‘เรียนรู้ดู’
ถ้าหากว่าแค่เรียนก็เป็หมอปรุงยาได้แล้วล่ะก็ กลัวว่าหมอปรุงยาทั้งทวีปเสวียคงจะหาก้อนเต้าหู้ชนปลิดชีพ
“ขอรับ”
“เื่ต่อไป ตามข้าไปห้องยา ข้าต้องไปห้องยาเพื่อปรุงบางสิ่ง”
“ขอรับ”
หลิงซือหลินคุ้นเคยกับห้องยาเป็อย่างดี มู่เฉียนซี้าอะไร เขาก็หามาให้ด้วยความรวดเร็ว
แต่พวกเขาไม่รู้จริง ๆ ว่านายหญิงนำตัวยาแต่ละชนิดที่มีคุณสมบัติตรงข้ามกันมาใส่รวมกัน ทำไปเพื่ออะไร ?
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฤทธิ์ยาต้องตีกัน แต่ท่านผู้นำตระกูลกลับนำพวกมันมารวมเข้าด้วยกันโดยไม่เกิดเหตุการณ์ใดขึ้น
มู่เฉียนซีนำยาที่ปรุงเสร็จมาเทใส่ขวดและกล่าวขึ้นว่า “ไป ตามข้าไปเรือนอวู่โยว”
“เรือนอวู่โยว” หลิงซือหลินมีสีหน้าใเมื่อได้ยินชื่อเรือนนั้น
ที่นั่นเป็เรือนที่มู่อวู่ซวงคุณชายสามแห่งตระกูลมู่ของพวกเขาพำนักอยู่ ผู้เป็ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแคว้นจื่อเยี่ย
“ใช่”
“ขอรับ” หลิงซือหลินก้มหน้า
เรือนอวู่โยว ในตระกูลมู่ทั้งหมดนอกจากเ้าของเรือนนี้แล้ว ผู้ที่สามารถเดินเข้าออกตาม้าก็มีเพียงมู่เฉียนซี ผู้นำตระกูลคนนี้เท่านั้น
หลิงซือหลินมาถึงที่หน้าประตูก็ถูกขวางทาง มู่เฉียนซีจึงเอื้อมมือไปรับยาและกล่าวว่า... “เ้ากลับไปก่อนไป”
ท่านผู้นำตระกูลนำยามาหาคุณชายสาม ยานั้นคงไม่ใช่ยารักษาโรคของคุณชายสามหรอกนะ! หลิงซือหลินแอบคิด
เมื่อเดินเข้ามาใกล้เรือนอวู่โยวที่ห้อมล้อมไปด้วยต้นไผ่ ก็เห็นบุรุษสวมชุดขาวนั่งอยู่บนรถเข็นในกลางดงไผ่ทึบ เขานั่งสงบนิ่งมองนกที่โผบินผ่านไปมา
ปอยผมพาดร่วงลงมาที่ไหล่ แสงแดดที่สาดส่องผ่านต้นไม้ ประกายแสงกระทบเข้าใบหน้าเขาทำให้ดวงหน้าอันผุดผ่องดั่งหยกนี้มีความงดงามโดดเด่นเหนือใคร
เมื่อได้ยินเสียงเดิน เขามีรอยยิ้มที่สงบเหมือนสายลมที่พัดผ่านจิตใจคน “ซีเอ๋อร์มาแล้วหรือ ?”
“ท่านอาเล็ก วันนี้ข้ามาไม่ดีนะ” มู่เฉียนซีถือยา กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“มาไม่ดี เพราะเ้าจะบังคับให้อาเล็กดื่มยาใช่ไหม ?”
มู่เฉียนซีปรุงยาในห้องยาเป็เวลานาน ยังมีกลิ่นยาติดร่างกายอยู่ กลิ่นยังไม่เลือนหายไป
“นี่อย่างหนึ่ง” มู่เฉียนซีเดินเข้ามาใกล้ กล่าวขึ้น “อ้าปาก เชื่อฟัง ดื่มให้หมด”
มู่อวู่ซวงมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ข้าไม่ใช่เด็ก ๆ ดื่มเองได้”
มู่อวู่ซวงรับขวดยามาพร้อมจะดื่มก็มีคนชุดดำปรากฏตัวตรงหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงอันร้อนรน “คุณชายสาม ไม่ได้…”
ผู้นำตระกูลน้อยคนนี้ธรรมดาก็วุ่นวายพอแล้ว วันนี้ยังจะส่งยาให้คุณชายสามดื่มอีก ถ้าเกิดยานั้นเป็ยาพิษจะทำอย่างไรกัน ?
“ถอยไป” มู่อวู่ซวงกล่าวด้วยใบหน้าอันเยือกเย็น
“นายท่าน…” คนชุดดำหันไปมองมู่เฉียนซี สายตาส่อแววไม่พอใจ
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วเล็กน้อย “นี่คืออาเล็กของข้า ตอนนี้เป็ญาติเพียงคนเดียวของข้า ถึงข้าจะวางยาพิษกับคนทั่วทั้งแคว้น ข้าก็ไม่อาจวางยากับท่านอาเล็กของข้าได้ เ้าพอใจรึยัง ?”
คนชุดดำชะงักไปสักพัก มองมู่เฉียนซี คำพูดของนางแต่ละคำแต่ละประโยคเด็ดขาดแน่นอนทำให้คนไม่สามารถสงสัยได้ เขารู้สึกได้ว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ผู้นำตระกูลน้อยที่ไร้ความสามารถ แต่เป็ผู้นำที่มีความสามารถในใต้หล้าคนนั้น
“ถอยไป…”
คนชุดดำไม่พูดอะไรและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
มู่อวู่ซวงไม่รีรอรีบดื่มยาในขวดนั้น
มู่เฉียนซีเอ่ยขึ้น “ร่างกายของท่านอาเล็กจำเป็ต้องได้รับการบำรุง ในเจ็ดวันนี้ข้าจะให้คนนำยามาส่ง ท่านจำเป็ต้องดื่มให้หมด หลังจากเจ็ดวันข้าจะเปลี่ยนตัวยา”
“ได้” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเอ่ย “ท่านอา ข้าเปลี่ยนแปลงไปมาก ท่านไม่ประหลาดใจบ้างเลยรึ ?”
นางไม่ใช่เ้าของร่างคนเดิม มีอาเล็กเป็ญาติเพียงคนเดียว นางไม่้าปกปิด แต่ว่าอาเล็กฉลาดหลักแหลม ไหนเลยจะมองไม่ออก
มู่อวู่ซวงเอ่ยขึ้น “ไม่ว่าจะเป็อย่างไร ซีเอ๋อร์ก็คือญาติข้าไม่ใช่รึ ? เป็ญาติเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างกายข้า”
“ซีเอ๋อร์คงประหลาดใจล่ะสิ เ้ามีความทรงจำแค่สามปีใช่ไหม ?” มู่อวู่ซวงย้อนถาม
มู่เฉียนซีอึ้งไป นางได้รับความทรงจำจากเ้าของเดิมแค่สามปี ความทรงจำก่อนหน้านั้นสามปี เหมือนกับเด็กแรกเกิด ไม่รู้ประสีประสา
อาเล็กให้นางเป็ท่านผู้นำของตระกูลมู่ หลังจากนั้นถูกมู่หรูอวิ๋นและคนเ่าั้ชี้นำแบบผิด ๆ รวมถึงร่างกายที่ไร้ความสามารถ ไม่สามารถฝึกฝนได้ทำให้กลายเป็คนไร้ค่าดั่งเช่นวันนี้
มู่เฉียนซีเอ่ยถาม “อาเล็กไม่เคยบอกกับมู่เฉียนซีคนก่อน วันนี้อาเล็กบอกกับข้าได้หรือไม่ ?”
“ไม่ได้”
“เพราะอะไรถึงไม่ได้ ?”
“เพราะความสามารถของเ้ายังไม่เพียงพอ รู้แล้วมันไม่เป็ผลดีกับเ้ามากนัก”
“ต้องทำอย่างไรความสามารถถึงจะพอ ถ้าต้องใกล้เคียงกับความสามารถของอาเล็ก ตอนนี้ข้ายังห่างไกลนัก”
ท่าทางแปลก ๆ ที่อาเล็กแสดงออกมา บอกนางว่าการที่นางย้อนมาอยู่ต่างดินแดนนี้ มาเป็มู่เฉียนซีไม่ใช่แต่เื่บังเอิญ หรือว่านาง…
.
.
.
404
