“เฮ้อจะให้ข้าทำเช่นไรเล่านั้นมันลูกของข้านะ”เย่อี้อินหรือพ่อของฉีหลินเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ
“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่เ้าคะท่านพี่ที่บ้านเดิมของข้ามีกระท่อมชายป่าอยู่หลังหนึ่งข้าว่าให้หลินเออร์ไปอยู่ที่นั้นดีหรือไม่เ้าคะ”ซาเหยาเหยามารดาของฉีหลินเอ่ยเสนอแนะสามีของตน
“หลินเออร์ท่านพ่อมีเื่จะพูดกับเ้านะ”หวังหลีเหลียนที่ออกมาจากห้องของเย่อี้อินและซาเหยาเหยาเดินมาเรียกฉีหลินที่นั่งรออยู่ที่หน้าเรือน
“เ้าค่ะพี่สะใภ้”ฉีหลินเอ่ยพร้อมกับเดินตามหลังของหวังหลีเหลียนด้วยความยินดี
“คาราวะท่านพ่อท่านแม่เ้าค่ะ”ฉีหลินที่เดินเข้ามาในห้องเอ่ยทำความเคารพบิดาและมารดาของตนด้วยรอยยิ้มยินดี
“อืม ลุกขึ้นเถอะว่าแต่เ้ามาที่บ้านของเราเช่นนี้ทางตระกูลเจาอนุญาตให้เ้ามาหรือ”เย่อี้อินเอ่ยถามบุตรสาวของตนเสียงเคร่ง
“ห๊า!ตอนนี้เ้าออกจากตระกูลเจาแล้วหรือ”หวังหลีเหลียนเอ่ยถามน้องสามีของตนด้วยน้ำเสียงใเพราะในตอนนี้ที่ตระกูลเย่พอจะมีหน้ามีตาอยู่ในหมู่บ้านอยู่บ้างนั้นล้วนเป็เพราะทางบ้านได้รับเงินจากฉีหลินที่ส่งมาให้ในระหว่างที่นางทำงานเป็สาวใช้อยู่ในจวนตระกูลเจาแล้วถ้าหากน้องสามีของนางออกจากการเป็สาวใช้แล้วเช่นนี้ครอบครัวของนางจะมีอะไรกินละนางหวังคิดต่อด้วยสีหน้ากังวล
“แล้วเช่นนี้บ้านเราจะได้อะไรอยู่กินกันละเ้าคะท่านพี่”ซาเหยาเหยาเอ่ยถามสามีของตนด้วยสีหน้ากังวล
“แล้วเ้ากลับไปเป็สาวใช้ที่ตระกูลเจาได้อีกหรือไม่หรือว่าเ้าทำอะไรผิดจึงได้หนีมาที่นี่”ซาเหยาที่เห็นว่าสามีของตนเอาแต่นั่งนิ่งนางจึงได้หันมาเอ่ยถามบุตรสาวของตนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ข้ากลับไปทำงานที่ตระกูลเจาไม่ได้แล้วเ้าค่ะ”ฉีหลินที่เห็นว่าคนตรงหน้าเห็นนางเป็แค่ตัวทำเงินเท่านั้นได้แต่ก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า
“แล้วเ้าไปเป็สาวใช้ของตระกูลอื่นไม่ได้หรือเ้าดูสิอีกไม่นานข้าก็จะคลอดแล้วนี่เป็หลานคนแรกของตระกูลเย่นะเ้าจะปล่อยให้เขาลำบากได้หรือน้องสามี”นางหวังเอ่ยพร้อมกับแสดงท้องอันใหญ่โตของตนให้ฉีหลินได้ดูให้เต็มๆตา
“ใช่แล้วอาหลินเ้ากลับไปเป็สาวใช้ของพวกเศรษฐีในเมืองก็ได้แม่เชื่อว่าเ้าต้องได้งานที่นี้ได้แน่ๆเ้าเคยเป็สาวใช้ในเมืองหลวงมาก่อนแม่เชื่อว่าใครๆต่างก็ต้องอยากได้เ้าเป็สาวใช้ของพวกเขาเป็แน่”นางซาเอ่ยพร้อมกับมองไปที่บุตรสาวของตนด้วยรอยยิ้มคาดหวัง
“ไม่ได้เ้าค่ะ”ฉีหลินก้มหน้าตอบเสียงแ่
“ทำไมละน้องสามี”นางหวังหรือหวังหลีเหลียนเอ่ยถามฉีหลินด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“นั้นนะสิเหตุใดเ้าจึงจะกลับไปเป็สาวใช้ไม่ได้”นางซาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย
“ข้าท้องเ้าค่ะคงไม่มีผู้ใด้าสาวใช้ที่กำลังท้องอยู่หรอกเ้าค่ะ”ฉีหลินเอ่ยตอบมารดาของตนเสียงแ่
“ห๊านี้เ้าท้องหรือแล้วพ่อเด็กละ”นางซาเอ่ยถามบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงใ
“ไม่มีเ้าค่ะ”ฉีหลินเอ่ยตอบเสียงแ่
“ตายแล้วท่านพ่อเช่นนี้เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดละเ้าคะน้องหลินท้องไม่มีพ่อเช่นนี้ชาวบ้านไม่เอาไปพูดกันหมดบ้านหมดเมืองเลยหรือเ้าคะ”นางหวังหันไปเอ่ยกับเย่อี้อินด้วยน้ำเสียงอันดัง
“อะไรกันหรือขอรับท่านพ่อข้าได้ยินเสียงหลีเหลียนเสียดังเชียว”เย่กวางฝูที่เพิ่งกลับมาจากทำนาเดินเข้ามาเอ่ยถามบิดาของตนด้วยสีหน้าสงสัย
“ก็น้องสาวของพี่ฝูนะสิเ้าคะนางหอบท้องไม่มีพ่อกลับมาที่บ้าน แล้วเช่นนี้เราจะทำอย่างไรละเ้าคะพี่ฝูลูกในท้องของเราก็ลำบากมากเกินพอแล้วถ้าหากมีลูกของน้องสาวของท่านมาอีกคนท่านคิดว่าชาวบ้านที่ปากกัดตีถีบเช่นเราจะสามารถเลี้ยงเด็กทั้งสองคนได้หรือเ้าคะไหนพี่ฝูบอกว่าหากข้ามีลูกจะส่งลูกของข้าไปเรียนในสำนักศึกษาแล้วถ้าหากเราต้องเลี้ยงลูกของนางเราจะมีปัญญาส่งลูกของเราเรียนในสำนักศึกษาหรือเ้าคะ”นางหวังเอ่ยร้องไห้ฟูมฟายกับสามีของตนทำให้เย่กวางฝูพี่ชายของฉีหลินได้แต่หันมามองที่ฉีหลินด้วยสายตาไม่เป็มิตรทันที
313
