"นี่—"
เสียงของวิเวียร์ดังแว่วเข้ามาในหัวของฉัน
"นี่— ตื่นได้แล้ว!"
เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับความรู้สึกสั่นไหวไปมาเสมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเขย่าร่างกายฉันเบาๆ
"เช้าแล้วน่ะเรย์เน่!"
ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเห็นวิเวียร์ที่กำลังพยายามปลุกฉันอยู่
"ขออีก... แป๊บนึง...ครอก—"
"ไม่เอาน่า! กลับมาก่อนเรย์เน่ อย่ากลับไปนอนต่อสิยะ!"
อากาศเย็นๆ ยามเช้า กับผ้าห่มอุ่นๆ ทำให้ฉันอยากนอนต่ออีกสักนิด
"ถ้าอย่างนั้น—"
"อึก!"
ผ้าห่มกับหมอนถูกดึงออกไป ทำให้ฉันใจนเผลอร้องเสียงหลงออกไปและตื่นขึ้นมาทันที
"ทำอะไร...ของเธอน่ะ!"
ฉันค่อยๆ ยันตัวขึ้นมานั่ง พร้อมกับจ้องไปที่วิเวียร์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลานอน
"ก็ปลุกเธอไง! นี่มันเช้าแล้วน่ะ แถมฉันพยายามปลุกเธอมาสักพักแล้วด้วย แต่เธอไม่ยอมตื่นสักที"
สายตาของฉันหันไปทางหน้าต่าง และเห็นแสงแดดจางๆ สาดส่องเข้ามาในห้อง
"อ่ะ ...ขอโทษ"
ฉันเผลอหลับเพลินจนวิเวียร์ยังปลุกฉันไม่ตื่นเลยสิน่ะ...
"เธอนี่น้า~ เป็พวกขี้เซาตอนพึ่งตื่นหรือไงเนี่ย?"
"แฮะๆ ๆ..."
ฉันหัวเราะเบาๆ ออกมาด้วยความเขิน
"แล้วนี่..."
วิเวียร์หันไปมองเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวที่ร่วงอยู่บนพื้น
"ไม่ได้เช็ดตัวกับเปลี่ยนชุดก่อนนอน...เหรอ?"
"เมื่อคืน...ลืม อากาศน่านอน... เผลอหลับไปน่ะ"
อ่ะ! ตายแล้ว! ลืมไปเลยว่าวิเวียร์ให้ของพวกนั้นมาก่อนออกจากห้องไป...
"เธอนี่น้า—! ฉันก็บอกก่อนออกจากห้องไปแล้วไง! ให้เช็ดตัวแล้วเปลี่ยนชุดก่อนเข้านอน!"
"โอ๊ยๆ ๆ"
วิเวียร์บ่นพลางขยุ่มผมฉันไปมาแรงๆ จนผมฉันที่ยุ่งอยู่แล้ว ยุ่งกว่าเดิมเข้าไปอีก
"นั่งขอบเตียงเลย เช็ดตัวให้เรียบร้อยด้วย เดี๋ยวฉันจะหวีผมให้เธอเอง"
"อ-อืมๆ"
ฉันลุกขึ้นมานั่งที่ขอบเตียง ขยี้ตาไปมาอย่างงัวเงียก่อนจะรับผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาจากวิเวียร์แล้วเริ่มเช็ดตัวตามที่เธอบอก วิเวียร์นั่งลงข้างๆ ฉันแล้วค่อยๆ เริ่มหวีผมให้พร้อมกับสอนฉันเื่วิธีหวีผมและการดูแลตัวเองอีกหลายอย่างไปด้วย หลังจากนั้นไม่นานพวกเราก็ลงไปนั่งทานอาหารเช้าที่คุณอลิเซียเตรียมเอาไว้ให้ เสร็จแล้วก็ตามด้วยการออกไปเดินเล่นรอบๆ หมู่บ้าน
ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินชมโน่นชมนี่กันอยู่ก็มีผู้คนมากมายเดินเข้ามาทักทายฉันด้วยความสนใจ พอลองสังเกตดูดีๆ อีเรียบางคนมีรูปลักษณ์ที่คล้ายกับสัตว์ชัดเจนกว่าฉันกับวิเวียร์เสียอีก บางคนถึงขั้นที่โครงสร้างใบหน้าแทบไม่เหมือนกับพวกเราเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าพวกเขาก็เป็มิตรกับฉันมากๆ เลยล่ะ ในขณะที่ฉันกำลังทักทายทุกคนอยู่นั้นเอง อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกเสียววาบจากด้านหลังจนเผลอหลุดเสียงหลงออกมา
"อึ้ย!"
มีแรงบีบเล็กๆ จากด้านหลังของฉัน พอหันกลับไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นก็เจอกับ... เด็กๆ หลายคนที่เข้ามาลูบหางของฉันเล่นกันอย่างสนุกสนาน
"หว่า~ หางของพี่สาวนุ่มฟูจังเลย!"
"จริงด้วยๆ นุ่มกว่าของพวกเราอีก!"
"อย่าจับ...สิ"
ฉันพึมพำออกมาเบาๆ ไม่กล้าที่จะขึ้นเสียงกับพวกเด็กๆ ในหมู่บ้าน
อ้า... ฉันจะไปกล้าหยุดเด็กพวกนี้ได้ยังไงกันล่ะ!
"ห-หยุดนะ... มันจั๊กจี้..."
พวกเด็กๆ ไม่มีท่าว่าจะสนใจหรือได้ยินฉันแล้วยังคงเล่นกับหางของฉันต่อไปอย่างสนุกสนาน ฉันจึงหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย... วิเวียร์ แต่เธอกลับมองมาที่ฉันพร้อมกับแสยะยิ้มให้ฉัน ร้ายกาจ...
"วิเวียร์... ช่วยด้วย..."
"แหม แหม~ เธอดูกำลังสนุกอยู่เลยนะ 'คุณพี่สาว'~"
"ไม่ใช่สักหน่อย! ช่วยฉัน...สักทีเถอะน่า!"
ตัวของฉันเริ่มสั่นไปมา ในขณะที่วิเวียร์ยืนยิ้มขำอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะยอมเดินเข้าไปหาพวกเด็กๆ
"เอ้าๆ ทุกคน~ หยุดแกล้งพี่สาวหมาป่าคนนี้ได้แล้วนะ! ไม่งั้นเดี๋ยวพี่เขาจับพวกเธอกินเอานะ~"
วิเวียร์พูดด้วยนํ้าเสียงหยอกล้อ พวกเด็กๆ ก็ยอมปล่อยหางของฉันแต่โดยดีก่อนจะหัวเราะคิกคักแล้ววิ่งหนีกันไปทางอื่น ฉันรีบคว้าหางของตัวเองขึ้นมาแนบอกแล้วใช้มือทั้งสองข้างพยายามลูบให้กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิม
"โธ่— ฟูหมดเลย"
ฉันพึมพำขณะพยายามลูบหางที่กระเซิงให้กลับมาเรียบเหมือนเดิม
"ไม่เอาน่าเรย์เน่~"
วิเวียร์เข้ามาช่วยหวีหางของฉัน พร้อมกับส่งยิ้มให้
"พวกเด็กๆ สนใจเธอจะตาย แต่ว่า..."
นํ้าเสียงของเธอเปลี่ยนมาจริงจังขึ้นเล็กน้อย
"อย่าปล่อยให้คนอื่นมาทำแบบนี้กับหูหรือหางของเธอเชียวนะ ของแบบนี้มันสำหรับพวก คู่รัก เท่านั้น!
"หืม คู่รัก?"
ฉันเอียงคอ ไม่เข้าใจคำพูดของเธอ
"เธอนี่น้า~ ซื่อๆ แบบนี้จะไหวไหมเนี่ย~"
วิเวียร์ถอนหายใจออกมาก่อนจะพาฉันเดินชมหมู่บ้านต่อ พวกเราไปทักทายตามบ้านต่างๆ ถ้าจะพูดให้ถูกคือวิเวียร์พาฉันไปแนะนำให้ทุกคนรู้จัก ในระหว่างนั้นมีผู้ชายหลายคนเข้ามาพยายามชวนฉันคุย
"ไงจ๊ะคุณหนู~"
"ไสหัวไปเลยย่ะ!"
"พวกฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!"
"ไม่ต้องพูดฉันก็เดาได้แล้ว! ฉันไม่มีทางปล่อยให้พวกนายมายุ่งกับเพื่อนฉันหรอก!"
แต่วิเวียร์ก็ปัดมือไล่พวกเขาไปอย่างไม่ไยดีเลย สมกับเป็เธอจริงๆ
"อ่ะ! นั่น...คุณเฟลเวียโน่"
หนึ่งในกลุ่มผู้ชายนั้นมีคุณเฟลเวียโน่อยู่ด้วย
"ไม่ต้องไปทักเขาเลย เรย์เน่! พวกผู้ชายน่ะไว้ใจไม่ได้หรอก อันนี้จำไว้ด้วย!"
วิเวียร์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ในขณะที่จ้องมาที่ฉันก่อนจะพูดต่อ
"ผู้หญิงอย่างพวกเรา จะไว้ใจผู้ชายง่ายๆ ไม่ได้ เธอต้องคอยระวังด้วย อย่าเชื่อใจใครง่ายๆ ล่ะ ตอบฉันมาทีว่าเข้าใจแล้วนะ"
"ขะ...เข้าใจแล้ว"
น่ากลัวจริงๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมวิเวียร์ถึงไล่คนพวกนั้นกลับไปได้
ฉันเดินทักทายทุกคนตามบ้านต่อจนถึง่สายๆ หลังจากนั้น วิเวียร์ก็พาฉันไปดูพื้นที่ส่วนกลางต่างๆ ในหมู่บ้านต่อ
"จริงๆ พื้นที่ส่วนกลางพวกนี้มันก็ธรรมดาล่ะนะ~ พอเทียบกับเมืองใหญ่ๆ อย่างฟัลนัสคือเทียบไม่ติดเลย"
"ยิ่งถ้าเธออยากอาบน้ำล่ะก็ ในเมืองยิ่งง่ายใหญ่เลย แค่มีเงินก็เข้าไปอาบน้ำสบายๆ ได้เลย แถมปลอดภัยกว่าด้วย"
วิเวียร์บรรยายถึงชีวิตแสนสะดวกสบายในเมืองให้ฟังระหว่างที่เดินไปเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่ได้ดูหรูหราอะไรขนาดนั้นเมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอเจอในเมืองสินะ
"แถมที่นั่นยังสะอาดกว่าที่นี่ด้วยล่ะนะ~"
เธอพูดพร้อมกับทอดสายตาไปที่บ้านไม้หลังเล็กๆ ที่อยู่สุดขอบหมู่บ้าน ฉันเลยมองตามเธอไป แต่ว่าทันทีที่ฉันหันไปทางนั้น กลิ่นที่เหม็นหึ่งอย่างรุนแรงก็เข้าถาโถมประสาทรับกลิ่นของฉัน จนทำให้ฉันแทบจนทรุดลงไปกองกับพื้น พูดได้คำเดียวเลยว่า เหม็น...
"นั่นน่ะเป็ห้องน้ำรวม ในเมืองคือแบบดีกว่านี้แบบสุดๆ เลยล่ะนะ~"
วิเวียร์พูดต่อ หางของเธอส่ายไปมาอย่างเพลิดเพลิน เธอไม่ได้สังเกตเห็นฉันที่กำลังทรมานต่อกลิ่นที่แสนรุนแรง
"วะ...แหวะ... วิเวียร์... ฉัน...หายใจไม่ออก..."
ฉันเบะปาก พลางโอดครวญออกมาเบาๆ ก่อนจะพยายามสะกิดเธอเพื่อให้หันมาสนใจฉันหน่อย
"อ่ะ! โทษทีๆ ฉันลืมไปว่าอีเรียหมาป่ามีประสาทรับกลิ่นที่ดีกว่าพวกเรามากนะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ~"
"ไปจากตรงนี้...กันได้หรือยัง..."
ฉันพยายามเร่งให้เธอรีบพาฉันออกไปจากตรงนี้
"แต่ว่า... ฉันยังไม่ได้พาเธอเข้าไปดูเลยน่ะ~"
"ถ้าเธอใช้ไม่เป็ก็คงลำบากฉันแน่ๆ เลย~"
ยังอีก!
เธอยังคงพูดหน้าตาเฉย เหมือนไม่แยแสกับฉันที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่เลย แกล้งกันชัดๆ จำเอาไว้เลยนะ!
"ขอร้อง...!"
"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ~ เอาล่ะ เราไปที่รอบนอกของหมู่บ้านกันต่อดีกว่า~"
วิเวียร์เดินพาฉันออกไปจากตรงนั้นอย่างหน้าตาเฉย แถมยังหัวเราะใส่ด้วย
"วิเวียร์ชอบแกล้ง..."
"ขอโทษทีน้า~ เห็นเธอที่ไม่รู้อะไรแบบนี้แล้วมันน่าแกล้งมากเลย"
ฉันคงไม่มีทางลืม บ้านไม้หลังเล็กๆ นั้นเป็อันขาดเลย...
เห้อ... ฉันถอนหายใจแล้วเดินตามเธอต่อไป
พวกเราย้ายออกมาจากหมู่บ้าน เข้าสู่ในป่าทางใต้เล็กน้อยจนกระทั่งโผล่มาถึงแม่น้ำสายหนึ่ง เสียงสายน้ำไหลเอื่อย สอดประสานกับเสียงนกที่ร้องตามพุ่มไม้รอบตัว กลิ่นชื้นๆ ของดิน กลิ่นสดชื่นของน้ำ และกลิ่นธรรมชาติรอบๆ ช่วยเยียวยาจิตใจของฉันอย่างน่าอัศจรรย์
"นี่คือแม่น้ำเรนอส"
วิเวียร์เอ่ยขึ้นมา ในขณะที่จ้องมองมาที่ฉันที่กำลังหลับตา ดื่มด่ำกับธรรมชาติรอบตัวอย่างมีความสุข
"เป็แม่น้ำสายหนึ่งที่ยาวมากๆ ที่เชื่อมจากทะเลสาบเรนอสทางตะวันตก — ไหลผ่านแถบเมืองไอซ์วินด์ จนถึงทะเลเพลิงฮิโนะคามิ"
"โห~"
ฉันกวาดตามองไปรอบๆ อย่างสนอกสนใจ เป็แม่น้ำที่กว้างมากๆ จนแทบมองไม่เห็นอีกฝั่งและน้ำยังใสจนมองเห็นเงาสะท้อนตัวเองได้อย่างชัดเจนอีกด้วย
"ปกติพวกเราจะตักน้ำ ซักผ้า หรือล้างตัวกันที่แม่น้ำนี้แหละ"
วิเวียร์ยิ้มบางๆ ก่อนจะจูงมือพาฉันไปที่บ้านไม้ข้างๆ ริมน้ำ
"ถึงจะเร็วไปหน่อย เพราะปกติพวกเราจะอาบน้ำกันตอนเย็นๆ"
เธอพูดขณะที่พาฉันเข้าไปในบ้านนั้น
"แต่เพราะเธอเพิ่งมาที่หมู่บ้าน ฉันเลยพาเธอมาลองอาบน้ำก่อนละกัน ฮ่าฮ่าฮ่า~ เมื่อวานฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยด้วย~"
ข้างในบ้านนั้นไม่ได้หรูหราอะไรมาก มีที่แขวนเสื้อและที่วางของต่างๆ จะเรียกว่าบ้านไม้ก็ยังไงอยู่ มันก็แค่แผ่นไม้บางๆ ที่มีไว้กั้นไม่ให้คนข้างนอกมองเข้ามาเห็นคนข้างใน ขณะที่ฉันกำลังดูรอบๆ นั้น วิเวียร์ก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะหันมาคุยกับฉัน
"เรามาอาบน้ำกันดีกว่า เรย์เน่! ถอดเสื้อผ้าเร็วเข้า เดี๋ยวฉันช่วย~"
"แต่เพิ่ง...เช็ดตัวไปตอนเช้าเองน่ะ...?"
วิเวียร์ไม่สนใจฉันที่กำลังสับสน เธอเข้ามาถอดชุดของฉันอย่างร่าเริง ในขณะที่ฉันได้แต่สงสัยว่าทำไมต้องอาบน้ำอีก
"ไม่ได้ๆ ~ กุลสตรีต้องรู้จักดูแลตัวเองอยู่ตลอดเวลา แค่เช็ดตัวนะไม่พอหรอกน่า~"
ทันทีที่เธอถอดชุดของฉันเสร็จ ร่างของฉันก็เสียหลักล้มตัวลงไปในแม่น้ำ
"เอ๊ะ!?"
ฉันร้องเสียงหลงออกมาเบาๆ ด้วยความใ ก่อนจะล้มลงไปกลางสายน้ำตื้นๆ จนละอองน้ำกระเซ็นไปหมด น้ำเย็นเฉียบซัดเข้ามาเปียกทั่วทั้งตัว แม้แต่หางกับหูที่เพิ่งจะถูกหวีมาอย่างดีก็ถูกชุ่มไปด้วยสายน้ำ
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~"
ฉันเงยหน้าขึ้นมองตัวการที่ผลักฉันลงมาในแม่น้ำ ในขณะที่เ้าตัวหัวเราะลั่นหลังจากผลักฉันลงมา ก่อนที่เธอจะลงมาแช่นํ้าด้วยกันกับฉัน
"ไม่เห็นต้อง...ผลักเลย"
"ก็ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้น ก็ต้องมานั่งตอบคำถามเธอน่ะสิ ก็เลยให้เธอลองััการอาบน้ำไปเลยดีกว่า~"
พวกเราอาบน้ำที่แม่น้ำกันอยู่สักพัก ระหว่างนั้นวิเวียร์ก็สอนเื่ต่างๆ เกี่ยวกับการทำความสะอาดร่างกายให้ ทั้งการใช้แปรงขนไม้และสมุนไพรต่างๆ มาดูแลพวกขนที่อีเรียมีเพื่อไม่ให้มีแมลงมาอาศัยอยู่และการดูแลเขี้ยวกับฟัน โดยเฉพาะเขี้ยวของฉันที่ต้องดูแลเป็พิเศษ เพราะมันยาวกว่าของอีเรียแมวอยู่นิดหนึ่ง
"ขนไม่ยอมแห้ง...เป็เพราะเธอเลย..."
ฉันบ่นเบาๆ เพราะไม่ว่าจะเช็ดเท่าไหร่ขนที่หูกับหางก็ไม่ยอมแห้งสนิทสักที แถมยังพองจนหมดสภาพอีกด้วย
"โอ๋ โอ๋~ ไม่โกรธกันน้า~ มานี่มา เดี๋ยวฉันช่วยเอง~"
วิเวียร์จับฉันนั่งลงข้างๆ เธอ
ฉันสงสัยว่าเธอกำลังจะทำอะไร แต่ทันใดนั้นเองก็มีลมร้อนเบาๆ ถูกปล่อยออกมาจากฝ่ามือของเธอที่กำลังเรืองแสงอยู่ กระแสลมนั้นพัดกระทบกับตัวของฉันอย่างอ่อนโยน เส้นผมกับหางที่เปียกเริ่มจะแห้งลงตามแรงลม
"เวท...มนตร์?"
"ใช่แล้ว~ ถ้าจะให้พูดให้ถูก ฉันกำลังใช้ 'เอลิเมนทอลอาร์ตส์' อยู่นะ~"
หางที่ชุ่มเปียกแห้งลงได้อย่างรวดเร็ว แถมพอััดูก็รู้สึกว่านุ่มฟูกว่าเดิมด้วย!
"โห~"
"ชอบใช่ไหมล่ะ~ รีบหวีแล้วแต่งตัวกันก่อนจะเป็หวัดกันดีกว่า~"
"อยากใช้...อาร์ตส์ด้วย"
ทันทีที่วิเวียร์ได้ยิน เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะทำหน้าลำบากใจ ฉันที่เห็นแบบนั้นก็สงสัย เลยถามเธอ
"ไม่ได้...เหรอ?"
"อืม... มันค่อนข้าง...ซับซ้อนน่ะ เรย์เน่ เอาเป็ว่าเดี๋ยวหลังเที่ยงฉันเล่าให้ฟังนะ เรารีบแต่งตัวแล้วกลับไปที่หมู่บ้านก่อนเถอะ"
วิเวียร์ดู...นึกคำพูดไม่ออก... นี่ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ? หลังจากนั้นพวกเราไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ต่างคนต่างแต่งตัวเงียบๆ วิเวียร์ดูเหมือนจะมีบางอย่างอยากพูด...แต่ก็กลืนมันลงไปทุกครั้งที่เธอมองหน้าฉัน ฉันเองก็พูดไม่คล่องพอจะถามอะไรออกไป ได้แต่รอให้ถึง่บ่าย
หลังจากแต่งตัวเสร็จ พวกเราก็พากันมุ่งหน้ากลับไปที่หมู่บ้าน โดยไม่มีคำพูดใดๆ เพิ่มเติม...แต่ว่ากระแสลมที่พัดกระทบผิวหลังอาบน้ำเสร็จ พร้อมกับแสงแดดยามสายแบบนี้...ช่างเย็นสบาย...และชวนให้อยากหลับตาลงมากๆ เลย
270
