สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 16 ปัญหานี้ค่อนข้างร้ายแรง

ตอนนี้เซียวเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ หลินโหรวรู้สึกกลัวเล็กน้อย

"เซียวเฉิน คุณจะทำอะไร ที่นี่เป็๲ออฟฟิศนะ ฉันบอกคุณไว้ก่อน อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินโหรว เซียวเฉินก็หันไปมองเธอด้วยสีหน้าดำคล้ำ

"คุณพูดอะไรกันน่ะ? ผมแค่สืบเ๱ื่๵๹บางอย่างได้ และกำลังจะบอกคุณเท่านั้นเอง"

เมื่อเห็นเซียวเฉินเป็๲แบบนี้ หลินโหรวก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไปเอง

แต่ตอนนี้ หลินโหรวก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา

เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่างกับคนตรงหน้า

ยังไม่ทันที่จะพูดจบ เซียวเฉินก็เหมือนกับแสดงกลอย่างหนึ่ง หยิบของกองหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าหลินโหรว

"ปัญหานี้ค่อนข้างร้ายแรงเลยนะ ของพวกนี้เพิ่งเจอมาเมื่อครู่ ทุกแผนกมีหมดเลย!"

เซียวเฉินพูดไปพลางขยับเข้ามาใกล้หลินโหรวมากขึ้นอีกหน่อย

เมื่อเห็นเซียวเฉินทำแบบนี้ หลินโหรวก็พยักหน้าหนักแน่น

เ๱ื่๵๹แบบนี้จริง ๆ แล้วเธอก็พบเจอมาแล้ว

แต่ยิ่งสถานการณ์เป็๲แบบนี้ ในใจของหลินโหรวก็ยิ่งชัดเจนว่าต่อไปควรจะจัดการอย่างไร

"เ๱ื่๵๹นี้มันแย่มากจริง ๆ ถ้าทุกที่มีหมด แล้วใครกันที่ทำแบบนี้?"

เซียวเฉินมองไปที่หลินโหรวตรงหน้า แล้วพยักหน้าให้เธอ

หลินโหรวไม่ได้โง่ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีทางได้เป็๲ประธานที่นี่

สิ่งเหล่านี้น่าจะเป็๲ฝีมือของคนของพวกเรา แต่หลินโหรวก็ไม่ได้พูดออกมา

อย่างไรก็ตาม หลินโหรวยังคงสงสัยอยู่บ้าง เธอมองไปที่เซียวเฉินแล้วถามตรง ๆ ว่า "งั้นต่อไปนี้ พวกเราควรจะทำยังไงดีล่ะ?"

ตอนนี้ หลินโหรวดูเหมือนจะตัดสินใจไม่ถูก

แต่เซียวเฉินกลับเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า

ขณะที่มองไปข้างหน้า เซียวเฉินพูดกับหลินโหรวว่า

"ต่อไป ผมจะหาทุกอย่างพวกนี้ให้เจอก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์อีกที"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ หลินโหรวที่อยู่ตรงหน้าก็หรี่ตาลง มองเขาโดยไม่รู้ตัว

"งั้นก็ได้ ในเมื่อเป็๲แบบนี้ ฉันจะฟังคุณ!"

สายตาของหลินโหรวหรี่ลง เธอมองไปที่เฉินเซิง

เมื่อเห็นหลินโหรวตกลง เซียวเฉินจึงพยักหน้าให้เธออย่างหนักแน่น "อืม คุณไม่ต้องกังวลหรอก เ๱ื่๵๹นี้ผมจัดการเอง!"

คำพูดของเซียวเฉินทำให้หลินโหรวรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

หลินโหรวรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย แต่เซียวเฉินรู้สึกว่าปัญหาเหล่านี้รุนแรงกว่าที่คิดไว้มาก

อย่างไรก็ตาม หลินโหรวยังคงพูดกับเซียวเฉินว่า "เซียวเฉิน ไม่ว่ายังไง คุณต้องระวังตัวด้วยนะ"

เมื่อได้ยินหลินโหรวพูดแบบนั้น เซียวเฉินก็ยิ้มเบา ๆ

"ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะไม่เป็๲ไร"

เซียวเฉินพูดกับคนตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก พูดจบเขาก็เดินออกไป

แต่เมื่อเซียวเฉินออกไปแล้ว กลับพบว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนที่หน้าประตู

เมื่อเห็นคนคนนั้น เซียวเฉินก็จำได้ว่า เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็๲เลขาสาวคนก่อนนั่นเอง

"มีอะไรหรือเปล่า?"

เซียวเฉินถามเลขาสาวตรงหน้าด้วยความสงสัยเล็กน้อย

แต่เมื่อเขาพูดจบ เลขาสาวตรงหน้ากลับพูดกับเซียวเฉินตรง ๆ ว่า "ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกแปลกใจที่คุณออกมาเร็วมากเท่านั้นเอง"

"อืม ทำไมล่ะ ทำไมถึงมองผมแบบนั้น ทำงานให้ดี ๆ นะ อย่าคิดเ๱ื่๵๹ที่ไม่มีสาระน่า!"

เซียวเฉินพูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไปทันที

หลังจากนั้นเจิ้งไคไท่ก็มาหาเซียวเฉิน

"หัวหน้า คุณออกมาแล้วเหรอ เป็๲ยังไงบ้าง?"

เจิ้งไคไท่พูดเป็๲นัย ๆ เขาไม่แน่ใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเซียวเฉินกับหลินโหรว

แต่ตอนนี้ เซียวเฉินกลับยิ้มเบา ๆ พูดกับคนตรงหน้า "เป็๲ยังไงบ้างอะไรกัน อย่าคิดเ๱ื่๵๹วุ่นวายพวกนี้เลย!"

เมื่อเซียวเฉินพูดจบ เจิ้งไคไท่ก็หัวเราะ

จากนั้นเจิ้งไคไท่ก็เข้ามาใกล้ ๆ แล้วพูดกับเซียวเฉินว่า "แต่ว่าหัวหน้าครับ ผมได้สืบมาแล้วว่า เ๱ื่๵๹นี้น่าจะเป็๲ฝีมือของผู้จัดการฝ่ายขายนะ!"

เมื่อเจิ้งไคไท่พูดจบ ตอนนี้เซียวเฉินกลับหัวเราะขึ้นมา

ผู้จัดการฝ่ายขายงั้นเหรอ? ไม่คิดเลยว่าจะรวดเร็วขนาดนี้!

ด้วยเหตุนี้ เจิ้งไคไท่จึงพูดกับเซียวเฉินว่า "ติงว่านเฉวียน พวกเราสืบมาเยอะแล้ว แต่ดูเหมือนติงว่านเฉวียนคนนี้จะแปลก ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ"

จนกระทั่งเจิ้งไคไท่พูดจบ เซียวเฉินก็ยิ้มเบา ๆ

เ๱ื่๵๹พวกนี้ จะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

แต่ในเมื่อเจิ้งไคไท่พูดมาขนาดนี้แล้ว เซียวเฉินกลับมองมาแล้วพูดขึ้นว่า

"เขาน่าจะเป็๲แค่ปลาตัวเล็ก ๆ แต่ไม่มีอะไรหรอก ลองไปติดต่อเขาดูก็ไม่เลวนะ!"

เซียวเฉินยิ้มเล็กน้อย ส่วนเจิ้งไคไท่ที่อยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง

เมื่อเห็นดังนั้น เจิ้งไคไท่ก็มองมาที่เขาโดยไม่รู้ตัว แล้วพูดกับคนตรงหน้าว่า "แต่ตอนนี้ พวกเราควรจะทำยังไงดีล่ะครับ?"

เจิ้งไคไท่มองไปที่เซียวเฉินด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย

หรือว่า พวกเขาจะต้องใช้แผนบุรุษงามงั้นเหรอ

ถ้าเป็๲อย่างนั้นจริง ๆ ละก็ สำหรับคนพวกนี้แล้ว ก็ถือว่าเข้าทางพอดีเลยละนะ

มองดูตรงนี้ เจิ้งไคไท่ก็ขบฟันกรอด ทำหน้าเศร้าสร้อย "เฮ้อ ถ้าเป็๲อย่างนั้นจริง ๆ ผมคงต้องเสียสละซะหน่อยแล้ว!"

เมื่อเจิ้งไคไท่พูดอย่างนั้น เซียวเฉินกลับมองแล้วรู้สึกว่าเจิ้งไคไท่ดูมีความสุขมากกว่า

"ที่แผนกขาย มีสาวสวยคนไหนบ้างไหม?"

เซียวเฉินถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ขณะที่เจิ้งไคไถ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูดีใจมาก

"หัวหน้าครับ มีจริง ๆ ผมขอบอกคุณเลยนะ ฉู่เมิ่งเหยาจากแผนกขายนี่ไม่เลวเลย ผมได้สอบถามมาแล้ว เธอไม่มีแฟน!"

ไม่มีแฟนงั้นเหรอ ไม่แปลกใจเลย คนฝึกศิลปะการต่อสู้มาอย่างเจิ้งไคไท่ มักจะตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ

ดังนั้น เซียวเฉินจึงหันกลับมามองตรงหน้า

เมื่อมองไปเซียวเฉินก็แสดงท่าทีเฉย ๆ

"แต่ถ้าอย่างนั้น คุณก็ลองดูก่อนแล้วกัน!"

เซียวเฉินพูดจบ เจิ้งไคไท่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดีใจมาก ถึงขั้นครุ่นคิดในใจว่า ต่อไปควรจะทำยังไงดี

ในตอนนี้เซียวเฉินก็ส่ายหัว "เฮ้อ ดูท่าทางเจิ้งไคไท่แล้ว คงจะยากหน่อยนะ!"

แต่ต่อจากนี้ เซียวเฉินคิดว่าถ้าการกระทำไม่ได้ผล เขาก็ควรจะลงมือเองดีกว่า

เมื่อคิดถึงตรงนี้ในใจแล้ว เซียวเฉินก็มองไป

สายตาจับจ้องไปที่ไกล ๆ เซียวเฉินอดยิ้มไม่ได้ "อย่างไรก็ตาม ตอนนี้แผนกขายก็ยืนยันได้แล้ว ต่อจากนี้ ก็ต้องค่อย ๆ ทำไปทีละขั้นแล้วละ"

จริง ๆ แล้วเซียวเฉินก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

เพราะสิ่งเหล่านี้สำหรับเขาแล้ว ก็ไม่ได้เป็๲ปัญหาอะไรเลย

"ดูเหมือนว่า ตอนนี้พวกเราน่าจะต้องใช้กลยุทธ์บ้างแล้วละ!"