เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        ตั้งแต่ต้าเหอและเสี่ยวซีเข้ามา งานบ้านก็ถูกสองพี่น้องรับผิดชอบไปโดยปริยาย

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าพวกเขารู้สึกไม่สบายใจที่จะอยู่ที่นี่โดยเปล่าประโยชน์ จึงต้องการทำงานให้มากขึ้นเพื่อชดเชย

        หลี่ชิงหลิงไม่ได้ห้ามและปล่อยไปเพื่อให้ทั้งสองคนสบายใจ

        วันแล้ววันเล่าผ่านไป เวลาครึ่งเดือนผ่านไปในชั่วพริบตา

        หลี่ชิงหลิงมองหาถ้ำที่ใหญ่กว่า ดีกว่าและลับกว่าในบริเวณใกล้เคียง น่าเสียดายที่นางค้นหามาครึ่งเดือนแล้วแต่ไม่พบ นางต้องการค้นลึกเข้าไปอีก แต่กลัวว่าจะเจอสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ เจออันตรายเข้า

        เมื่อคิดๆ ดู นางก็ทำได้เพียงอดกลั้นความคิดและรออีกหน่อย

        สิ่งที่ทำให้นางกังวลใจยิ่งกว่าในช่วงเวลานี้คือ นางพบว่าน้ำในแม่น้ำสายเล็กตื้นขึ้นเรื่อยๆ

        ถ้าน้ำในแม่น้ำหมด ไม่ว่าจะมีอาหารมากเพียงใด พวกเขาก็อดตายอยู่ดี

        วันนี้เด็กสาวไปตักน้ำจากแม่น้ำอีกครั้ง นางเห็นรอยเท้าของหมีที่ริมแม่น้ำแล้วหัวใจบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย รีบเติมน้ำให้เต็มสองถังแล้วกลับบ้านโดยเร็ว

        ทันทีที่กลับถึงบ้าน เด็กสาวผลักประตูเรียบง่ายที่พวกเขาสร้างกันเองเข้าไปแล้วพูดอย่างรวดเร็ว "วันนี้อย่าออกไปไหนนะ ตอนที่ข้าไปตักน้ำ ข้าเห็นรอยเท้าหมีที่ริมแม่น้ำด้วย ข้ากลัวว่ามันจะอยู่แถวนี้” หากเป็นเช่นนั้นจริง พวกเขาจะต้องระมัดระวัง ตอนนอนหลับก็จะหลับอุตุไม่ได้อีก

        ทันทีที่เด็กๆ ได้ยินก็ใจสั่น พยักหน้าด้วยความตื่นตระหนก บอกว่าพวกเขาจะไม่ออกไปไหน

        หมีน่ะกินคน พวกเขายอมอยู่ที่นี่เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ดีกว่า

        หลี่ชิงหลิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่คิ้วกลับขมวด หากหมีอยู่แถวนี้จริง พวกเขาคงไม่กล้าแม้แต่จะตักน้ำ หากเจอมันเข้าระหว่างทางต้องแย่แน่

        สิ่งที่ปลอดภัยที่สุดคือจัดการหมี มิฉะนั้นมันจะเป็นภัยซ่อนเร้นขนาดใหญ่

        เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เด็กสาวก็กัดริมฝีปากล่าง ตัดสินใจออกไปเรียกอาหวง อาหวงรีบวิ่งมาดุนมือของนาง ถามว่าเรียกมันมาทำไม

        นางลูบหัวอาหวงเบาๆ ขอให้อาหวงไปวนรอบๆ ดูว่ามีเงาของหมีหรือไม่ หากเจอหมีจริงๆ ก็กลับมาบอกนางเงียบๆ โดยห้ามทำให้หมีตกใจเด็ดขาด

        อาหวงดุนมือของหลี่ชิงหลิงอีกครั้ง หันหลังกลับและวิ่งออกไป อาไป๋เห็นอาหวงวิ่งไปจึงตามติดไปด้วย

        "เสี่ยวหลิง จะทำอะไร? จะฆ่าหมีหรือ?” สมแล้วที่รู้จักหลี่ชิงหลิงดี หลิวจือโม่แค่ได้ยินสิ่งที่นางพูดกับอาหวงก็เดาจุดประสงค์ออก “เจ้าแน่ใจหรือ ถ้าไม่แน่ใจก็อย่าลงมือเลย อันตรายเกินไป" หมีใช่จะถูกคนฆ่าตายง่ายๆ เขากังวลจริงๆ ว่านางจะตกอยู่ในอันตราย

        หากเป็นเช่นนั้นจริง เขายอมซ่อนตัวไม่ออกไปไหน ดีกว่าให้หลี่ชิงหลิงไปเสี่ยง

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าหลิวจือโม่กังวล นางคลายคิ้ว พูดพลางหัวเราะ "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่สู้สุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ถ้าอยากยิงมันจริงๆ ข้าก็จะเตรียมการให้พร้อมก่อนถึงจะลงมือ” นางไม่ใช่คนที่ประมาทเลินเล่อแบบนั้น ย่อมไม่เอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่น “ถ้าไม่จัดการอันตรายที่ซ่อนอยู่แบบนี้ จะเป็นสิ่งที่อันตรายมากสำหรับเรา วันใดวันหนึ่งต้องปะทะกันแน่”

        ตอนนี้นางตัดสินใจแล้วว่าจะต้องกำจัดการสิ่งอันตรายอย่างหมีให้ได้

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวจือโม่ก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว หลี่ชิงหลิงพูดถูก หากไม่จัดการหมีจะอันตรายสำหรับพวกเขามาก

        ใครจะรู้ว่ามันจะมาเจอถ้ำพวกเขาไหม หากเจอเข้าจริงจะอันตรายยิ่งกว่านี้

        "ถ้างั้นคิดจะทำยังไง?” หลิวจือโม่ขมวดคิ้วถามหลี่ชิงหลิง เขารู้ว่านางมีความสามารถในด้านการล่าสัตว์มาก หากพูดออกมาว่าจะจัดการมันก็คงมีกลยุทธ์คร่าวๆ ในใจแล้ว

        หลี่ชิงหลิงโบกมือให้หลิวจือโม่ เมื่อเขาเดินไปข้างกาย นางก็อธิบายกลยุทธ์ให้เขาฟัง

        หลังจากที่หลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนได้ยินก็บอกว่าตนจะช่วย ต้าเหอก็ไม่รั้งท้าย บอกว่าเขาเองก็ต้องการช่วยเช่นกัน

        เมื่อเห็นว่าทุกคนต้องการช่วยเหลือ หลี่ชิงหลิงก็ไม่ปฏิเสธ นางแบ่งวิธีออกเป็นหลายส่วน ให้เด็กๆ ทุกคนรับผิดชอบส่วนหนึ่ง

        เมื่อเด็กๆ ได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกาย รู้สึกว่าเลือดในตัวเดือดพล่าน

        เมื่อเห็นดวงตาที่เปล่งประกายของพวกเขา นางก็ถามว่าพวกเขาเข้าใจหรือไม่ เมื่อทุกคนบอกว่าเข้าใจแล้วจึงจะตอบรับด้วยความโล่งใจ

        หลังจากนั้นไม่นาน อาหวงและอาไป๋ก็วิ่งกลับมา หลี่ชิงหลิงรีบถามมันว่าเห็นหมีหรือไม่ หากเห็นให้ส่งเสียงหนึ่งครั้ง ไม่เห็นให้ส่งเสียงสองครั้ง

        อาหวงส่งเสียงหนึ่งครั้ง แสดงว่ามันเจอหมีอยู่ใกล้บริเวณนี้จริง หากไม่ใช่เพราะหลี่ชิงหลิงบอกล่วงหน้าว่าอย่าไปทำให้หมีตกใจ มันคงพุ่งเข้าไปกัดนานแล้ว

        จริงๆ ด้วย…

        หลี่ชิงหลิงรู้สึกโชคดีมาก โชคดีที่วันนี้นางเป็นคนตักน้ำ ถ้าเป็นต้าเหอไปอาจจะไม่ทันสังเกตเห็น

        แม้ว่าทักษะการยิงธนูของนางจะไม่เลว แต่เผชิญหน้ากับหมีก็ทำได้แค่วิ่งหนี นางจะกล้าไปเผชิญหน้าจังๆ เสียที่ไหนกัน

        "อาหวง เจ้าทำแบบนี้..." หลี่ชิงหลิงเล่าแผนให้อาหวงฟัง สุดท้ายถาม “เข้าใจไหม? เข้าใจก็ส่งเสียงหนึ่งครั้ง” น่าเสียดายที่นางพูดภาษาสัตว์ไม่ได้มาก หากพูดได้จะง่ายกว่านี้

        อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นางก็พอใจมากแล้ว อย่างน้อยอาหวงก็เข้าใจสิ่งที่นางพูด

        ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณน้ำจิตวิญญาณของนาง

        อาหวงฟังจบก็ส่งเสียงด้วยความตื่นเต้น อยากรีบล่อหมีมาโดยเร็ว

        เมื่อเห็นว่าอาหวงเข้าใจสิ่งที่นางพูดแล้วจึงเริ่มเตรียมการ หลังเตรียมการกับเด็กๆ เสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปแล้วหนึ่งชั่วยาม

        นางทรุดตัวนั่งบนพื้น เช็ดเหงื่อบนหน้าผากและถอนหายใจหนักๆ นางเหนื่อยมากจริงๆ

        หลิวจือโม่ดึงเด็กสาว บอกให้นางนั่งบนเก้าอี้และยกชามน้ำมาให้นางดื่ม

        หลี่ชิงหลิงกระหายน้ำมาก ยกชามขึ้นสองสามอึกก็หมดเกลี้ยง

        "ไม่ต้องรีบ หาอะไรกินเติมพลังกันก่อนดีกว่า" หลิวจือโม่กลัวว่าหลี่ชิงหลิงจะรีบร้อนเกินไปจึงพูด "ข้าจะไปทำอาหาร"

        สิ้นเสียง เสี่ยวซีก็ยกหม้อดินไปหุงข้าวก่อนหนึ่งก้าว หลิวจือโม่ไม่ได้แย่งกับนาง เขาแค่นั่งข้างหลี่ชิงหลิง นวดไหล่ที่แข็งเกร็งเล็กน้อยให้

        "พี่จือโม่ ไม่ต้องนวดแล้ว ข้าไม่เป็นไร” หลี่ชิงหลิงจับมือหลิวจือโม่ เขาคอยช่วยนางอยู่ตลอดเวลา เขาเองก็เหนื่อยมากแล้ว

        แต่หลิวจือโม่ไม่ฟัง เขาดึงมือเด็กสาวออกและนวดต่อไป ปากบอกว่าเดี๋ยวต้องพึ่งพานางทั้งหมด หากมือนางล้าแล้วขึ้นธนูไม่ไหวจะทำอย่างไร

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หลี่ชิงหลิงก็พูดไม่ออก ทำได้เพียงยอมรับการนวดของเขาอย่างเงียบๆ ซึ่งก็ต้องบอกเลยว่าหลังนวดเสร็จ แขนที่เมื่อยล้าก็สบายขึ้นเป็นโขจริงๆ

        หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วยาม หลี่ชิงหลิงก็เอื้อมมือไปห้ามอีกครั้ง บอกว่าไม่เป็นไรจริงๆ ไม่ต้องนวดต่อแล้ว

        เมื่อเห็นว่านางแน่วแน่มาก หลิวจือโม่ก็ไม่บังคับอีก ตอบรับและผละมือออกมา

        บังเอิญเสี่ยวซีเตรียมอาหารเสร็จพอดิบพอดี หลังทุกคนกินกันเสร็จ พักอีกสองเค่อหลี่ชิงหลิงก็ตัดสินใจลงมือ

        แต่ก่อนหน้านั้น เด็กสาวได้กล่อมหลี่ชิงหนิงและหลิวจือโหรวให้หลับก่อน

        ฉากนองเลือดไม่เหมาะสำหรับเด็กๆ สองคน นางกลัวว่าน้องๆ เห็นแล้วจะฝันร้าย

        หลังจากแน่ใจว่าเด็กทั้งสองหลับไปแล้ว หลี่ชิงหลิงก็ไปเรียกอาหวง ขอให้อาหวงล่อหมีมา

        อาหวงตอบรับ วิ่งหายไปพร้อมอาไป๋ในพริบตา ความเร็วนั้นเร็วมากจนหลี่ชิงหลิงพูดไม่ออก

        นางไม่คิดมาก่อนว่าอาหวงจะเป็นนักสู้ เจอเรื่องแบบนี้ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยังตื่นเต้นมาก ทำให้นางต้องมองมันใหม่อีกครั้ง

        "เอาละ มาเริ่มเตรียมตัวกันเลย" หลี่ชิงหลิงยืนขึ้น พูดด้วยสีหน้าจริงจัง นางเริ่มย้ายหินก้อนใหญ่ที่ขนกลับมาอย่างระมัดระวัง บดบังครึ่งหนึ่งของปากถ้ำไว้

        นางทำแบบนี้เพราะกลัวว่าหมีจะค้นพบทางเข้าถ้ำ หากค้นพบเข้าคงไม่ดีนัก

        นางใช้หินมาบังทางเข้า ดูจากภายนอกแล้วมองไม่เห็นถ้ำเลย

        หลิวจือโม่ยืนอยู่ข้างหลี่ชิงหลิง ขมวดคิ้วแน่น ปากบอกให้นางระวังตัว

        หมีไม่ใช่สัตว์ที่รับมือง่าย ห้ามประมาทเด็ดขาด

        หลี่ชิงหลิงหายใจเข้าลึกๆ มองหลิวจือโม่และตอบรับ

        นางต้องระวังตัวให้มาก ชีวิตทั้งครอบครัวอยู่ในกำมือของนาง หากล้มเหลวจะถูกหมีแก้แค้นได้

        จากนั้นพวกนางจะตายกันหมดจริงๆ

        “ข้าจะลงมือก่อน ถ้าฝั่งข้าไม่ไหวก็ค่อยเปลี่ยนเป็นฝั่งพวกเจ้า เข้าใจไหม” การให้พวกเขาเข้ามาร่วมก็เป็นการเผื่อกรณีที่นางล้มเหลวด้วย

        นางอธิษฐานในใจ ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด ห้ามล้มเหลว!

        ในจังหวะนี้เอง เสียงร้องอย่างโกรธเกรี้ยวของหมีดังมาจากบริเวณใกล้เคียง พวกหลี่ชิงหลิงตกใจ หัวใจสั่นสะท้าน

        “มาแล้ว หลบให้ดี”

        ทันทีที่นางพูดจบ เด็กๆ ก็ซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว

        สีหน้าหลี่ชิงหลิงกลายเป็นเคร่งขรึม นางถือคันธนูและลูกศรไปซ่อนตัวข้างปากถ้ำ มองตรงไปนอกถ้ำ รอให้อาหวงล่อหมีมา

        หลังจากนั้นไม่นาน อาหวงและอาไป๋ก็ปรากฏตัวในวิสัยทัศน์ของหลี่ชิงหลิง พวกมันกำลังคำรามใส่หมีด้วยท่าทีท้าทาย