คุณบอดี้การ์ดที่รักเล่ม(1)-(จบแล้ว)

        [ห้องนิว]

        ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ

        “ผมถามแค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ด้วย? พี่จะร้องไห้ทำไม? มีอะไรก็แค่พูดมาตรง ๆ ปะ”

        นิวถามเตเต้เสียงสูง ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ซึ่งเตเต้ก็รีบคว้าทิชชูจากมือของนิวมาเช็ดน้ำตา ก่อนจะสารภาพทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก

        "เอ่อ! จริง ๆ แล้วเรื่องนี้...พี่ผิดเองแหละ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างน้องนิวกับคุณเตชินมันไม่ใช่ความบังเอิญหรอก เพราะความจริงแล้วพี่เตเต้กับน้องนายช่วยกันวางแผนให้คุณเตชินมาเป็นบอดี้การ์ดให้น้องนิวเองแหละ และที่พวกเราต้องทำแบบนี้ เพราะว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมานี้ นิวดูไม่ค่อยมีความสุขเลย พี่ก็เลยอยากให้นิวมีความสุขเหมือนคนอื่นเขาบ้าง พี่อยากให้นิวกับคุณเตชินได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง เผื่อว่ามันอาจจะทำให้น้องนิวของพี่เตเต้มีความสุขขึ้น แต่ว่า...พี่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลับตาลปัตรแบบนี้"

        เตเต้ก้มหน้าหลบตาของนิว เพราะตอนนี้เตเต้ได้กลายเป็นเป้านิ่งของนิวไปแล้ว

        "แล้วทำไมพี่ไม่ปรึกษาผมก่อน? ทำไมพวกพี่ต้องคิดแทนผมด้วย? "

        นิวชักสีหน้าใส่เตเต้ด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะปรายตามองพี่ชายของตัวเองที่ยังทำทีเป็นก้ม ๆ เงย ๆ อุ่นนมอยู่ในครัวเล็กน้อย แล้วนิวก็ค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ เพื่อข่มอารมณ์โกรธ

        “นมอุ่น ๆ มาแล้วครับ”

        นายเดินเข้ามาหานิว และยื่นแก้วนมอุ่นให้กับนิวอย่างเอาใจ พร้อมกับบอกนิวต่อไปว่า

        “ดื่มซะหน่อยนะ จะได้อารมณ์ดีขึ้น”

        “ขอบคุณครับ”

        นิวรับแก้วนมอุ่นจากมือพี่ชายมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนจะยื่นแก้วเปล่าคืนให้กับพี่ชายเหมือนเดิม

        และนายก็รับแก้วเปล่าคืนมาถือไว้ แล้วเขาก็จับแก้วหมุนไปมาอยู่บนฝ่ามือของตัวเองอย่างใช้ความคิด

        “เอ่อ! นิว? พอดีพี่มีงานเร่งด่วนรอบบ่าย ยังไง...”

        นายพยายามที่จะค่อย ๆ บอกนิวถึงความจำเป็นออกไปอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ให้นิวน้อยใจ แต่ว่านิวกลับสวนประโยคบอกเล่าของนายกลับมาอย่างรู้ทัน ทั้ง ๆ ที่นายยังพูดไม่จบประโยคเลยด้วยซ้ำ

        “พี่นายไปทำงานเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผมหรอก ผมไม่เป็นไร เพราะผมจะไม่ยอมตายเพราะผู้ชายคนเดียวหรอกครับ”

        นายระบายยิ้มกว้างออกมาด้วยความเบาใจเมื่อเขาได้ยินน้องชายคนเดียวของเขายืนยันหนักแน่นแบบนี้

        “งั้นพี่ไปนะ”

        นายบอกนิวพร้อมกับเอื้อมมือไปโยกศีรษะของนิวไปมาอย่างเอ็นดูรักใคร่ จากนั้นนายก็หันไปขยิบตาส่งสัญญาณให้กับเตเต้ เพื่อให้ดูแลนิวแทนตัวเอง แล้วนายก็หันหลังเดินออกจากห้องของนิวไปทันที

        “อ้าว! ทำไมทิ้งเตเต้ไว้กับน้องนิวตามลำพังแบบนี้ล่ะคุณชาย กลับมาช่วยเตเต้ก่อนสิ เตเต้กลัว”

        เตเต้ชะเง้อมองตามนายตาละห้อย จนกระทั่งนายเดินพ้นประตูห้องของนิวไป ก่อนที่เตเต้จะหันกลับมาประสานสายตากับดวงตาคู่สวยของนิวที่กำลังจ้องมองเตเต้อยู่ก่อนแล้วอย่างเคือง ๆ

        "พี่เตเต้ขอโทษ"

        เตเต้พูดกับนิวเสียงแผ่ว และรีบก้มหน้าหลบตาของนิวอย่างรู้สึกผิด

        "พี่กลับไปก่อนเถอะ...ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก"

        นิวทอดถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยืนกายลุกขึ้นยืนตัวตรง แล้วนิวก็เดินไปยืนชมนกชมไม้อยู่ริมหน้าต่างห้อง โดยไม่สนใจเตเต้อีก แต่ด้วยความรักความห่วงใยที่มีมากจนล้นใจ เตเต้ก็รีบเดินตามนิวไป แล้วเตเต้ก็ย่อตัวคุกเข่าลงต่อหน้าของนิว

        พรึบ!

        เตเต้คว้าขาของนิวมากอดเอาไว้แน่น และพร่ำบอกนิวว่า...ขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

        “นิวยกโทษให้พี่นะลูก”

        "พี่เตเต้! พี่อย่าทำอย่างนี้สิครับ มาคุกเข่าให้ผมแบบนี้ เดี๋ยวผมก็นรกกินกบาลพอดีสิครับ ลุกขึ้นเถอะครับ"

        นิวทรุดตัวลงไปประคองไหล่ของเตเต้ให้ลุกขึ้น แต่เตเต้ก็ยังขัดขืนไม่ยอมลุก

        “พี่จะไม่ลุกจนกว่านิวจะหายโกรธพี่”

        "ลุกขึ้นเถอะครับ ผมไม่โกรธและก็ไม่โทษพี่หรอก ถ้ามันจะมีใครสักคนที่ผิด คนที่ผิดก็คือผมเอง เพราะผมดันไปรักเขาเอง"

        นิวเอื้อมมือทั้งคู่เข้าไปช่วยประคองไหล่และพยุงเตเต้ให้ลุกขึ้นอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เตเต้ก็ไม่ขัดขืนอีกแล้ว ซ้ำเตเต้ยังดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองอีกต่างหาก

        "งั้นพรุ่งนี้ให้พี่เตเต้มาดูแลและรับนิวไปทำงานเหมือนเดิมได้ไหมลูก?"

        เตเต้ยื่นมือเข้าไปกอบกุมมือของนิวเอาไว้อย่างลุ้นคำตอบ แต่นิวกลับมีสีหน้าสลดลงทันที ก่อนที่นิวจะเปรยออกมาอย่างตัดพ้อในโชคชะตาของตัวเอง

        "พี่จะมารับผมไปทำงานได้ยังไงครับ ในเมื่อผมยังโดนพักงานเซ่นข่าวฉาวคู่เกย์กับเขาอยู่เลย"

        นิวน้ำตาซึมเมื่อเอ่ยถึงเตชิน แต่เตเต้ก็รีบเบรกอารมณ์อ่อนไหวของนิวด้วยการประกาศข่าวดีให้นิวได้ทราบทันที

        “โดนพักงงพักงานอะไรกันจ๊ะ? ไม่มีนะจ๊ะ...เพราะว่าคุณแม่เคลียร์จบแล้วจ๊ะ”

        “จริงเหรอครับ?”

        นิวเลิกคิ้วถามย้ำอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น และเตเต้ก็พยักหน้ารัวเพื่อตอกย้ำคำตอบของเขา ซึ่งคำตอบนี้ก็ได้สร้างรอยยิ้มให้กับนิวอีกครั้ง จนเตเต้ถึงกับน้ำตาซึมเพราะดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของนิวอีกครั้ง

        “ตกลงพรุ่งนี้ให้พี่เตเต้มารับน้องนิวนะ เราจะได้ลุยงานกันพรุ่งนี้เลย”

        “แต่ผม...ยังไม่พร้อมเลยนะครับ”

        นิวบอกเตเต้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะมองเตเต้ด้วยแววตาโศกเศร้า เตเต้จึงจูงมือของนิวเดินกลับไปนั่งลงที่เตียงเหมือนเดิม แล้วเตเต้ก็ให้คติเตือนใจแก่นิวในฐานะผู้ที่เตเต้เคยผ่านมรสุมชีวิตมาก่อน และเพื่อให้นิวได้นำไปใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตต่อไป

        “นิว? นิวจะมัวมานั่งเสียใจให้กับผู้ชายหลายใจคนนั้นทำไมอีก? พี่น่ะ...อยากรีบพานิวกลับไปทำงานเร็ว ๆ นิวจะได้ไม่ฟุ้งซ่านมัวแต่คิดถึงเขาอยู่แบบนี้ เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว และที่สำคัญ...ถึงเราจะไม่มีเขาแล้ว แต่ชีวิตของเราก็ยังต้องดำเนินต่อไปนะลูก  Your life must go on นะจ๊ะลูก”

        "ก็ได้ครับ...ผมจะกลับไปทำงานเหมือนเดิม ผมจะพยายามใช้ชีวิตตามปกติเหมือนตอนที่ไม่มีเขา ผมจะพยายามลืมเขาให้ได้ ผมจะก้าวต่อไปข้างหน้า เพราะว่าชีวิตของผมยังต้องเดินต่อไป Life must go on"

        “เก่งมากค่ะลูกแม่”

        เตเต้และนิวต่างมองสบตากันนิ่งจนน้ำตาแห่งความเจ็บปวดได้ไหลอาบแก้มลงมา ก่อนที่พวกเขาสองคนจะผลัดกันเช็ดน้ำตาให้แก่กันจนน้ำตานั้นได้แห้งเหือดไปในที่สุด

        หลังจากที่นิวสบายใจขึ้นแล้ว เตเต้ก็ขอตัวกลับบ้าน โดยให้เหตุผลกับนิวว่า เขาจะรีบกลับไปจัดการเรื่องงานให้กับนิว และเขายังบอกนิวอีกว่าเขาจะรีบไปจัดการหาบอดี้การ์ดคนใหม่ให้กับนิวอย่างเร่งด่วนอีกด้วย ซึ่งนิวเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร เพราะถ้าเรื่องงาน นิวจะให้เตเต้ตัดสินใจแทนเขาอยู่แล้ว...

        [10 นาทีผ่านไป]

        พอคล้อยหลังเตเต้ไป นิวก็ทรุดกายนั่งลงกับพื้นข้างเตียงนอนด้วยหัวใจที่อ่อนล้าโรยแรง จากนั้นนิวก็ชันเข่าขึ้นมา ก่อนจะซบหน้าลงไปร้องไห้อยู่บนเข่าของตัวเองอย่างห้ามใจไม่ได้

        “ฮึก ฮึก พี่ชิน? พี่ทำแบบนี้กับนิวทำไมครับ? พี่หลอกนิวทำไม? นิวผิดอะไรครับ? ทำไมพี่ถึงได้ใจร้ายกับนิวแบบนี้? ฮึก ฮึก”

        นิวสะอื้นร่ำไห้ถามตัวเอง ในขณะที่คราบน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเสียใจยังคงไหลรินไม่สร่างซา แต่นิวก็ยังพยายามปลอบใจตัวเองว่า

        “เข้มแข็งนะนิว นายต้องเข้มแข็งนะ นายต้องใช้ชีวิตต่อไปให้ได้ แม้ว่าเขาจะไม่รักนายแล้วก็ตาม ฮึก ฮึก”

        แม้ว่านิวจะพยายามบอกตัวเองสักแค่ไหน หรือร้องไห้ออกมามากเท่าไหร่ มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

        เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นิวก็ยังอยากจะฟังเหตุผลจากปากเตชินอยู่ดี

        “ฮึก ฮึก ผมจะรอพี่นะครับ ผมเชื่อว่าสักวันพี่ต้องกลับมาหาผม อย่างน้อย...ฮึก ฮึก ผมเชื่อว่าพี่ต้องกลับมาบอกลาผม ฮึก ฮึก”

        นิวนั่งระบายความเจ็บปวดทางใจออกมาเป็นคราบน้ำตาอยู่ข้างเตียงจนดึกดื่นค่อนคืน กว่าที่นิวจะสามารถพาตัวเองกลับสู่ภาวะปกติได้ และสุดท้ายนิวก็สามารถข่มตาหลับลงได้อย่างคนปกติ และสามารถลืมตาตื่นขึ้นได้ในตอนเช้าตามปกติ และที่สำคัญกว่านั้น นิวยังสามารถไปทำงานและใช้ชีวิตประจำวันได้เหมือนคนอื่น แม้ว่าในใจของเขาจะยังเจ็บปวดอยู่มากก็ตาม...

        [หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป-ห้องนิว]

        ในที่สุดชีวิตของนิวก็กลับมาสู่วังวนแห่งความมีสีสันดังเดิม โดยชีวิตของเขาตื่นเช้าต้องไปทำงาน ตกเย็นต้องกลับห้องพัก และมีเตเต้เป็นผู้ดูแลเรื่องตารางงาน รวมทั้งเรื่องส่วนตัวให้นิวเหมือนเดิม

        แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ ชีวิตของนิวที่ขาดเตชิน และแม้ว่านิวจะเฝ้ารอฟังเหตุผลจากเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็ไม่โผล่มาให้นิวเห็นหน้าอีกเลยตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง ส่วนแอนนี่คู่หมั้นของเขาก็ไม่เข้าบริษัทมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ แล้วเช่นกัน งานนี้เรียกได้ว่า หายเงียบไปเลยทั้งคู่

        “ป่านนี้พวกเขาคงจะกำลังมีความสุขกันอยู่แน่ ๆ เลย แล้วตัวเราล่ะ? ทำไมเราถึงไม่มีความสุขเลย? วัน ๆ ก็เอาแต่ทำงานแล้วก็กลับห้องวนเวียนอยู่แบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา ทำไมวัน ๆ เราถึงเอาแต่คิดถึงเขา? แล้วเขาล่ะ? เขาจะคิดถึงเราบ้างไหม?”

        นิวถามตัวเองในขณะที่เขายังนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงนอนนุ่ม จากนั้นนิวก็หยิบสร้อยที่เขายังใส่อยู่ขึ้นมาบรรจงจูบเบา ๆ เพื่อบรรเทาความคิดถึง

        “สร้อยที่พี่ชินใส่ให้นิววันนั้น นิวยังคงใส่ติดตัวไว้เสมอนะครับ นิวยังไม่ได้ถอดเลย เพราะนิวยังทำใจไม่ได้ ถึงแม้ว่านิวจะรู้ว่าตอนนี้พี่ชินไม่ได้เป็นของนิวอีกแล้ว แต่อย่างน้อยนิวก็ยังเฝ้ารอ...รอว่าเมื่อไหร่พี่จะกลับมา”

        นิวเริ่มมีน้ำใส ๆ รื้อขึ้นที่ขอบตาอย่างไม่ตั้งใจเมื่อเขานึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของเตชิน แต่ว่าก่อนที่น้ำใส ๆ จะกลายเป็นน้ำตา นิวก็ต้องรีบกะพริบตาไล่น้ำตาให้ไหลย้อนกลับทันที เมื่อเขาได้ยินเสียงข้อความเตือนเข้าจากเตเต้

        ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

        "พี่หาบอดี้การ์ดคนใหม่ให้น้องนิวได้แล้วนะ พี่บอกเลยว่า...คนนี้หล่อมากหล่อจนพี่ไข่สั่นเลยล่ะนิวเอ้ย...บอดี้การ์ดคนใหม่ของนิวหล่อสุด ๆ ไปเลย พี่เตเต้คอนเฟิร์มเลยจ๊ะ"

        หลังจากที่นิวได้อ่านข้อความจากเตเต้แล้ว นิวก็ระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างนึกขำในความช่างจัดแจงนี้ของเตเต้...

-----------------------------------

ซันด๊อก