"ถ้าไม่อยากสัมภาษณ์ทำไมไม่บอกคุณมะนาวไปละคะ ยิ่งเราพูดด้วยอารมณ์ก็ยิ่งมีแต่ข่าวไม่ดีนะ"
ขึ้นรถมาได้ราเชนทร์ก็สอนหลานสาวตัวน้อยของเขาทันที เขาไม่อยากให้ใครมองเธอไม่ดีและไม่ชอบให้เธอโดนคนอื่นว่าร้ายสนุกปากด้วย
"ตอบหนูสามาก่อนค่ะ คุณอาคุยกับใครแล้วทำไมต้องแลกเบอร์กันด้วย หนูสาไม่ชอบ! " หญิงสาวโวยวายกอดอกเชิดหน้าด้วยความไม่พอใจสุดขีด
"คุณแอนนี่เธอเป็คนที่อาเคยไปดูตัวด้วยเธอขอเบอร์ถ้าอาจะไม่ให้ก็คงดูน่าเกลียด เธอจะคิดว่าอาหยิ่งสิคะ"
ราเชนทร์อธิบายหลานสาวอย่างใจเย็นและเอ็นดูคนที่หวงเขาั้แ่เด็กจนโตเป็สาวแล้วก็ไม่เปลี่ยน
"ถ้าเธอโทรมาคุณอาต้องห้ามรับนะคะ ไหนคุณอาบอกว่าจะไม่มีใครนอกจากหนูสา" หญิงสาวพูดน้ำตาคลอด้วยความน้อยใจ
"ฮ่าๆ เด็กน้อยอาก็ยังไม่มีใครนิคะ ดูสิจะร้องไห้ทำไมสักวันอาก็ต้องแต่งงานหนูเองก็ด้วย ถ้ายังขี้แยแบบนี้จะหาแฟนได้ไหมเนี่ย"
ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบหัวหลานตัวน้อยด้วยความรักและเอ็นดู ั้แ่มีเธอในชีวิตเขาก็ไม่เคยเหงาอีกเลยเขาคิดถูกจริงๆที่เอาเธอมาเลี้ยงดู ทุกคนในครอบครัวเขาต่างรักและเอ็นดูอลิสามากยกเว้นผู้เป็แม่ของเขาเอง
"หนูสาจะไม่มีแฟนและจะไม่แต่งงานค่ะ หนูสาจะอยู่กับคุณอาจนแก่เฒ่าไปเลย"
อลิสาพูดพร้อมพร้อมกับดึงมือหนาของคุณอาหนุ่มเข้ามาแนบหน้าส่งสายตาออดอ้อนไปให้
"ยัยตัวแสบ อาก็จะอยู่กับหนูจนแก่ไปเลยดีไหมคะ"
ราเชนทร์ก็ยังไม่คิดมีครอบครัวเขาคิดว่าตอนนี้ชีวิตลงตัวแล้วเขามีความสุขมากที่อยู่กับครอบครัวและหลานสาวสุดที่รักแม้ผู้เป็แม่จะกดดันอยากเลี้ยงหลานมากก็ตาม
"หนูสารักคุณอาที่สุดในโลกเลยค่ะ"
เมื่อได้คำตอบที่พอใจคนที่งอนคุณอาอยู่เมื่อครู่ก็หายเป็ปลิดทิ้ง ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสจนราเชนทร์อดยิ้มตามเธอไม่ได้ โลกของเขาสดใสเมื่อเธอส่งยิ้มมาให้
"กลับกันมาแล้วเหรอหมอหนึ่ง แล้วนี่หล่อนวันนี้คิดยังไงกลับมานอนบ้าน"
พอเข้าบ้านหลังใหญ่ที่เรียกว่าคฤหาสน์เลยก็ว่าได้ ทั้งสองที่ยิ้มหน้าระรื่นเข้ามาก็ต้องสะดุ้งกับเสียงของคุณนายจันทราผู้แม่ของราเชนทร์และพัชราภรณ์ และก็ยังเป็คุณยายของอลิสาด้วย
คุณนายจันทราไม่ค่อยชอบอลิสาและไม่เห็นด้วยที่ลูกทั้งสองเก็บอลิสามาเลี้ยงแต่ก็ขัดลูกที่รักทั้งสองคนไม่ได้เลยได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนมองหน้าเด็กคนนี้จนโตเป็สาว
"สวัสดีค่ะคุณนาย หนูสาเห็นว่าดึกแล้วเลยไม่อยากให้คุณอาขับรถกลับไปกลับมาค่ะ"
"ตาหมอแกไปเป็คนขับรถให้เด็กนี่ั้แ่เมื่อไหร่ แกเองก็เถอะกลับเองไม่ได้รึไง" ผู้เป็แม่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเธอไม่ชอบเด็กนี่เสียเลย
"ไม่เอาสิครับคุณแม่ พี่พัชมาได้ยินจะไม่สบายใจนะครับ หนูสาเป็คนในครอบครัวเราผมว่าเราคุยเื่นี้กันเข้าใจแล้วนะครับคุณแม่"
ราเชนทร์ไม่อยากให้ผู้เป็แม่จงเกลียดจงชังอลิสา หญิงสาวน่าสงสารมากั้แ่เกิดมาเขาอยากให้ผู้เป็แม่เอ็นดูอลิสาเหมือนที่เขาและพี่สาวเป็
"แกก็เข้าข้างแต่เด็กนี่ แม่เป็สายเืแกนะ"
เมื่อโดนลูกชายต่อว่าตนเป็แม่ก็ไม่กล้าเถียงและน้อยใจเสียมากกว่าที่ขนาดลูกชายที่เคยเชื่อฟังตนยังเข้าข้างเด็กที่เก็บมาเลี้ยง
"โถ่แม่ครับผมรักคุณแม่นะครับไม่เอาไม่คุยแล้วพรุ่งนี้ผมมีเข้าเวรแต่เช้าขอตัวไปนอนก่อนนะครับ "
ราเชนทร์พูดพร้อมกับเดินไปดึงแขนอลิสาขึ้นห้องไม่อยากให้ผู้เป็แม่ต่อว่าอะไรเธออีก แค่นี้สาวน้อยของเขาก็เจียนจะร้องไห้ออกมาแล้ว
"เข้าห้องเถอะไม่ต้องสนใจคำพูดคุณยายเขาหรอกนะ ฝันดีนะครับคนเก่งของอา"
ราเชนทร์มาส่งหลานสาวที่หน้าห้องพร้อมกับอวยพรเธอแบบที่เคยทำเป็ประจำหากเธอกลับมานอนบ้าน
"ฝันดีค่ะคุณอา จุ๊บ"
หญิงสาวจุ๊บที่แก้มคุณอาเบาแบบที่เคยทำมาแต่เด็ก ราเชนทร์ไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มแล้วเดินไปเข้าห้องตัวเอง อลิสามองตามราเชนทร์ไปอย่างอาวรณ์เธออยากนอนกับคุณอาเหมือนแต่ก่อนจัง
พอเริ่มโตเป็สาวและหาเงินเองได้อลิสาก็ขอออกไปอยู่ข้างนอกเธอไม่อยากอยู่ให้คุณนายจันทราต่อว่าและพูดแดกดันเธอตลอด
หากไม่คิดว่าคุณจันทราเป็แม่ของผู้มีพระคุณของเธอ เธอคงด่ากราดไปแล้วไม่สนใจว่าจะแก่หรือหนุ่มใครบอกให้มาต่อว่าเธอทุกครั้งที่เจอหน้าแต่เธอก็ไม่อยากทำแบบนั้นเดี๋ยวคุณอาจะมองว่าเธอร้ายกาจและไม่ชอบเธออีก
ไหนจะคุณแม่พัชอีก เธอไม่อยากให้ผู้เป็แม่ทุกข์ใจที่เธอเข้ากับคุณยายไม่ได้ ทำไมชีวิตน้อยๆของเธอถึงต้องสบายกายแต่ทุกข์ระทมหัวใจด้วยนะ
เช้านี้บนโต๊ะอาหารก็เป็ไปอย่างอึมครึมเพราะอลิสามาร่วมกินข้าวด้วยวันนี้ คนที่ไม่สนไม่แคร์นั่งกินข้าวอย่างสบายใจไม่สนสายตาไม่พอใจของผู้เป็ยายแม้แต่น้อย
เคร้ง!
"อ่าวอิ่มแล้วเหรอครับคุณแม่"
"ฉันกินไม่ลง "
คุณจันทราปลายสายตามองหญิงสาวที่นั่งกินอย่างสบายใจอยู่อีกฝั่งของโต๊ะไม่สนใจอาการไม่พอใจนั้นก็เตรียมจะสะบัดตัวเดินหนีไปสงบจิตใจ
"อาหารวันนี้อร่อยจังเลยค่ะป้าแวว หนูสาชอบมากเลยค่ะนานๆกลับมากินที วันหลังทำไปให้หนูสาที่คอนโดด้วยนะคะ "
"ค่ะคุณหนูกินเยอะๆนะคะ"
แววตาไม่รู้จะพูดยังไงเธออยู่ที่นี่มานานแล้วั้แ่คุณหนูๆ ยังเด็กกันจนอลิสาเข้ามาในบ้าน เธอก็เป็แค่แม่บ้านไม่รู้จะเข้าข้างใครหรือฝั่งใดฝั่งหนึ่งได้แต่เออออตามคุณๆไปอย่างเสียไม่ได้
"แววเธอไปเป็คนใช้ส่วนตัวแม่นี่ั้แ่เมื่อไหร่ ใครจ่ายเงินเดือนเธอ" คุณจันทราพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ
"เออ...คุณผู้หญิงค่ะ"
"แหมคุณนายคะ ทำไมเป็คนขี้งกแบบนี้ละคะ หนูสาก็เป็หลานของคุณนายเหมือนกันนะคะ " อลิสาเรียกแบบนี้มาั้แ่จำความได้เพราะคนเป็ยายสั่งไม่ให้เรียกนับญาติกับตน
"ฉันไม่นับเด็กเก็บมาเลี้ยงว่าเป็หลานหรอกนะ"
ได้ยินแบบนั้นอริสายอมรับว่าตัวเองเดดแอร์มากกับสิ่งที่ได้ยินแต่เธอต้องเข้มแข็งเพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเธอไม่เป็อะไร
แต่น้ำตามันดันไหลออกมาเองไม่ว่าจะฟังคำนี้กี่ครั้งเธอก็ไม่เคยชินกับมัน การเป็คนที่เกิดมาครอบครัวไม่ยอมรับมันทรมานมากพอแล้ว พอมาเจอคำพูดนี้ตอกหน้าเธอก็อดเสียใจไม่ได้
"คุณแม่ครับ เราคุยกันเื่นี้หลายรอบแล้วนะครับ"
"ไม่ร้องนะครับ ไปเดี๋ยวอาไปส่งที่คอนโด"
ราเชนทร์เข้ามาประคองหลานตัวน้อยที่เขารักและเอ็นดูออกไป โดยไม่เห็นว่าคนตัวเล็กในอ้อมแขนหันมายิ้มหวานส่งให้ผู้เป็ยายอย่างผู้ชนะ
"แก! นังเด็กเลี้ยงแกะ! "
ตอนแรกคุณจันทราก็หน้าเสียที่เห็นอาการของอลิสาคิดได้ว่าตัวเองคงพูดแรงไปแต่พอเห็นท่าทางแบบนี้ทำเอาคุณหญิงถึงกับความดันขึ้นสูงปรี๊ดเลยทีเดียว
7K
