แหวนมิติซ่อนเร้น ตำราล้ำค่า
ศิษย์พี่ใจดีได้แต่ใดมา มอบให้ศิษย์น้อง
สมุนไพริญญา เก็บมาไม่มอง
ความเข้าใจผิด ก่อเกิดเป็ภาระใจ
อรุณรัศมียืนอยู่หน้ากระท่อมของพิธาใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นใหม่ เมื่อครู่เธอได้เห็น"ศิษย์พี่ราคาถูก"ของเธอกำลังเดินกลับมาจากป่าไผ่พร้อมกับฟืนเต็มอ้อมแขนเขายิ้มให้เธออย่างเป็มิตรราวกับไม่รู้เลยว่าเธอเพิ่งจะตัดสินใจที่จะ"แบกรับภาระ" ของเขาไว้บนบ่าของเธอเอง
'บุรุษผู้นี้...ช่างน่าสงสารยิ่งนัก!' เธอคิดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ 'เขาคงจะสิ้นหวังในพร์ของตนเองจนต้องหันมาใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาแต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงเป็คนดี มีน้ำใจ และยอมเสียสละเพื่อผู้อื่น...โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อข้า!'
ความรู้สึกผิดที่เคยดูถูกเขาเมื่อครู่ได้แปรเปลี่ยนเป็ความเห็นใจอย่างสุดซึ้งและความเห็นใจนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็ความผูกพันทางอารมณ์อย่างประหลาด
"ศิษย์พี่พิธา!"เธอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าปกติ
พิธาหันมามองเธอด้วยรอยยิ้ม "อ้าว!ศิษย์น้องอรุณรัศมี มีอะไรหรือเปล่า? หรือว่าอยากให้ศิษย์พี่ทำไข่เจียวให้?"
อรุณรัศมีถึงกับสะอึก! 'ไข่เจียวอีกแล้วหรือ!?เขาไม่เคยคิดเื่อื่นนอกจากเื่กินเลยหรือไง!?' แต่เธอก็พยายามเก็บสีหน้าเอาไว้
"เปล่าเ้าค่ะศิษย์พี่... ข้าแค่...อยากจะถามว่า... ท่านมีตำราฝึกตนขั้นพื้นฐานให้ข้าบ้างหรือไม่เ้าคะ?" เธอถามด้วยความหวัง
พิธาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย"ตำราฝึกตน?อ้อ... มีสิ! ศิษย์พี่เตรียมไว้ให้แล้ว!"
เขาพูดพลางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อและหยิบแหวนวงหนึ่งออกมาจากนั้นก็มีแสงสีเขียวอ่อนๆ วาบขึ้นชั่วขณะก่อนที่ตำราเล่มหนาปกสีน้ำตาลเข้มจะปรากฏขึ้นในมือของเขา
อรุณรัศมีถึงกับเบิกตากว้าง!
'แหวนมิติ!? เขามีแหวนมิติด้วยหรือ!? แถมยังดูเหมือนเป็แหวนมิติระดับสูงเสียด้วย!นี่มัน... ไม่ใช่ของที่คนธรรมดาจะมีได้ง่ายๆ เลยนะ!'
เธอรู้สึกประหลาดใจระคนสงสัยแต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้
พิธายื่นตำราเล่มนั้นให้เธอ"นี่คือตำรา 'สะพานเมฆา' เป็วิชาบำเพ็ญเพียรขั้นพื้นฐานที่อาจารย์พัชราภาเคยสอนข้ามา"
อรุณรัศมีรับตำรามาด้วยมือที่สั่นเทาเธอเปิดดูตำราอย่างรวดเร็ว เนื้อหาภายในตำรานั้นเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งเหมาะสำหรับผู้เริ่มต้นบำเพ็ญเพียรอย่างยิ่ง
'ตำรา 'สะพานเมฆา'!นี่มันเป็ตำราที่หายากยิ่งนักในดินแดนเบื้องบน!แม้แต่ศิษย์สายตรงของนิกายใหญ่ๆ ก็ยังยากที่จะได้!อาจารย์พัชราภาผู้นี้... ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ!'
เธอเงยหน้าขึ้นมองพิธา "ศิษย์พี่...ท่าน... ท่านให้ข้าได้จริงๆ หรือเ้าคะ?"
พิธาหัวเราะเบาๆ"แน่นอนสิศิษย์น้อง! ก็เ้าเป็ศิษย์น้องของข้านี่นา! อีกอย่าง...อาจารย์พัชราภาก็สั่งไว้ว่าให้ข้าดูแลเ้าให้ดี!"
อรุณรัศมีรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก! 'เขาช่างเป็ศิษย์พี่ที่ดีจริงๆ!ไม่เพียงแต่จะยอมเสียสละเพื่อข้าแล้ว ยังมีน้ำใจมอบตำราล้ำค่าเช่นนี้ให้ข้าอีก!'
"ขอบคุณเ้าค่ะศิษย์พี่!"เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ
พิธาพยักหน้า"ไม่เป็ไรหรอกศิษย์น้อง! แต่มีข้อแม้ข้อหนึ่งนะ!"
อรุณรัศมีเลิกคิ้วขึ้น"ข้อแม้อะไรหรือเ้าคะ?"
"ก็คือ...เ้าต้องฝึกฝนด้วยตัวเองนะ! ศิษย์พี่ไม่ว่างมาสอนเ้าหรอก!เพราะศิษย์พี่มีภารกิจประจำวันเยอะแยะไปหมดเลย!" เขาพูดพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับว่าภารกิจประจำวันของเขานั้นช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน
อรุณรัศมีถึงกับยิ้มกว้าง! 'นี่แหละคือสิ่งที่ข้า้า!การเรียนรู้ด้วยตนเอง! ข้าไม่้าให้ใครมาสอนข้าหรอก!เพราะข้าคืออดีตจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่!ความรู้และประสบการณ์ของข้าเหนือกว่าผู้ใดในโลกนี้!'
"ได้เลยเ้าค่ะศิษย์พี่!ข้าจะฝึกฝนด้วยตนเองอย่างเต็มที่เลยเ้าค่ะ!" เธอตอบด้วยความกระตือรือร้น
พิธาพยักหน้าอย่างพอใจ"ดีมากศิษย์น้อง! งั้นเ้าก็ไปฝึกฝนเถอะ! ส่วนข้า...ก็จะไปทำภารกิจประจำวันของข้าต่อ!"
เขาพูดพลางเดินจากไปทิ้งให้อรุณรัศมียืนอยู่คนเดียวพร้อมกับตำรา "สะพานเมฆา" ในมือ
อรุณรัศมีเปิดตำราออกอีกครั้งเธอเริ่มอ่านเนื้อหาภายในตำราอย่างละเอียด
'การบำเพ็ญกายา...เป็สิ่งสำคัญที่สุดในการเริ่มต้นบำเพ็ญเพียร! หากร่างกายไม่แข็งแกร่งพอก็ยากที่จะรองรับพลังปราณอันมหาศาลได้!'
เธอหวนนึกถึงสภาพร่างกายที่อ่อนแอของเธอในตอนนี้'ข้าจะต้องเร่งฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแกร่งโดยเร็วที่สุด!แต่การบำเพ็ญกายานั้น... จำเป็ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมากโดยเฉพาะสมุนไพริญญาที่มีคุณสมบัติในการบำรุงร่างกาย!'
เธอเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ยอดเขาหยกมรกต
'สมุนไพริญญา...แม้บนยอดเขาแห่งนี้จะมีอยู่มากมาย แต่ก็ล้วนเป็ของอาจารย์พัชราภา!ข้าจะไปเก็บมาใช้ได้อย่างไร!?'
เธอรู้สึกกังวลใจอย่างยิ่ง 'หากอาจารย์พัชราภากลับมาเห็นเข้า...ข้าคงจะถูกลงโทษอย่างหนักเป็แน่!'
ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดอันสับสนพิธาก็เดินกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้
"อ้อ! ศิษย์น้อง!ข้าลืมไปเลยว่าเ้าเพิ่งจะเริ่มต้นบำเพ็ญเพียร! การบำเพ็ญกายานั้น...ต้องใช้สมุนไพริญญาเยอะแยะเลยนี่นา!" เขาพูดพลางตบหน้าผากเบาๆ
อรุณรัศมีถึงกับเบิกตากว้าง! 'เขารู้ได้อย่างไร!?'
"ใช่เ้าค่ะศิษย์พี่...ข้ากำลังกังวลเื่นี้อยู่พอดีเลยเ้าค่ะ!" เธอตอบด้วยความหวัง
พิธายิ้มกว้าง"ไม่ต้องห่วงหรอกศิษย์น้อง! มาสิ!เดี๋ยวศิษย์พี่จะพาเ้าไปเก็บสมุนไพริญญาเอง!"
เขาพูดพลางเดินนำเธอไปยังสวนสมุนไพริญญาที่เธอเคยสำรวจไปแล้วเมื่อวานนี้
อรุณรัศมีเดินตามเขาไปอย่างงุนงง 'เขาจะพาข้าไปเก็บสมุนไพริญญาได้อย่างไร?นี่มันสมบัติของอาจารย์พัชราภานะ!'
เมื่อมาถึงสวนสมุนไพริญญาพิธาก็เดินเข้าไปในสวนอย่างไม่ลังเล เขาเริ่มเก็บสมุนไพริญญาอย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าพวกมันเป็เพียงวัชพืชข้างทาง
เขาหยิบเห็ดหลินจือห้าสีขึ้นมาดู"อืม... เห็ดหลินจือพวกนี้ก็พอใช้ได้นะ! แต่ไม่ค่อยสดเท่าไหร่เลย!"
เขาโยนเห็ดหลินจือห้าสีลงในตะกร้าที่เขาถือมาอย่างไม่ใยดี
อรุณรัศมีถึงกับอ้าปากค้าง! 'เห็ดหลินจือห้าสี!นี่มันสมุนไพริญญาระดับสูงที่แม้แต่ในดินแดนเบื้องบนก็หายากยิ่งนัก!เขากลับบอกว่ามันไม่สด!?'
พิธาเดินต่อไปเขาหยุดอยู่หน้าเถาวัลย์ดารา "เถาวัลย์ดารานี่ก็เยอะเกินไปแล้วนะ!เกะกะจริงๆ!"
เขาใช้มือดึงเถาวัลย์ดาราออกมาจากต้นไม้ใหญ่อย่างแรงราวกับกำลังถอนวัชพืช
อรุณรัศมีถึงกับเบิกตากว้างอีกครั้ง! 'เถาวัลย์ดารา!นี่มันสมุนไพริญญาที่ช่วยบำรุงเส้นเอ็นและกระดูก! เขากลับบอกว่ามันเกะกะ!?'
เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหัวใจวาย!
'นี่มันอะไรกัน!? เขาทำอะไรลงไป!? เขาไม่รู้เลยหรือว่าเขากำลังทำลายสมบัติล้ำค่าของอาจารย์!?'
เธอพยายามจะห้ามเขา "ศิษย์พี่!ท่าน... ท่านทำอะไรน่ะเ้าคะ!?"
พิธาหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ"อ้าว! ก็เก็บสมุนไพริญญาให้เ้าไง ศิษย์น้อง!เ้าบอกว่า้าสมุนไพริญญาสำหรับการบำเพ็ญกายาไม่ใช่หรือไง?"
อรุณรัศมีถึงกับพูดไม่ออก!เธอไม่รู้จะอธิบายให้เขาเข้าใจได้อย่างไรว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมันร้ายแรงแค่ไหน!
'เขาคงจะไม่รู้จริงๆว่าสมุนไพริญญาเหล่านี้มีค่ามากแค่ไหน!เขาคงจะคิดว่าพวกมันเป็เพียงวัชพืชธรรมดา!'
เธอหวนนึกถึงคำพูดของเขาที่บอกว่า"ข้าเป็คนธรรมดา"
'ใช่แล้ว! เขาเป็คนธรรมดา!เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสมุนไพริญญาเหล่านี้มีค่ามากแค่ไหน!?'
เธอรู้สึกสงสารเขาจับใจ! 'เขาช่างเป็คนดีจริงๆ!ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า! ยอมขโมยสมบัติของอาจารย์เพื่อข้า!แม้ว่าเขาจะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมันร้ายแรงแค่ไหน!'
น้ำตาของอรุณรัศมีคลอเบ้าเธอรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง!
'ศิษย์พี่พิธา...ท่านช่างเป็คนดีเหลือเกิน! ข้าขอโทษที่เคยดูถูกท่าน!ข้าขอโทษที่เคยคิดว่าท่านเป็คนไร้ประโยชน์!'
เธอตัดสินใจแล้ว!เธอจะต้องปกป้องศิษย์พี่ที่น่าสงสารแต่จิตใจดีผู้นี้ให้ได้!
'หากอาจารย์พัชราภากลับมาเห็นเข้า...ข้าจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว! ข้าจะไม่ยอมให้เขาต้องถูกลงโทษเพราะข้าเด็ดขาด!'
เธอเดินเข้าไปหาพิธา และจับมือเขาเบาๆ
"ศิษย์พี่... พอแล้วเ้าค่ะ!แค่นี้ก็พอแล้วเ้าค่ะ!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
พิธาหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ"พอแล้วหรือ?แต่แค่นี้มันจะพอสำหรับการบำเพ็ญกายาของเ้าหรือศิษย์น้อง? ข้าว่ามันยังน้อยไปนะ!"
เขาพูดพลางจะเดินไปเก็บสมุนไพริญญาเพิ่ม
"ไม่เ้าค่ะศิษย์พี่!แค่นี้ก็พอแล้วจริงๆ เ้าค่ะ!" อรุณรัศมีรีบห้ามเขาไว้
เธอรู้ดีว่าหากเขายังเก็บสมุนไพริญญาต่อไปอีกอาจารย์พัชราภาคงจะโกรธจนหน้าเขียวหน้าแดงเป็แน่!
พิธาเห็นว่าเธอจริงจังเขาก็เลยหยุดเก็บสมุนไพริญญา
"ก็ได้ๆ ศิษย์น้อง!ถ้าเ้าบอกว่าพอแล้วก็พอแล้ว!" เขาพูดพลางยิ้มให้เธอ "งั้น...เรากลับกันเถอะ! เดี๋ยวข้าจะเอาสมุนไพรพวกนี้ไปต้มให้เ้าอาบ!"
อรุณรัศมีถึงกับอ้าปากค้าง! 'ต้มให้ข้าอาบ!?นี่มัน... สมุนไพริญญาล้ำค่านะ!ไม่ใช่สมุนไพรธรรมดาที่จะเอาไปต้มอาบได้!'
เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้! 'เขาช่างไม่รู้เื่อะไรเลยจริงๆ!เขาช่างเป็คนธรรมดาที่น่าสงสารยิ่งนัก!'
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเธอเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ
'เอาเถอะ!อย่างน้อยเขาก็มีเจตนาดี! และข้าก็จะได้ใช้สมุนไพริญญาเหล่านี้ในการบำเพ็ญกายา!'
เธอเดินตามพิธากลับไปยังกระท่อมของเธอใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งซาบซึ้งใจ สงสารและมุ่งมั่นที่จะปกป้องเขา
---
ในขณะเดียวกัน พิธาที่กำลังเดินนำอรุณรัศมีกลับไปยังกระท่อมของเธอก็ได้รับข้อความจากระบบอีกครั้ง!
[ภารกิจสำเร็จจัดหาทรัพยากรสำหรับการบำเพ็ญกายาให้ศิษย์น้องอรุณรัศมี]
[รางวัลพิเศษ เพิ่มพลังบำเพ็ญตบะ 30 ปี!]
พิธาถึงกับยิ้มกว้าง! '30 ปี!แค่เก็บสมุนไพริญญาให้ศิษย์น้องก็ได้รางวัลขนาดนี้เลยหรือ!?'
เขาหวนนึกถึงท่าทีของอรุณรัศมีที่ดูใและซาบซึ้งใจเมื่อเขาเก็บสมุนไพริญญาให้เธอ
'ศิษย์น้องนี่ช่างน่ารักจริงๆ!แค่เก็บสมุนไพริญญาให้ก็ดีใจขนาดนี้แล้ว! สงสัยคงจะไม่เคยได้สมุนไพริญญาดีๆมาก่อนกระมัง?'
เขาคิดพลางส่ายหัวเบาๆ 'อาจารย์พัชราภานี่ก็แปลกคน!มีสมุนไพริญญาล้ำค่ามากมายขนาดนี้ แต่กลับไม่เคยให้ศิษย์น้องใช้เลย!ปล่อยให้พวกมันขึ้นรกเต็มสวนไปหมด! ช่างน่าเสียดายจริงๆ!'
เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องดูแลศิษย์น้องอรุณรัศมีให้ดีที่สุด!ไม่ใช่แค่เพราะภารกิจจากระบบ แต่เพราะเธอคือกุญแจสำคัญสู่ความก้าวหน้าของเขา!
'ยิ่งศิษย์น้องมีความสุขมากเท่าไหร่ข้าก็ยิ่งได้รางวัลมากเท่านั้น! นี่แหละคือ "เต๋าแห่งมนุษย์์"ที่แท้จริง!'
เขาเดินมาถึงหน้ากระท่อมของอรุณรัศมี
"เอาล่ะศิษย์น้อง! ถึงแล้ว!เดี๋ยวข้าจะไปต้มน้ำให้เ้าอาบนะ! จะได้เอาสมุนไพรพวกนี้ไปแช่ตัว!รับรองว่าร่างกายของเ้าจะต้องแข็งแรงขึ้นอย่างแน่นอน!"เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังดี
อรุณรัศมีมองหน้าพิธาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเธอไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
'ต้มน้ำให้ข้าอาบ!? นี่มันสมุนไพริญญานะ! ไม่ใช่สมุนไพรธรรมดาที่จะเอาไปต้มอาบได้!'
แต่เธอก็พยักหน้าเบาๆ"ขอบคุณเ้าค่ะศิษย์พี่..."
พิธายิ้มกว้าง"ไม่เป็ไรหรอกศิษย์น้อง! ศิษย์พี่เต็มใจทำให้เ้าอยู่แล้ว!"
เขาพูดพลางเดินจากไปทิ้งให้อรุณรัศมียืนอยู่คนเดียวพร้อมกับตะกร้าสมุนไพริญญาล้ำค่าในมือ
อรุณรัศมีมองดูสมุนไพริญญาในตะกร้าใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจระคนขบขัน
'ศิษย์พี่พิธา...ท่านช่างเป็คนดีเหลือเกิน! แม้ว่าท่านจะดูเหมือนคนธรรมดาที่ไร้พร์แต่จิตใจของท่านช่างบริสุทธิ์ยิ่งนัก!'
เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องใช้สมุนไพริญญาเหล่านี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดเพื่อที่จะได้ฟื้นฟูพลังกลับมาโดยเร็ว และปกป้องศิษย์พี่ที่น่าสงสารผู้นี้ให้ได้!
'ศิษย์พี่... ข้าจะปกป้องท่านเอง!'เธอพึมพำในใจ
---
264
