บทที่ 20: กายาปะทะปราณ
แรงกดดันอันมหาศาลจากขอบเขตทะเลิญญาโถมเข้าใส่เย่เฉินราวกับูเาทั้งลูกกำลังจะถล่มลงมา! มันหนักหน่วงเสียจนทำให้พื้นดินรอบกายเขาปริแตก! เหล่าทหารรับจ้างที่อยู่ใกล้ๆ ถูกแรงกดดันนี้ซัดจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว หายใจติดขัด
นี่คือพลังที่แท้จริงของยอดฝีมือขอบเขตทะเลิญญา!
เฟยเทียนที่พุ่งลงมานั้นไม่ได้ใช้หมัดหรืออาวุธ แต่กลับรวบรวมพลังปราณไว้ที่ฝ่ามือขวาจนเกิดเป็กลุ่มก้อนพลังงานสีเทาดำที่น่าสะพรึงกลัว "รับฝ่ามือเงาเหยี่ยวของข้าซะ!"
ฝ่ามือถูกตบออกมา! พลังปราณมหาศาลพุ่งออกจากฝ่ามือของมัน กลายสภาพเป็รูปเหยี่ยวขนาดใหญ่ตัวหนึ่งที่กางปีกกว้างกว่าสามเมตร มันส่งเสียงร้องแหลมคมที่บาดแก้วหูและพุ่งเข้าใส่เย่เฉินด้วยความเร็วที่ไม่อาจหลบหนีได้!
ในสถานการณ์คับขันนี้ เย่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปะทะซึ่งๆ หน้า!
"อ๊าซซซ!"
เขาะเิเสียงคำรามออกมาเป็ครั้งแรกนับั้แ่ได้เกิดใหม่ พลังสีโลหิตทั้งหมดในร่างกายถูกโคจรมาไว้ที่หมัดขวาจนถึงขีดสุด กล้ามเนื้อแขนของเขาปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะชกสวนออกไปตรงๆ!
หมัดที่เรียบง่าย... แต่แฝงไว้ด้วยพละกำลังกายภาพอันบริสุทธิ์และป่าเถื่อน!
หมัดปะทะเข้ากับฝ่ามือเงาเหยี่ยว!
"ตูมมมมมมมมมม!"
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งทุ่งหญ้า! พื้นดินบริเวณที่ทั้งสองปะทะกันยุบตัวลงเป็หลุมขนาดใหญ่! คลื่นพลังที่มองไม่เห็นซัดกระจายออกไปรอบทิศทางจนรถม้าที่อยู่ใกล้ที่สุดสั่นะเือย่างรุนแรง!
ร่างของเฟยเทียนเพียงแค่สั่นสะท้านเล็กน้อยและถอยหลังไปหนึ่งก้าว
แต่ร่างของเย่เฉินกลับถูกซัดกระเด็นไปไกลราวกับว่าวสายป่านขาด! เขากระแทกเข้ากับรถม้าคันหนึ่งอย่างแรงจนไม้แตกกระจาย ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้น
"แค่ก!"
เขาไอออกมาเป็เืคำโต รู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วทั้งหน้าอกและแขนขวา อวัยวะภายในสั่นะเือย่างรุนแรง... นี่คือความเสียหายที่เขาได้รับจากการปะทะเพียงครั้งเดียว!
"โอ้?" เฟยเทียนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง "รับฝ่ามือของข้าไปเต็มๆ...แต่กลับแค่าเ็? ร่างกายของเ้า!"
มันคาดว่าเย่เฉินควรจะะเิเป็เศษเนื้อไปแล้ว แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับยังลุกขึ้นยืนได้ แม้จะโซซัดโซเซก็ตาม!
"น่าสนใจ! น่าสนใจจริงๆ! กายาบำเพ็ญที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ หากปล่อยให้เ้าเติบโตต่อไปในอนาคตคงเป็ภัยต่อตระกูลเซียวเป็แน่!" เฟยเทียนกล่าวพลางแสยะยิ้มอย่างเ็า "ในเมื่อเป็เช่นนั้น...ข้ายิ่งต้องฆ่าเ้าทิ้งที่นี่!"
ในขณะเดียวกัน เหล่านักฆ่าหน่วยเหยี่ยวเงาที่เหลือก็ได้เข้าปะทะกับกลุ่มของสือเฟิงแล้ว การต่อสู้เป็ไปอย่างดุเดือด แต่ฝ่ายของสือเฟิงนั้นเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดและเริ่มมีผู้าเ็ล้มตาย
เย่เฉินเช็ดคราบเืที่มุมปาก ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเฟยเทียนอย่างไม่ลดละ แม้จะรู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่จิตใจของเขากลับไม่มีคำว่า "ยอมแพ้" แม้แต่น้อย จิตต่อสู้อันบ้าคลั่งเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา
"ตายซะ!"
เฟยเทียนไม่ปล่อยให้เขาได้มีเวลาพักฟื้นอีกต่อไป มันทะยานร่างเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ในมือของมันปรากฏกรงเล็บเหล็กสีดำสนิทคู่หนึ่งขึ้นมา มันคือศาสตราวุธประจำตัวของมัน!
เย่เฉินเตรียมพร้อมรับมืออย่างสุดกำลัง เขาพร้อมที่จะใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อสร้างาแให้แก่อีกฝ่าย!
แต่ในจังหวะที่เฟยเทียนกำลังจะถึงตัวเย่เฉินนั่นเอง...
เสียงะโอันทรงพลังและเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นจากทิศทางของสถานีการค้าเจียหลิง!
"ผู้ใดบังอาจมาก่อความวุ่นวายในเขตของสถานีการค้าเจียหลิง! หยุดมือเดี๋ยวนี้!"
สิ้นเสียงนั้น ร่างของกลุ่มคนในชุดเกราะสีเงินกว่าสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือ "ทหารพิทักษ์เจียหลิง" กองกำลังรักษากฎหมายของสถานีการค้า!
ผู้นำของพวกเขาคือชายวัยกลางคนร่างกำยำในชุดเกราะที่หรูหรากว่าคนอื่น เขาก็แผ่แรงกดดันของขอบเขตทะเลิญญาออกมาเช่นกัน!
การปรากฏตัวของกองกำลังฝ่ายที่สาม ทำให้เฟยเทียนต้องหยุดชะงักการโจมตีลงอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าของมันบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด
มันหันไปมองทหารพิทักษ์เจียหลิง... แล้วหันกลับมามองเย่เฉินที่าเ็แต่แววตายังคงท้าทาย... จากนั้นก็มองไปยังคาราวานสินค้าของตระกูลหลิน
มันรู้ดีว่า...โอกาสที่ดีที่สุดในการสังหารได้ผ่านพ้นไปแล้ว
สถานการณ์บัดนี้ได้เข้าสู่สภาวะคุมเชิงอันตึงเครียด... โดยมีกลุ่มของเย่เฉินที่าเ็และอ่อนแอที่สุดอยู่ตรงกลางระหว่างสองขุมกำลังที่แข็งแกร่ง!
457
