ภายหลังจากการเซ็ตสกิลทั้งหมดที่ใด้จาก่ที่แล้ว โดยสกิลที่ดรอปจากกล่อง obb จะดรอปมาเป็สกิลกาดละครับ โดยกาดที่ใด้จะใช้ใด้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อใช้งานแล้วก็จะใด้สกิลนั้นๆไปเลย หลังจากทดลองใช้งานสกิลทั้งหมดยกเว้นสกิล ชาริงเคน ผมก็ค้นพบถึงความโหดของสกิล ระดับัแล้วละ
และต้องขอบคุณการทำงานหนักของคานะละครับ ในการที่เธอจะต้องสร้างบางสิ่งให้กับผม แล้วเ้าสิ่งนั้นมันก็คือ หนุบหนับๆ [ให้คิดว่าเป็เสียงหยิบของจากกระเป๋าก็แล้วกันครับ]
[คานะ] เครื่องขุดเจาะผิวโลกอเนกประสงค์ อุปกรณ์สำหรับขุดเจาะเวทมนต์แบบพิเศษ ที่ขุดใด้ทุกที่ ขุดใด้ทุกขนาด ไม่ว่าจะเป็อุโมง ท่อ หรือจะสร้างลานกว้างในชั้นใต้ดินก็ทำใด้ ใช้พลังงานเวทมนต์ในการขุดปลอดภัยต่อผู้ขุด 100 เปอเซ็น เอ จะว่าไปแล้วท่านยูจิ ให้คานะสร้างของแบบนี้ขึ้นมาน่ะ จะเอามันไปทำอะไรกันละ
[ยูจิ] เอาไว้สร้างทางเดินใต้ดินภายในปราสาทน่ะ หลังจากที่พวกมิยูกิใช้งานเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ ผมจะเอาให้เธอดูนะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับเครื่องนี้ด้วยนะ ถ้างั้นวันนี้คานะอยากกินอะไรรีเควทมาใด้เลย เดียวผมจะทำให้ทุกอย่างเองแต่ห้ามเกิน 3 อย่างละไม่งั้นเดียวใด้ปวดท้องอีกแน่ๆ
[คานะ] โหดร้ายอะท่านยูจิ คานะไม่ใด้กินเยอะขนาดนั้นสักหน่อยนะ แต่จะเอาอะไรดีน้า เค็กแบบวันนั้นก็อร่อยมากๆเลยละ ขนมปังผลใม้รวม ตอนนั้นก็นุ่มมากๆ พายเอ็ปเปิ้ลก็หวานกรอบ มีแต่ของอร่อยสุดๆทั้งนั้นเลยอะ ให้คานะเลือกใด้แค่ 3 อย่างโหดร้ายที่สุดเลย
3 เดือนมานี้ผมใด้ลองทำขนมหลายๆอย่างจากผลผลิตที่ คานะ ปรับแต่งพันธุกรรมสร้างขึ้นมาละ แล้วทุกๆครั้งที่มีเวลาว่างผมกับเรม แล้วก็คานะ ก็จะใด้ออกไปผักผ่อนแบบสบายๆกัน ทามกลางบรรยากาศที่งดงาม หลายๆที่รอบตัวปราสาทแห่งนี้ละครับ แล้วทุกๆครั้งผมก็จะทำขนม ไม่ก็อาหารแบบต่างๆ ให้พวกเธอใด้ริมลอง พร้อมๆกับดูวิวสุดอลังการของโลกแฟนตาซีแห่งนี้ไปด้วยกัน
เพียงแต่หลังๆมานี้คานะ ถามหาแต่ขนมส่วน เรม ถึงจะไม่พูดอะไรเอาแต่ใจ แต่ผมสังเกตุเห็นนะ ว่าเธอก็มองหาพวกขนมหรือไม่ก็อาหารที่ผมทำเหมือนกันละ อืมผมมาลองคิดอยู่ในใจ นี้ผมทำอะไรผิดไปรึเปล่าหว่า นี้ผมมาถูกทางแล้วรึเปล่านะ ใครก็ใด้บอกผมทีสิครับ
หลังจากผ่านไป 10 วันหลังจากที่คานะ สร้างเครื่องขุดอเนกประสงค์ขึ้นมา พวกมิยูกิก็ใด้ใช้งานเครื่องขุดเจาะ เจาะลงไปในชั้นใต้ดินตามที่ผมใด้วาดแผนที่เอาใว้ ผมใด้ให้พวกเธอเจาะลงไปใต้ดิน สร้างทางระบายอากาศ สร้างห้องๆสำคัญๆต่างๆ แล้วในที่สุดพวกเธอก็เจาะลงไป จนถึงส่วนสำคัญที่สุดแล้วละ
สถานที่นั้นก็คือห้องที่เป็ปากทางเข้าของ ดันเจี้ยน 9 าา์ ที่ผมบังเอิญเจอมันจากสกิลวิเคราะห์นั่นเองละครับ พวกเธอทั้ง 7 คนที่ช่วยกันเจาะลงไปจนถึงชั้นนั้น ใกันยกใหญ่เลยละถึงกลับรีบวิ่งมาหาผม โดยที่ทิ้งมารยาทของเมดที่พวกเธอปฎิบัติกันมาอย่างดีเลยทีเดียว แต่ที่สะใจที่สุดน่ะ ก็คือหน้าเหวอๆของเ้าเซบาสเตียน ตอนที่รู้เื่นี้ละครับ ไม่ใด้เห็นมาสะนานเลย
แต่เื่ทั้งหมดนั้นก็เกิดขึ้นเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วละครับ หลังจากขุดเจอดันเจื้ยน ผมก็ให้พวกมิยูกิกับเซบาสเก็บเป็ความลับ เพราะแบบนั้นผมถึงให้มีแค่พวกมิยูกิเท่านั้นที่ขุดกันละนะ เส้นทางใต้ดินจากตัวปราสาทที่เชื่อมไปยังทางเข้าของดันเจื้ยนนั้น มีแค่ผมกับพวกมิยูกิ เรมกับคานะ เท่านั้นที่รู้ละ แถมคานะยังใด้สร้างระบบป้องกัน ใว้ที่ทางเข้าของดันเจี้ยนเอาใว้ด้วย
สิ่งสำคัญอันดับต่อมาก็คือทีมสำรวจถ่ำ... ไม่ใช่ละต้องสำรวจดันเจี้ยนสิ ไม่ต้องอธิบายผมก็พอจะรู้ว่าคนที่แข็งแกร่งที่สุด ในปราสาทแห่งนี้ก็คือ พวกมิยูกินี้ละนะ พวกเธอทั้ง 7 จึงต้องแบ่งงานกันในการคุ้มกันผม พร้อมกับการลงดันเจี้ยนไปพร้อมๆกัน และเพราะเหตุนั้นผมจึงให้พวกเธอพลัดกันมาคุ้มกันผมแค่ 1 คนก็พอในระหว่างการสำรวจดันเจี้ยนแห่งนี้ละ
แรกๆพวกเธอก็ไม่ค่อยจะยอมรับมัน ผมจึงต้องกล่อมพวกเธออยู่นานเลยละ กว่าพวกเธอจะยอมรับกันใด้ ส่วนหน้าที่ในการจัดหาอุปกรณ์ที่สำคัญๆทั้งหมดก็ตกเป็ของคานะละ หลังๆมานี้ผมก็เริ่มคิดนะถ้าไม่มีคานะ กรูจะอยู่ยังไงฟระ อะไรๆก็คานะเอมอนตลอดเลย ผมหวังว่าเธอจะไม่กลับไปโลกอนาคต แล้วอยู่กับผมตลอดไปนะ [จากผู้แต่ง เด็กชายใส่แว่น ยังไม่ติดตุ็กตาแมวอ้วนหนักเท่ากับเอ็งเลยนะ เ้ายูจิ]
2 อาทิตย์ต่อมาหลังจากเริ่มการสำรวจดันเจี้ยน ในตอนนี้พวกมิยูกิลงไปกันจนถึงชั้นที่ 127 แล้วละครับรายงานที่พวกเธอส่งมาให้นั้น บ่งบอกถึงความกว้างใหญ่และอันตรายของดันเจี้ยนแห่งนี้ ความลึกอันสุดจะหยั่งถึง การประมาณการณ์ของพวกเธอที่ว่าดันเจี้ยนแห่งนี้อาจจะมีถึง 1000 ชั้นโดยจะแบ่งเป็โซนต่างๆในทุกๆ 20 ชั้น
เมื่อผมใด้รับรายงานที่จำเป็ทั้งหมดแล้ว มันก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องลงไปด้วยตัวเองแล้วละ ฟังไม่ผิดหรอกครับ ถ้า้าที่จะเพิ่มเลเวลของตัวเอง ทางที่ไวที่สุดก็คือการที่ต้องลงไปลุยในดันเจี้ยนด้วยตัวเองเท่านั้น การหวังพึ่งแต่คนอื่นน่ะ ดูยังไงมันก็ไม่ใด้ช่วยให้ตัวเองรอดตาย จากธงนรกของตัวเองใด้แน่นอนเลยละ นั้นคือสิ่งที่ผมเชื่อละนะ มีแต่จะต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วยตัวเองเท่านั้น ถึงจะเปิดทางไปสู่อนาคตของตัวเองใด้
แต่พอผมบอกความ้านี้ให้พวกมิยูกิ เรม แล้วก็คานะใด้รับรู้แรงปะทะมาเต็มเลยครับ กว่าผมจะพูดกล่อมทุกคนใด้ว่าผมใด้ตัดสินใจไปแล้วน่ะ ก็ล่อไปไม่ต่ำกว่า 3 วันเลยละกว่าจะยอมรับกันใด้เพียงแต่ว่า
[เรม] ไม่ใด้นะคะท่านยูจิ เรมจะให้ท่านยูจิไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นใด้ยังไงกัน อยู่กับเรมเถอะคะถ้าท่านยูจิ้าที่จะแข็งแกร่งขึ้น เรมว่ามันจะต้องมีหนทางอื่นนอกจากนี้อย่างแน่นอน เพราะแบบนั้นอย่าจากเรมไปเลยนะคะ
[ยูจิ] ผมก็ไม่อยากที่จะจากเรมไปเลยนะ ไม่สิอยากอยู่แบบนี้กับเรมตลอดไป แต่เพื่อที่จะรักษาอนาคตของพวกเราเอาใว้ ผมจำเป็จะต้องไป
[เรม] ถ้าเป็แบบนั้นขอให้เรมไปด้วยเถอะคะ ถ้าหากท่านยูจิต้องตกอยู่ในอันตรายเรมทนไม่ใด้หรอกคะ ถ้าเรมจะต้องเฝ้ารออย่างทรมาน ในตอนที่ท่านยูจิต้องเสี่ยงอันตรายแบบนั้น เรมก็อยากเป็คนแรกที่เข้ามาช่วยท่านยูจิคะ นี้เป็ความปราถนาอย่างเดียวของเรมเลยนะคะ ใด้โปรดให้เรมใด้ไปกับท่านยูจิด้วยเถอะนะ
เรมพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าใสดวงนั้น ผมรู้ดีถึงความแข็งแกร่งในอนาคตของเรม อนาคตที่เมื่อเธอโตขึ้นนอกจากจะหน้ารักสุดๆแล้ว ยังแข็งแกร่งมากๆเลยด้วย แต่ตอนนี้ตัวเธอยังเป็เด็กอยู่เลยนะ แล้วผมก็ไม่อยากให้เรมต้องไปเสี่ยงอันตราย ไปพร้อมๆกับผมด้วย
[มายูริ] ให้เรมไปกับท่านยูจิเถอะเนียว เรมในตอนนี้น่ะจะต้องช่วยอะไรท่านยูจิ ใด้บ้างอย่างแน่นอนเลยละเนียว มายูริใด้สอนสิ่งที่จำเป็พื้นฐานให้กับเรมแล้วละเนียว
จะว่าไปแล้วผมก็นึกขึ้นมาใด้ว่าคนที่ผมให้ดูแลเรม ก็คือมายูริสินะว่าแต่สอนสิ่งจำเป็พิ้นฐานน่ะ เธอสอนอะไรเรมไปกันละมายูริ ทำไมผมถึงรู้สึกหวั่นใจแปลกๆกับเื่นี้กันนะ เคยเป็บ้างไหมละครับไอความรู้สึกที่อยู่ๆก็ไม่สบายใจ ที่อยู่ดีๆก็เกิดขึ้นมาน่ะ
แล้วในที่สุดผมก็ตัดสินใจที่จะพาเรม ลงไปในดันเจี้ยนพร้อมกับผมด้วย แต่ถ้ามีอันตรายขึ้นมาผมก็จะพาเรมขึ้นมาทันทีเลยละนะ หลังจากเตรียมสิ่งของที่จำเป็กันเรียบร้อย ผมก็เดินตรงมายังหน้าทางเข้าดันเจี้ยนพร้อมๆกันกับเรม ต่างจากพวกมิยูกิ ที่จะต้องพกสิ่งของจำเป็ไปหลายอย่าง ถึงจะมีกระเป๋าลดน้ำหนักที่คานะสร้างขึ้นมาให้ก็เถอะ
แต่ของที่ต้องนำไปด้วยก็หน้าจะหนัก กันหน้าดูเลยละครับ แต่ผมที่มีสกิล Item Box แถมผมก็ใช้เวลาทั้งหมดในการอับเลเวลของมันจนถึงเลเวล 7 แล้วด้วยทำให้ผมนำสิ่งของทั้งหมดใส่ลงไปใน Item Box ใด้ทั้งหมด เป็สกิลที่สะดวกดีจริงๆเลยนะ
ส่วนแรกของมหาดันเจี้ยน โลกแห่งท้องทะเล
ในดันเจี้ยนชั้นแรกๆของ ดันเจี้ยน 9 าา์ จะเป็ทางยาวสลับกับห้องขนาดใหญ่เล็ก หมุนวนไปเรื่อยๆเมื่อเดินลงมาสักพัก ผมก็เจอกับมอนสเตอร์ตัวแรก มันคือปูขนาดใหญ่ที่มีกร้ามอันเรียวยาว ผมใช้สกิลวิเคราะห๋กับเ้าปูตัวนั้น มันเป็มอนสเตอร์เลเวล 3 ที่โดดเด่นด้วยพลังชีวิตกับพลังป้องกัน แต่ความเร็วค่อนข้างแย่
Lightning Relic ผมเรียกใช้สกิลาาแห่งเสาสายฟ้า ตูมม พริบตาที่เสาที่สวยงามถูกสร้างขึ้นด้านหน้าของผม เ้าปูผู้หน้าสงสานก็ถููกสายฟ้าจากเสาแห่งาา จนร่างแหลกกระจายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความรุนแรงของพลังทำลายนั้น ถึงขนาดทำให้ร่างของเ้าปูแทบจะไม่เหลือชิ้นส่วน ที่บอกใด้ว่าเคยมีตัวมันอยู่ตรงนั้นเลยทีเดียว
นี้เป็การโจมตีที่รุนแรงที่สุดของการโจมตีทั้ง 3 แบบของเสาสายฟ้าของผม การโจมตีแบบแรก จะโจมตีทุกๆ10วินาที เป็การโจมตีเดี่ยวที่จะโดนมอนสเตอร์เพียงตัวเดียว ในระยะทำลาย 100 เมตร รอบตัวของเสาพลังโจมตีเท่ากับ matk ของผมคูนด้วย 1000 เปอเซ็น
ในโลกนี้ไม่ใด้มีตัวบ่งบอกถึงพลังโจมตีพลังป้องกัน หรือความสามารถพิเศษ เหมือนกับในมังงะเื่อื่นๆ แม้แต่สกิลวิเคราะห์ ของผมก็บอกเพียงแค่ เลเวล หลอด Hp Mp กับตำแหน่งของมอนที่อยู่ในระยะของผลของสกิลเท่านั้น ทำให้แม้แต่ผมไม่รู้ว่าตัวผมเอง มีพลังโจมตี พลังเวท พลังชีวิต หรือว่าค่าป้องกัน มากหรือน้อยเท่าไหร่กันแน่ เพราะมันไม่ใด้มีการอธิบายเป็ตัวเลข
แต่จากพลังทำลายที่เห็นทำให้ผมค่อนข้างแน่ใจ ว่าตัวผมหน้าจะมีพลังโจมตีที่เน้นไปทางด้านการโจมตีด้วยเวทมนต์ matk ละนะ ถ้าการสำรวจ่แรกๆจบลง ผมคงจะต้องให้คานะ ช่วยพัฒนาอาวุตประเภทคทาเวทมนต์ ที่ช่วยเสริมพลังโจมตีด้านเวทมนต์ หรือไม่ก็ดาบเวทมนต์แล้วละครับ
[เรม] เป็การโจมตีที่รุนแรงจังเลยคะ สมกับที่เป็ท่านยูจิ เลยนะคะ
[ยูจิ] ถึงมันจะเป็เวทมนต์ที่มีพลังโจมตีรุนแรงมาก แต่เราก็ไม่ควรที่จะพึงพามันมากเกินไปนะ เพราะเสาสายฟ้าอันนี้มันก็มีจุดอ่อนของตัวมันเองอยู่ละ เอาละไปกันต่อเถอะเรม
[เรม] ค่ะ ท่านยูจิ
เดินออกมาสักพักหลังจากที่เจอกับเ้าปูตัวแรก เราก็เจอมอนสเตอร์ออกมาต้อนรับเพิ่มอีก 3 ตัว โดย2ตัวแรกเป็เ้าปูตัวเดิม แต่อีกตัวนึงเป็หอยขนาดใหญ่ เป็การดีที่จะทดลองอะไรบางอย่างเลยละ ผมเรียกเสาสายฟ้าออกมา ซ็อตเ้าหอยั์กระจุยไปเป็ตัวแรก แล้วก็หยุดการโจมตีของเสาสายฟ้าเอาใว้
[ยูจิ] เรมจัดการเ้าปูตัวซ้ายนะ เดียวตัวขวาผมจะจัดการเอง
[เรม] เข้าใจแล้วค่ะ ท่านยูจิ
พริบตาที่ผมออกคำสั่งกับเรม เธอก็ไปอยู่ต่อหน้าเ้าปูั์โดยใช้เวลาแค่เสียววินาทีเท่านั้น ผมไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ระยะห่างระหว่างผมกับเ้าปูน่ะมากกว่า 20 เมตรเลยนะ แต่เรมกับใช้เวลาเพียงไม่กี่วิเพื่อไปอยู่ตรงนั้น ตูมม โผละ เสียงโจมตีอันดังสนั้นดังขึ้นจากลูกตุ้มของเรม ส่วนอาวุทของเรมน่ะเป็ลูกตุ้มเวทมนต์ ที่ติดอยู่กับโซ่เวทมนต์ที่คานะ
สร้างขึ้นมาแบบพิเศษเพื่อเรมโดยเฉพาะ เนื่องจากบนโลกนี้ไม่มีการบอกค่าโจมตีเป็ตัวเลข อย่างที่ผมบอกเอาใว้ในตอนแรก ผมจึงไม่รู้ว่ามันมีดาเมทเท่าไหร่กันแน่ แต่พลังโจมตีที่ะเิเกราะของเ้าปูั์ จนแตกละเอียดในครั้งเดียวใด้นั้น มันต้องไม่เบาแน่ๆเลยละครับ เ้าปูที่หัวของมันยุบลงไปในกระดองน่ะ พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายของมัน
เหวี่ยงก้ามอันใหญ่ของมันเข้าใส่เรม แต่ก็ถูกเรมใช้มีดขนาดใหญ่ที่อยู่บนมืออีกข้าง ตัดลงไปบนข้อต่อของเ้าปูั์ ในพริบตาที่เ้าปูนั้นเหวี่ยนก้ามเข้ามา กลับกลายเป็ว่ากล้ามที่แข็งแกร่งของมันนั้น ใด้หลุดกระจายออกเป็ชิ้นๆ โดยที่ยังไม่ใด้เข้าถึงตัวของเรมเลยสักนิด ตูมม แล้วเสียงที่จบชีวิตของเ้าปูตัวนั้นก็ใด้ดังขึ้นในเวลาต่อมา เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นกินเวลาไม่กี่วิเท่านั้นเอง
ส่วนผมน่ะหรอ ยังยืนงงอยู่ข้างๆเสาไฟฟ้าอยู่เลยครับ แต่ตอนนี้ไม่ใช้เวลาที่จะมาทำแบบนี้นะ ผมหยิบดาบที่อยู่บนเอวแล้วพุ่งเข้าไปหาเ้าปูั์ เ้าปูก็ตอบสนองโดยเหวี่ยงกล้ามของมันมาทางผมในทันที ผมเปิดใช้งานสกิล Holy Shield โล่แห่งวีรชน ในทันทีเมื่อเปิดใช้งานก็ใด้มีโล่ขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นมา
โดยตัวโล่นั่นผมจะเห็นว่ามันโปร่งใส เพื่อไม่ให้ตัวโล่บดบังทัศนะวิสัยในการต่อสู้ แถมผมยังโจมตีผ่านโล่ที่ผมสร้างขึ้นมาใด้อีกด้วย เคร้งเสียงประทะกันของโล่กับก้ามปูนั้นใด้ดังขึ้น การโจมตีของเ้าปูนั้นไม่สามารถสร้างความเสียหาย อะไรให้กับโล่ของผมใด้เลย เมื่อเห็นแบบนั้นมันก็ใด้เวลาของผมแล้วละ รับไปซะเ้าปูการโจมตี 64 คอมโบของผม ย้ากก
ฉัวะๆ เคร็งๆ ชิ้งๆ 16คอมโบ 32คอมโบ ย้ากก 48คอมโบ แล้วก็สุดท้าย 64คอมโบ หลังจากพายุของการโจมตีของผมจบลง เ้าปูั์ก็ใด้เอากล้ามอันใหญ่ของมัน เกาหัวของมันดังแกรกๆเลยละครับเพราะค่า Hp ของมันลดไปแค่ 1/10 เท่านั้นเอง ส่วนผมน่ะหรอก็ยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ข้างๆตัวของมันยังไงละครับ
แล้วผมที่กำลังยืนพักอย่างเหนื่อยหอบนั้น ก็ใด้เห็นบางสิ่งที่ออกมาจากเ้าปูตัวนั้น มันก็คือรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ออกมาจากหน้าของมัน ตอนแรกๆผมก็นึกว่าผมตาฝาด แต่พอมาลองดูดีๆอีกที่ มันจะต้องเป็รอยยิ้มของมันอย่างแน่นอน แก แก ไอปูเวรบังอาจมาเยาะเย้ยผมงั้นหรอ ไอ เปรียงง เหมือนจะตอบสนองกับอารมณ์ของผม
เสาไฟฟ้าด้านหลังผมก็ส่งไฟฟ้าล้านโวนท์ ลงมายังหัวของเ้าปูั์ในทันที เ้าปูที่กำลังจะตายใด้ใช้แรงเฮือกสุดท้ายของมัน ชี้ก้ามของมันมาที่ตัวผม ถ้ามันพูดใด้มันคงบอกกับผมว่า ไอขี้โกง การต่อสู้ของลูกผู้ชายน่ะมันไม่ใช่แบบนี้นะ ก่อนที่มันจะสลายหายไป ผมรับคำกล่าวโทษของมันแต่โดยดี เพื่อเป็การใว้อาลัยเ้าปูั์ผมจะไม่กินปูไปตลอด 1 เดือนก็แล้วกันนะ
หลังจากการต่อสู้จบลง ผมกับเรมก็ใด้เดินทางต่อไป ลึกลงไปในดันเจี้ยนที่ไม่เคยมีใครล้วงรู้โดยที่มีแค่ แผนที่ของพวกมิยูกิเท่านั้นที่เป็นแสงนำทาง สู่ห้วงลึกอันสุดจะหยั่งถึงนั้นจะมีอะไรรอคอยพวกผมอยู่กันนะ