ฟ่านเจิ้งปลอบโยนหญิงสาวที่น่าสงสาร นางถูกเ้าบ่าวขับไล่ขับส่งออกจากนอกจวน เขาลุกขึ้นดึงหลี่อันไว้ข้างหลังเขา
"ในเมื่อเ้าไม่้าแม่นางผู้นี้ ข้าก็ขอรับนางไปเอง"ฟ่านเจิ้งกล่าวอย่างผู้มีคุณธรมม เหล่าชายก็พยักหน้าตอบรับ ที่จริงพวกเขาเองก็อยากให้สตรีผู้นี้อยู่กับพวกตนมากกว่า ฟ่านเว่ยเพียงเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มออกมาก่อนส่ายหัว
"ทำไม เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็ผู้ใด เ้าทำอย่างนี้อยากตายรึ"ฟ่านเจิ้งอยากลงโทษคนผู้นี้แล้ว
"แล้ว....เ้าเป็ใครหรือ"ฟ่ายเว่ยได้แต่ยิ้มอย่างไร้เดียงสาเอียงหัวเหมือนกับเด็กๆ
"ข้า ข้ามีนามว่า ฟ่านเจิ้ง องค์ชายลำดับที่ห้าของราชวงค์แคว้นฉีอย่างไรเล่า"ฟ่านเจิ้งกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิ ชาวบ้านต่างที่ได้ยินก็ใ องค์ชายจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หลี่อันเองก็ตกตะลึงก่อนที่จะวิ่งไปกอดหลังฟ่านเจิ้งอย่างสงสาร
ชาวบ้านต่างมองหน้ากัน ชิชิ เป็สาวเป็นางกับโผล่กอดบุรุษ หน้าไม่อายเสียจริง ฟ่านเจิ้งที่โดนกอดก็รู้สึกหวั่นไหว อยากโอบกอดแม่นางและตกแต่งเป็นางสนมของตนซะ ยังไงซะถ้าเขาขึ้นเป็ฮ่องเต้ นางก็จะได้มีตำแหน่งที่สมเกียรติ
ฟ่านเว่ยอยากหัวเราะละครฉากนี้ขำเกินไปแล้ว นี้นางเป็กิ้งก่าเปลี่ยนสีหรือ คนนี้ที คนโน่นที ฟ่านเว่ยเพียงตบมือให้ หลี่อันได้ยินก็หันหน้าไปมองอย่างหยิ่งผยอง นางไม่รู้หรอกคนผู้นี้เป็ใครแต่คงเป็แค่ลูกหลานของคนรวย มีหรือจะสู้กับองค์ชาย
"เ้าหัวเราะอะไร รีบขอโทษแม่นางซะ"ฟ่านเจิ้งขมวดคิ้ว ทำไมยังไม่รู้สึกหวาดกลัวกัน หลี่อันเองก็ขมวดคิ้วสงสัยหวาดกลัวขึ้นสมอง นางยิ้มเยาะ
"ขอโทษ เหตุใดข้าต้องขอโทษ ข้ายังไม่ได้ทำไรผิดเลย"ฟ่านเว่ยยกมือแบออกสองข้าง มองทางหลี่อันอย่างยียวน ฟ่านเจิ้งกัดฟัน กล้านักมันบังอาจล้อเลียนเขา ดี ดี ชาวบ้านที่เห็นต่างหายใจเฮือก คนผู้นี้ไม่กลัวตายรึ
"ทหาร จับตัวคนผู้นี้ไปโบยซะ"ฟ่านเจิ้งเอยอย่างเ็า เขาจะเชือดไก่ให้ลิงดู ดูสิว่าจะยังมีใครกล้าหลบหลู่เขาอีก ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้มหัวเราะออกมา
"อะไรกัน ญาติผู้พี่ จับไปโบยมุกนี้ไม่ขำเสียเลย"ฟ่านเว่ยยิ้มเย็นให้ฟ่านเจิ้ง ฟ่านเจิ้งใ ญาติผู้พี่หรือ ญาติของเขาตอนนี้ยังอยู่นอกเมืองอยู่เลยจะมีญาติได้อย่างไร
"เ้าอย่ามาแอบอ้างซะ รู้หรือไม่ว่าการหลอกลวงกับเชื้อพระวงค์จะเป็เช่นไร"ฟ่านเจิ้งเองก็ไม่ยอม เขาจะจับคนผู้นี้ปะาซะเดี่ยวนี้ หลี่อันที่ได้ยินตอนแรกนางก็ใก่อนที่จะดูท่าทีของฟ่านเจิ้งก็แอบโล่งใจ อีตัวก็คืออีตัว
"เอ๊ะ"ฟ่านเว่ยทำเพียงสีหน้างงงวย กระพริบตาอย่างไร้เดียงสา หลี่อันเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจนางจะให้มันตอบแทนที่มันทำกับนางซะ นางยิ่งร้องไห้ใหญ่ฟ่านเจิ้งเห็นก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ เห็นใดพบเห็นนางร้องก็รู้สึกเจ็บทั้งๆที่พึ่งได้พบหน้ากัน ฟ่านเง่ยเห็นก็รู้สึกว่ากำลังจะมีเื่สนุกในใจยิ่งเต้นแรง เืในกายพลุ่งพล่าน
"ทหาร!! จับคนผู้นี้ซะไปโบยและหักขามัน"ฟ่านเจิ้งพูดอย่างเหี้ยม ชาวบ้านที่ได้ก็ส่ายหัวอย่างเสียดาย อีกฝ่ายกลับเพียงขมวดคิ้วยิ่งคิดมันยิ่งคุ้น ยิ่งคุ้นก็คิดว่าใช่แน่นอน พวกเขาต่างหน้าซีดลง
"ท่านลุงกับท่านย่าไม่ได้บอกเ้าหรือ"ฟ่านเว่ยที่ตอนนี้ถูกทหารวิ่งมาล้อมเขา ก็เพียงยืนอย่างสบายๆ เอามือปิดปากหาวเสียงดัง
"เ้าอย่ามาแอบอ้างเลย ซื่อจือตอนนี้อยู่นอกเมืองไม่มีทางอยู่ที่นี่"ฟ่านเจิ้งอยากหัวเราะออกมาดังๆ คนผู้นี้เขารู้สึกขำ ฟ่านเว่ยเพียงชี้นิ้วไปมา พงกหัวอย่างกวนบาทา
"อืม ก็มีอยู่อีกคนไม่ใช่หรือ"ฟ่านเว่ยตอบอย่างไร้เดียงสา เสียงบริเวณนั้นกลับหยุดนิ่ง ฟ่านเจิ้งขมวดคิ้ว อีกคนงั้นหรือ นั้นมัน เขาคิดได้ก็หน้าซีด
"เ้าอย่ามาเหลวไหล แม่ทัพน้อยหายตัวไปแล้วสองปี"เสียงฟ่านเจิ้งเ็า คนผู้นี้ช่างหาเื่ตายเสีย หลี่อันได้ยินนางก็ขมวดคิ้ว แม่ทัพน้อยผู้นี้เป็ใครกัน
"ทหารจับตัวมัน"ฟ่านเว่ยเบื่อหน่ายถึงเขาจะสนุกที่ได้ทะเลาะวิวาทแต่บางครั้งมันก็บ่อยเกินไปเขาก็เบื่อเป็
ฟ่านเว่ยหยิบมีดสั้นในอกเสื้อออกมาก่อนโยนมันไปทางฟ่านเจิ้ง ฟ่านเจิ้งที่เห็นมีดพุ่งมาทางเขา เขาก็ใรีบหลบ ในใจสั่นไปหมดเขาเกือบตายเสียแล้ว
"โอ๊ะ หลบได้ด้วย"ฟ่านเว่ยยืนเบิกตากว้างก่อนยิ้มตบมือะโอย่างรวดเร็ว ฟ่านเจิ้งรู้สึกหวาดกลัวก่อนจะเปลี่ยนเป็โกรธแค้น หลี่ที่เองก็กรีดร้องออกมา นางเองก็ใเช่นกัน
"เ้า!!หาเื่ตาย"ฟ่านเจิ้งชี้หน้าฟ่านเว่ยใบหน้าบิดเบี้ยว ฟ่านเว่ยเห็นก็เอียงหัว
"หยุด!!"ชายหนุ่มหน้าซีดรีบหยุด ใครกล้าแตะต้องภรรยาของเขากัน ฟ่านเจิ้งเห็นก็นึกได้ว่าเขาคือเสนาบดีที่ถูกพ่อของเขาส่งมา
"องค์ชายห้า แค่กๆ"อี้หลงคารวะองค์ชายห้าพร้อมไอออกมา ฟ่านเจิ้งหงุดหงิดมองหน้าของอี้หลง เขาจะทำให้คนนี้ไม่ชอบไม่ได้เขา้าดึงตัวมาเป็กำลังของเขาอยู่
"ท่านเสนาบดี เ้าช่วยบอกข้าหน่อยเหตุใด คนผู้นี้บังอาจหลบหลู่ข้า ทำสตรีที่เป็เ้าสาวของตนต้องอับอาย แอบอ้างเป็ผู้อื่น"ฟ่านเจิ้งชี้ใบหน้าฟ่านเว่ย ใบหน้าแดงก้ำ
"แอบอ้างหรือ แค่กๆ.. เขาแอบอ้างผู้ใด แค่ก.ๆแล้วเ้าสาวคืออะไรหรือ"อี้หลงไอออกมา ฟ่านเว่ยเห็นเช่นนั้นก็รีบตรงปรี่ไปกอดอี้หลง อี้หลงในใจเขาสั่น
"จะใครเล่า แอบอ้างเป็แม่ทัพน้อยยังไงเล่า"ฟ่านเจิ้งพล่นลมหายใจออกจากจมูกอย่างแรง พูดอย่างโกรธเกลียด
"ห้ะ แค่กๆ.. เื่นั้น แค่กๆ..เขาคือ ฟ่านเว่ย แค่กๆ ไม่ได้แอบอ้าง แค่กๆ..เขาเป็แม่ทัพน้อยจริงๆ"อี้หลงขมวดคิ้ว ไอออกมาอย่างน่าสงสาร ฟ่านเว่ยที่กอดอี้หลงอยู่ก็รู้สึกหมั่นไส้แอบหยิกเอวนั้นจนอี้หลงสะดุ้ง
"อ๊ะ ....แค่กๆๆๆ.."อี้หลงที่เผลอหลุดเสียงรีบไอออกมาอย่างเร็วก่อนเหลือบมองเด็กซน
"เ้าว่าอะไรนะ มะ..แม่ทัพน้อยหรือ"ฟ่านเจิ้งหน้าซีด ถึงไม่เคยเห็นตัวแต่เื่ราวนั้นก็ยังได้ยินอยู่ ความโเี้กระหายเืนั้น
"อืม ใช่ๆ ข้าบอกแล้วว่าเป็ข้าเอง"ฟ่านเว่ยได้แต่กระพริบตาใสแจ่ว ก่อนยกยิ้มเย็นขึ้น ชาวบ้านที่ได้ยินก็ต่างมองหน้ากันก่อนรีบวิ่งถอยห่างออกไป หลี่อันเห็นเช่นนั้นก็ในางรู้สึกใจไม่ดี
"แม่ทัพน้อยคือใครหรือเ้าคะ"หลี่อันเอยเสียงเบาถามฟ่านเจิ้งที่ยังหน้าซีด
"ที่แท้ก็ญาติผู้น้องนี่เอง ข้าไม่ได้พบเ้าเลยั้แ่เ้าออกจากเมืองหลวงั้แ่เด็ก"ฟ่านเจิ้งไม่ตอบคำถามของหลี่อัน ฟ่านเว่ยอยากหัวเราะองค์ชายห้าเขาพอจำได้แล้วองค์ชายฝั่งที่เฉียวหลิงเลือกนี่เอง
"ไม่เป็ไร ญาติผู้พี่ ว่าแต่"ฟ่านเว่ยเหลือบตามองหลี่อันอย่างอาฆาตนางสะดุ้งจนเผลอกำแขนฟ่านเจิ้งแน่น
"ในเมื่อญาติผู้พี่ชอบ ท่านต้องถามเ้าบ่าวของนางเสียก่อน"ฟ่านเว่ยมองไปทางจวนก่อนยกมือตบมือขึ้น หลี่อันได้ยินแบบนั้นนางก็หวาดกลัวสุดขีด
"ไม่ได้นะ!"นางรีบห้าม แต่ฟ่านเว่ยหรือจะยอมหยุดตามที่นางสั่ง นางรีบวิ่งไปทางฟ่านเว่ยอย่างตื่นตระหนก
"ไม่ พวกแกทำแบบนี้ไม่ได้"นางวิ่งไปแต่โดนอี้หลงยืนเซล้มทับลงมา เสียงกรีดร้อง
"เด็กๆไปยกเ้าบ่าวเข้ามา"ฟ่านเว่ยตบมือยิ้มอย่างร่าเริง ก่อนที่พวกบ่าวจะเดินแบกโลงออกมา หลี่อันหน้าซีดอย่างหวาดกลัว จบแล้ว เื่ที่นางแต่งกับศพคงเผยแพร่แล้ว ชาวบ้านที่แอบมองอย่างไกลๆก็เห็นพวกเขาหันมาสบหน้ากันก่อนยกยิ้มในเื่สนุกของผู้อื่น อีกพวกก็มองอย่างขยะแขยง
"อาโยว ญาติผู้พี่ท่านลองถามเ้าบ่าวดูสิ"ฟ่านเว่ยรีบวิ่งไปที่โลงศพก่อนเคาะโลงนั้น ฟ่านเจิ้งหน้าซีดในใจขยะแขยง ถึงจะรู้ก็เถอะว่านางอาจโดนกดขี่แต่อย่างไรนางก็แต่งกับศพ หลี่อันน้ำตาไหลนอง ตระโกนออกมาว่า ไม่ ไม่ ก่อนขยุ้มหัวของตนจนยุ่งเหยิง
"ญาติผู้น้อง ข้าว่าข้าคงไม่ดีกว่า"ฟ่านเจิ้งพยายามสงบสติอารมณ์ ฟ่านเว่ยผละออกจากโลงช้าๆ
"แต่ว่าท่าทางเมื่อกี้ของท่านดูท่าทางรักใคร่นางมากเหมือนคู่สามีภรรยาเลย จริงไหมทุกคน"ฟ่านเว่ยหันไปทางฝูงชนที่แอบหลบอยู่ไกลๆ ชาวบ้านคิดในใจ ไอหยา เหตุใดถึงต้องลากพวกเขาเข้ามาเกี่ยวด้วย ก่อนพากันพงกหัวอย่างเชื่องช้า ไม่งั้นคงโดนปีศาจน้อยเล่นงาน ฟ่านเจิ้งเห็นแบบนั้นขาก็เริ่มสั่น
"ญาติผู้น้องข้าเพียงแต่เห็นนางน่าสงสารเท่านั้นก็เลยช่วยเหลือ"ฟ่านเจิ้งไม่อยากมีเื่กับฟ่านเว่ย ถึงไม่ได้อยู่เมืองหลวงแต่ท่านย่ากับท่านพ่อก็มอบอำนาจให้มากกว่าเขาที่เป็องค์ชายเสียอีก ไม่ยุติธรรมเลย ฟ่านเจิ้งแอบกำหมัดแน่น
"เอ๋ แต่ข้าว่าถ้าพระชายาของญาติผู้พี่รู้ละก็จะเป็ยังไงกันนะ"ฟ่านเว่ยทำท่านึกคิดก่อนเดินอย่างช้าๆไปหาอี้หลงที่ล้มลงลูบหลังให้อย่างแ่เบา อี้หลงรู้สึกขนทั้งตัวลง แอบแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
ฟ่านเจิ้งที่ได้คำของฟ่านเว่ยหน้าผากของเขาก็แตกโชกไปด้วยเหงื่อ มือก็เหนียวเหนอะ กัดฟันกรอดเขาสูดหายใจเข้าก่อนหันหลังเดินออกไปโดยไม่กล่าวบอก
"เอ๋!!! ญาติผู้พี่ ท่านจะไปไหนหรือ เอานางไปด้วยสิ"ฟ่านเว่ยตระโกนตามหลังของฟ่านเจิ้งที่รีบวิ่งจุกตูด หลี่อันที่เห็นแบบนั้นนางก็หน้าซีด ไร้ประโยชน์เหตุใดจึงมีแต่พวกไร้ประโยชน์เช่นนี้
"จับนางกลับไป"พวกบ่าวลากตัวนางกลับ เสียงกรีดร้องดังออกอย่างหวาดกลัว ชาวบ้านที่ได้เห็นได้ยินก็หดตัวหลบที่ซ่อนอย่าให้ปีศาจน้อยเจอ
ฟ่านเว่ยยังคงไม่ได้คำตอบจากหลี่อันแถมยังเสียเวลาอย่างไร้ประโยชน์ ถามดีๆไม่ชอบคงต้องเปลี่ยนวิธีเสียหน่อย จับอี้หลงที่ยังคงเสแสร้งเป็หนุ่มขี้โรคเข้าเรือนไป ชาวบ้านที่เห็นร่างนั้นพ้นไปพวกเขาก็ถอนหายใจ ก็ออกจากที่ซ่อน
ฟ่านเว่ยพาอี้หลงเข้ามาที่หลี่อันอยู่ นางขยุ้มหัวอย่างแรง ดวงตาหวาดกลัว เหตุใดถึงให้นางมาเกิดใหม่ ทำไม นางไม่เข้าใจ
"เอาละเรากลับมาที่เื่เดิมกันเถอะ"ฟ่านเว่ยรีบปล่อยร่างของอี้หลงอย่างเร็ว อี้หลงที่โดนปล่อยก็ไม่พอใจขมวดคิ้ว
"เ้าหมายถึงเื่ใดหรือ ภรรยา"อี้หลงอยากรู้ทุกเื่ที่เกี่ยวกับภรรยาของเขา ฟ่านเว่ยสอดมือเข้าไปในสาปเสื้อหยิบแผ่นกระดาษออกมา อี้หลงเห็นลวดลายแปลกๆนั้นก็นิ่งแข็งค้าง ฟ่านเว่ยที่ทันสังเกตุก็มองอย่างสงสัย
"เ้ารู้จักมันหรือ"ฟ่านเว่ยหรี่จ้องอี้หลง อี้หลงอยากปิดบังแต่ยังไงซะภรรยาของเขาก็รู้แล้ว ก็บอกมันไปเลย
"มันคือแผ่นที่หาสมบัติตระกูลเซี่ย"อี้หลงหลบตาของฟ่านเว่ยที่ระยิบระยับเมื่อได้ยินคำว่า สมบัติ ในใจก็รู้สึกริษยา ก่อนจะสอดมือเข้าไปในสาปเสื้อหยิบแผ่นกระดาษอีกใบขึ้นมาที่มีลวดลายคล้ายกัน
"โอ้ ดูเหมือนว่าเ้าก็มีมันอีกแผ่น"ในใจฟ่านเว่ยกำลังตื่นเต้นสมบัติเชียวนะ ก่อนเหลือบหลี่อัน หลี่อันสะดุ้งตัว นางไม่ยอมบอกเด็ดขาดให้ตายก็ไม่บอก
"ดูท่านางคงไม่ยอมบอกเ้าน่ะ ภรรยา"อี้หลงเห็นท่าทางนั้น ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ที่จริงเขาก็อยากรู้ว่านางไปเอาแผ่นที่มาจากไหน
"ไม่บอกดีๆ ก็ดี ข้าชอบ"ฟ่านเว่ยเลียริมฝีปากจ้องมองนางอย่างหิวกระหาย หลี่อันเห็นก็ยิ่งขยะแขยงไอผู้ชายรักร่วมเพศสองคน นางไม่พูดหรอก
"เด็กๆ เอาเครื่องมือมาในเมื่อไม่ยอมนางปริปากออกมา ก็ได้แต่ทำวิธีนี้ ข้าละไม่ชอบเลยจริงๆ ไม่ต้องห่วงข้าไม่ทำใบหน้าเ้าเป็รอยหรอก เดี่ยวไม่สนุกเอา"ฟ่านเว่ยเรียกพวกบ่าวเข้ามา พวกเขาเพียงเดินถือเครื่องมือทรมานออกมาก่อนเดินตรงไปที่นาง หลี่อันหวาดกลัวมันจะทำจริงไหม ไม่มันก็แค่ขู่
ฟ่านเว่ยหยิบบางสิ่งออกรูปทรงกระบอกไม้ไผ่ ก่อนดึงผ้าที่ปิดอยู่ออกเดินไปหานาง ในงานแต่งเขาใส่ยาพิษให้นางดมสิ่งนั้นเหมือนกับพิษที่เขาเคยให้เฉียวหลิงและนักพรตปลอม แต่สิ่งที่เขานี้คือสิ่งที่ดึงดูดพวกแมลงกัดดินิัของผู้ที่ได้รับพิษ
ฟ่านเว่ยยื่นกระบอกไปที่ตัวหลี่อัน นางหยุดนิ่งก่อนที่สังเกตุเห็นว่ามีบางอย่างกำลังคลานมาหานาง นางกรีดร้องออกมา นางเกลียดแมลง หนอนตัวหนึ่งค่อยๆคลานมาหานาง แต่นางไม่ยอมปริปากเด็ดขาด ฟ่านเว่ยเห็นเช่นนั้นจึงเปิดผ้าอีกกระบอกคราวนี้มันเป็ตะขาบคลานมาทางนาง นางปัดอย่างเสียสติ ฟ่านเว่ยเลยเพิ่มอีกกระบอก งูหลากหลายสีเริ่มพันรอบตัวนาง นางไม่ไหวอยากสลบไป แต่ฟ่านเว่ยมีหรือจะยอม
ฟ่านเว่ยโยนลูกหินโดนนางจนเจ็บ สติยังคงประคองอยู่ นางร้องไห้อย่างสมเพช หนอนค่อยๆกัดเนื้อของนางทีละช้าๆเหมือนว่านางเป็ผักสด
"บอกแล้ว บอกแล้ว ได้โปรดเอาออกไปที"นางทนไม่ไหวอีกต่อไป หวาดกลัว ฟ่านเว่ยเพียงยกยิ้มกอดอกมองนาง นางเห็นแบบนั้นก็รีบพูดออกไป
"ข้าเข้าไปในป่าแล้วตกลงไปเจอถ้ำแห่งหนึ่ง ข้าเจอแค่แผ่นกระดาษแปลกๆเท่านั้นเอง"นางเล่าครึ่งไม่เล่าครึ่ง ฟ่านเว่ยเลิกคิ้วขึ้น
"แน่ใจหรือว่าเ้าเล่าหมดแล้ว"อี้หลงหรี่ลงอย่างสงสัย เขาไม่เชื่อสิ่งที่นางบอก หลี่อันได้ยินก็ตัวสั่นอย่างหวาดกลัวฟ่านเว่ยเลยคิดว่าจะเปิดเพิ่มอีกสักกระบอก หลี่อันเห็นแบบนั้นก็กรีดร้องออกมาขอร้องให้ฟ่านเว่ยหยุด เสียงกรีดร้องนั้นดังออกไปนอกจวน ชาวบ้านที่อยู่บริเวณรอบๆได้แต่ถอนหายใจ ห่างหายจากสองปีแต่บัดนี้กลับมาอีกครั้ง
------------------------
ละครหลังฉาก
อี้หลง:ถอดชุดออกอย่างเชื่องช้า"ภรรยา ดูสิข้างดงามหรือเปล่า"
ฟ่านเว่ย:ถือพู่กันมาก่อนวาดภาพนั้น
วันต่อมาภาพวาดนั้นก็ถูกขายให้กับหอนายโลม
อี้หลง:"อืม สวยดี ทีหลังค่อยจ้างนักวาดให้วาดฉากดึบๆบนเตียงกับฟ่านเว่ยดีกว่าแล้วกระจายไปทั่วเมือง ไม่สิทั่วแคว้นไปเลย"
ฟ่านเว่ย:"..."ตัวสั่น อยากกระทืบคน
1K
