หลังจากที่เอี้ยเสวียนเอาชนะหยางเสวี่ยและได้แผ่นหยกมาเขานั่งพักใต้โพรงต้นไม้ด้วยความพึงพอใจ กำลังนับจำนวนคะแนนที่เพิ่มขึ้นมาจาก 200 คะแนนในแผ่นหยกแสงสว่างของรุ่งอรุณเริ่มทอแสงผ่านยอดไม้ลงมา ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้น
ขณะที่กำลังเก็บข้าวของเพื่อเตรียมออกเดินทางเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเื้ั เอี้ยเสวียนหันกลับไปอย่างระมัดระวังมือขวาจับที่ด้ามดาบสั้นทมิฬทันที
"ไม่ต้องเป็กังวลไป"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น "ข้ามาอย่างมิตร"
ชายร่างสูงในชุดสีฟ้าเข้มปรากฏตัวขึ้นใบหน้าคมคายแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบาง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวท่าทีสง่างามราวผู้ที่ผ่านการฝึกฝนวิทยายุทธมาอย่างดี
"หลี่หลางเทียน"เอี้ยเสวียนเอ่ยชื่อผู้มาเยือน "ยอดฝีมือรุ่นใหม่จากสำนักเขาหลิงซาน"
หลี่หลางเทียนยิ้มกว้างขึ้น"ยินดีที่ท่านรู้จักข้าน่าภูมิใจนัก"น้ำเสียงที่ดูถ่อมตนแต่แฝงไปด้วยความภูมิใจ
เอี้ยเสวียนปล่อยมือจากด้ามดาบแต่ยังคงระมัดระวังอยู่ "ท่านมาพบข้าด้วยเื่ใด?"
หลี่หลางเทียนเดินเข้ามาใกล้ขึ้น"ข้ามีข้อเสนอที่น่าสนใจ... มีข่าวว่าพบพญางูเกล็ดทอง สัตว์อสูรระดับสี่ที่บึงน้ำทางทิศตะวันออกของเขตทดสอบ"
ดวงตาของเอี้ยเสวียนเป็ประกายขึ้นมาทันที"พญางูเกล็ดทอง? ท่านแน่ใจหรือ?"
"แน่ใจที่สุด"หลี่หลางเทียนพยักหน้า "มีผู้พบเห็นเกล็ดทองที่ร่วงหล่นริมบึงและรอยเลื้อยขนาดใหญ่ ไม่ผิดแน่"
เอี้ยเสวียนครุ่นคิดเขารู้ดีว่าพญางูเกล็ดทองไม่เพียงให้ผลึกคะแนนมหาศาลแต่เกล็ดและเขี้ยวของมันยังมีค่ามากมายสามารถนำไปใช้หลอมอาวุธวิเศษหรือสร้างยาปราณขั้นสูงได้
"ท่านเสนออะไรกับข้า?"เอี้ยเสวียนถาม ขณะเริ่มรวบรวมสัมภาระของตน
"ร่วมมือกัน"หลี่หลางเทียนยิ้ม "พญางูเกล็ดทองไม่ใช่สัตว์อสูรที่เราจะจัดการคนเดียวได้ต่อให้เป็ยอดฝีมือเช่นท่านก็ตามข้าได้ติดต่อผู้เข้าแข่งขันอีกหลายคนที่มีความสามารถพวกเราจะรวมกำลังกันล่ามัน"
เอี้ยเสวียนแสร้งทำเป็สนใจแต่ในใจกลับรู้สึกไม่ไว้วางใจ "คนมากขนาดนั้น แล้วผลประโยชน์จะแบ่งกันอย่างไร?"
"เราจะพูดคุยกันในวันพรุ่งนี้ที่บึงน้ำ" หลี่หลางเทียนตอบ "แต่รับรองว่าทุกคนจะได้รับส่วนแบ่งที่คุ้มค่า"
เอี้ยเสวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เขาไม่เชื่อใจหลี่หลางเทียนเสียทีเดียว"ข้าขอเวลาคิดดูก่อน"
หลี่หลางเทียนพยักหน้า "เข้าใจแต่อย่าช้าเกินไป พวกเราจะรวมตัวกันที่ชายบึงด้านทิศเหนือตอนดวงอาทิตย์ขึ้นพ้นขอบฟ้า"
"ได้"เอี้ยเสวียนตอบสั้นๆ
หลี่หลางเทียนมองเอี้ยเสวียนอย่างพินิจ"ข้าได้ยินมาว่าท่านมีพร์พิเศษในการมองเห็นสามารถคาดการณ์การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ได้...ทักษะเช่นนั้นจะมีค่ามากในการล่าพญางู"
เอี้ยเสวียนไม่แสดงอาการแปลกใจที่หลี่หลางเทียนรู้เื่ความสามารถของตน"ข้าจะพิจารณาข้อเสนอของท่าน"
"ดี"หลี่หลางเทียนพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป"หวังว่าจะได้พบท่านที่บึงน้ำ"
เมื่อหลี่หลางเทียนลับสายตาเอี้ยเสวียนขมวดคิ้ว ความระแวงผุดขึ้นในใจ "มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล...พญางูเกล็ดทอง? ทำไมข้าถึงรู้สึกว่านี่มันแปลกๆ?"
รุ่งเช้าวันต่อมาเอี้ยเสวียนเดินทางไปถึงบริเวณบึงน้ำตามเวลาที่นัดหมายแต่แทนที่จะเดินเข้าไปที่จุดนัดพบตรงๆเขากลับเลือกที่จะซ่อนตัวบนกิ่งไม้สูงที่สามารถมองเห็นชายบึงได้ทั่ว
"ดูซิว่าเื่ราวจะเป็อย่างไร..."เขาพึมพำกับตัวเอง
ไม่นาน ก็มีกลุ่มคนทยอยกันมาถึงเอี้ยเสวียนประหลาดใจที่เห็นผู้เข้าแข่งขันกว่าสิบคนรวมตัวกันนำโดยหลี่หลางเทียนที่ยืนอยู่ตรงกลาง
เอี้ยเสวียนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจว่าควรเข้าไปร่วมวงสนทนา อย่างน้อยก็เพื่อให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เขาะโลงจากกิ่งไม้และเดินตรงไปยังกลุ่มคน
"มีใครบางคนมา!"ใครบางคนในกลุ่มร้องขึ้น
ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาบางคนมองด้วยความสนใจ บางคนมองด้วยความหวาดระแวงและบางคนดูเหมือนจะมีแววเป็ปรปักษ์
"ยินดีที่ได้เห็นท่านตัดสินใจมาร่วมกับพวกเรา"หลี่หลางเทียนทักทาย "เรากำลังจะเริ่มพูดคุยถึงการแบ่งผลประโยชน์พอดี"
เอี้ยเสวียนพยักหน้า ไม่พูดอะไรมากเขามองสำรวจคนในกลุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดสายตาที่หลี่หลางเทียน
"พญางูเกล็ดทองมันอันตรายมาก"หลี่หลางเทียนเริ่มอธิบาย "เราต้องรวมพลังกันถึงจะมีโอกาสเอาชนะแต่ปัญหาคือ... ผลประโยชน์จะแบ่งกันอย่างไร?"
"ก็ชัดเจนอยู่แล้ว"ชายร่างใหญ่คนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้น "ใครเป็คนจัดการมันได้คนนั้นควรได้ผลึกและเกล็ดส่วนใหญ่"
"ไม่เป็ธรรม!"หญิงสาวผมยาวในชุดสีม่วงแย้ง "พวกเราทุกคนเสี่ยงชีวิตเท่ากัน ควรแบ่งเท่าๆกัน"
"ท่านคิดว่าทุกคนช่วยงานเท่ากันจริงหรือ?"ชายผอมสูงอีกคนหนึ่งถาม น้ำเสียงเยาะหยัน "บางคนแค่ยืนดูบางคนเข้าไปสู้จริงๆ จะให้แบ่งเท่ากันได้อย่างไร?"
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นทันทีใบหน้าของทุกคนเริ่มแสดงความไม่พอใจ บางคนเริ่มจับอาวุธในมือแน่นขึ้น
"ทุกคน!"หลี่หลางเทียนยกมือห้าม "เรายังไม่ทันพบพญางูเลย อย่าเพิ่งทะเลาะกัน"
เอี้ยเสวียนสังเกตเห็นรอยยิ้มบางๆที่มุมปากของหลี่หลางเทียน ราวกับเขากำลังสนุกกับสถานการณ์ที่วุ่นวายนี้
"ข้ามีข้อเสนอ"ชายหนุ่มร่างสูงในชุดขาวเอ่ยขึ้น"ให้คนที่จัดการพญางูได้สำเร็จได้รับเกียรติในการเก็บผลึกและเกล็ดส่วนใหญ่แต่ต้องแบ่งคะแนนมา 30 คะแนนให้กับทุกคนที่ร่วมต่อสู้"
"30? น้อยเกินไป!"ชายร่างใหญ่แย้ง "อย่างน้อยต้อง 50!"
"50? มากเกินไป!ถ้าเป็ 10 คนก็ต้องแบ่งไป 500 คะแนนแล้ว!"หญิงสาวคนเดิมค้าน
ทุกคนเริ่มเถียงกันเสียงดังบางคนถึงกับชักอาวุธออกมาข่มขู่ เอี้ยเสวียนยืนมองสถานการณ์ด้วยสายตาเยือกเย็นเขาสังเกตเห็นหลี่หลางเทียนยังคงยืนนิ่ง มุมปากยกยิ้มบางๆราวกับทุกอย่างกำลังเป็ไปตามแผน
"พอกันที!"หลี่หลางเทียนะโในที่สุด เสียงของเขาดังกังวานจนทุกคนเงียบลง"มาตกลงกันให้ได้สักที ข้าเสนอว่า ผู้ที่สังหารพญางูเกล็ดทองได้จะต้องแบ่งคะแนน 50 คะแนนให้แต่ละคนที่มีส่วนร่วมแต่จะได้เก็บเกล็ดและเขี้ยวไว้ทั้งหมด นั่นคือข้อเสนอที่ดีที่สุดแล้ว"
ทุกคนเงียบลงพิจารณาข้อเสนอก่อนจะเริ่มพยักหน้าทีละคน แต่เอี้ยเสวียนสังเกตเห็นแววตาของทุกคนยังคงเต็มไปด้วยความระแวงและความโลภ
"ข้าเห็นด้วย"เอี้ยเสวียนเอ่ยขึ้นเป็ครั้งแรก ทำให้ทุกคนหันมามองเขา
"ดีมาก"หลี่หลางเทียนพยักหน้า "เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันแล้วเราควรเริ่มวางแผนการโจมตี พญางูเกล็ดทองนั้นมีเกล็ดแข็งแกร่งจุดอ่อนของมันอยู่ที่—"
"เงียบ!"จู่ๆ ชายร่างผอมคนหนึ่งยกมือขึ้นห้าม "ได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า?"
ทุกคนหยุดเงียบ ฟังเสียงรอบข้างในความเงียบนั้นเอี้ยเสวียนได้ยินเสียงแ่เบาของอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวมาจากป่าลึกเสียงการเคลื่อนตัวของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่แต่แปลกที่เสียงนั้นเงียบกว่าที่สัตว์อสูรขนาดใหญ่ควรจะเป็
"มันมา..."หญิงสาวชุดม่วงกระซิบ
ทุกคนหันไปมองหน้ากันความกระวนกระวายปรากฏบนใบหน้าของทุกคน
"พญางูเกล็ดทอง!"หลี่หลางเทียนกระซิบแ่ "แยกย้ายไปซ่อนตัว เตรียมพร้อม!"
ทุกคนรีบแยกย้ายกันไปซ่อนตามพุ่มไม้ก้อนหิน และต้นไม้ใหญ่รอบบึงน้ำเอี้ยเสวียนรีบวิ่งไปซ่อนตัวหลังโขดหินใหญ่ที่ทำให้เขาสามารถมองเห็นบึงน้ำได้ชัดเจน
ไม่นานนัก ต้นไม้ในป่าเริ่มสั่นไหวและแล้วเงาร่างมหึมาก็เคลื่อนออกมาจากแนวป่าสิ่งที่เอี้ยเสวียนเห็นทำให้เขาใจนแทบลืมหายใจ
ศีรษะขนาดมหึมาของงูโผล่ออกมาก่อนดวงตาสีเหลืองอำพันเป็ประกายเจิดจ้าลำตัวที่ทอดยาวตามมาทีหลังมีขนาดใหญ่กว่างูเหลือมทั่วไปสิบเท่าเกล็ดทั่วร่างของมันเป็สีทองเปล่งประกาย สะท้อนแสงอาทิตย์วูบวาบลำตัวของมันยาวมากกว่า 100 จั้งและยังคงเลื้อยออกมาจากป่าไม่หมด สิ่งที่น่าสนใจคือบนศรีษะของงูมีตุ่มนูนขึ้นมาสองตุ่มดูเผินเหมือนเป็คิ้ว
เอี้ยเสวียนจ้องมองด้วยความใในหัวของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย "นั่นพญางูเกล็ดทองระดับสี่... มันใหญ่เกินไปแข็งแกร่งเกินไป..."
ขณะที่งูั์เลื้อยเข้าใกล้บึงน้ำความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นในความคิดของเอี้ยเสวียนภาพตำราโบราณที่เขาเคยอ่านในห้องสมุดของตระกูล
"ร่างลำตัวยาวกว่าร้อยจั้งลำตัวเกลี้ยงกลมมีเกล็ดทองห่อหุ้มั์ตาเหลืองอำพัน...บนศรีษะมีเชางอกออกมา" เขาพึมพำตามตำรา"มันคือลักษณะของงูที่กำลังจะเปลี่ยนร่างเป็เจียวน้ำ!"
ความเข้าใจในสถานการณ์ทำให้เอี้ยเสวียนใแทบสิ้นสตินี่ไม่ใช่สัตว์อสูรระดับสี่อย่างที่หลี่หลางเทียนบอกแต่เป็สัตว์อสูรระดับหกที่กำลังจะเปลี่ยนร่างเป็เจียวน้ำ!หากปล่อยให้มันลงสู่น้ำและเปลี่ยนร่างสำเร็จแม้แต่ยอดฝีมือระดับจอมยุทธก็ไม่อาจเอาชนะมันได้ ผู้เข้าแข่งขันกว่าสิบคนที่นี่จะกลายเป็เพียงอาหารมื้อเล็กๆเท่านั้น
"หยุด!ทุกคนถอยไป!" เอี้ยเสวียนะโเสียงดัง ลืมความระมัดระวังไปชั่วขณะ"นั่นไม่ใช่พญางูเกล็ดทองระดับสี่!มันคือสัตว์อสูรระดับหกที่กำลังจะกลายร่างเป็เจียวน้ำ!"
ทุกคนหันมามองเอี้ยเสวียนด้วยความประหลาดใจ
"พูดบ้าอะไรของเ้า!"ชายร่างใหญ่ะโกลับ"เจียวน้ำอะไรข้าไม่เคยได้ยิน...นี่คือโอกาสของพวกเรา!"
"ใช่!"หญิงสาวชุดม่วงเสริม "ถ้าเ้ากลัวก็ถอนตัวไปที่นี่ไม่้าเ้า?"
"ฟังข้า!"เอี้ยเสวียนพยายามอธิบาย "มันเป็เจียวน้ำที่กำลังจะลอกคราบ!ถ้ามันกลายร่างสำเร็จ พวกเราทั้งหมดจะถูกมันกิน!"
แต่ไม่มีใครฟังเขามีเพียงหลี่หลางเทียนที่สบตากับเอี้ยเสวียนและเอี้ยเสวียนเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของอีกฝ่าย—ประกายแห่งความแปลกใจและสงสัย
"เขารู้..."เอี้ยเสวียนคิด "หลี่หลางเทียนรู้ว่ามันคืออะไร"
แต่ก่อนที่เอี้ยเสวียนจะทันพูดอะไรต่อชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็ะโขึ้น "โจมตี!"และพุ่งเข้าใส่พญางูเกล็ดทองด้วยกระบี่ในมือ
"อย่า!"เอี้ยเสวียนะโห้าม แต่สายเกินไป
ผู้เข้าแข่งขันอีกหลายคนก็พุ่งตามเข้าไปโจมตีพญางูเกล็ดทองขณะที่บางคนยังลังเลอยู่ งูั์หันมามองด้วยดวงตาเ็าแล้วพ่นลมหายใจสีเขียวอมฟ้าออกมา
"พิษ!ระวัง!" เอี้ยเสวียนะโเตือน
แต่สายเกินไป ลมหายใจพิษกระจายออกไปผู้เข้าแข่งขันสามคนที่อยู่ใกล้ล้มลงทันที ิัเปลี่ยนเป็สีเขียวอมดำ
พญางูเกล็ดทองคำรามเสียงดังลำตัวมหึมาพุ่งเข้าใส่ผู้บุกรุก หางใหญ่ตวัดไปมา กวาดผู้เข้าแข่งขันหลายคนกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้และโขดหินเสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้นทั่วบริเวณ
เอี้ยเสวียนเห็นว่าไม่มีทางสู้ได้จึงตัดสินใจถอยออกมา "คนโง่เง่า! มันไม่ใช่ระดับที่พวกเราจะรับมือได้!"
เขามองไปรอบๆ และเห็นว่าหลี่หลางเทียนก็หายไปแล้วเช่นกัน"แน่ใจแล้วสินะ... เขารู้ั้แ่แรก นี่เป็กับดักจริงๆ"
5K
