ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            ครั้นฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินได้เห็นหน้าจ้าวซีเหอสีหน้ายิ่งดูไม่สบอารมณ์ยิ่งขึ้นไปอีก ทว่าต่อมาไม่นานก็ถอนหายใจออกมาใบหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าไม่เป็นไรแค่กลุ้มใจเรื่องบ้านเมืองเท่านั้น ทำไมหรือ เจ้ามาหาเราถึงตำหนักมีเรื่องอันใด”

            จ้าวซีเหอยิ้ม “ฝ่าบาท กระหม่อมแค่เบื่อไม่มีอะไรทำเมื่อไม่กี่วันก่อนกระหม่อมพบเบาะแสเกี่ยวกับเรื่องของท่านแม่ทัพหนิงจึงอยากมาถามพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

            กล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินเปลี่ยนเป็นล้ำลึกยากจะคาดเดา “หืม? เจ้าสนใจเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือใช้ชีวิตเสเพลจนเบื่อแล้ว อยากทำหน้าที่ขุนนางผู้พิจารณาคดี?”

            จ้าวซีเหอรีบโบกไม้โบกมือ ยิ้มอย่างคุณชายเจ้าชู้ “ฝ่าบาทกระหม่อม…”

            เอ่ยยังไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงขันทีน้อยประกาศเสียงดังเสียก่อน เขาขมวดคิ้วมองเฉินอวี้เดินเข้ามาในตำหนักพลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างลุ่มลึกให้เขาก่อนจะคุกเข่าทำความเคารพฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจิน “กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

            จ้าวซีเหอมองเฉินอวี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ท่าทางดูไม่เป็นธรรมชาติด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะพูดถึงฐานะนักโทษของหนิงมู่ฉือออกมา

            “ลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินส่งยิ้มให้เฉินอวี้ลุกขึ้นยืน มองจ้าวซีเหอซึ่งมีท่าทีเคร่งเครียดก็ยกยิ้มมุมปาก “ซื่อจื่อก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือขอรับ บังเอิญเหลือเกินเมื่อสักครู่ระหว่างทางที่มาที่นี่ ข้าน้อยก็ได้เจอท่านเช่นกัน”

            “ท่านอัครมหาเสนาบดีกล่าวว่า จะไปเยี่ยมพระสนมซูเฟยมิใช่หรือ ข้าได้ยินว่าช่วงนี้พระสนมทานอะไรไม่ค่อยลง”จ้าวซีเหอนึกถึงท่าทางน่ากลัวของพระสนมซูเฟย ในใจรู้สึกรังเกียจ

            เฉินอวี้กำหมัดทั้งสองข้างแน่น ถลึงตามองจ้าวซีเหอดูท่าอีกฝ่ายจะรู้แล้วว่าบุตรสาวของเขาทานหนอนพิษเข้าไป “ฮึเรื่องของบุตรสาวข้าน้อย ซื่อจื่อไม่จำเป็นต้องกังวล”

            ฮ่องเต้จ้าวเจี้ยนเจินมองทั้งสองคนเถียงกันไปมาอย่างไม่พอใจ จึงกระแอมออกมาหนึ่งที“เอาละ อย่ามาทะเลาะกันในตำหนักเรา ซีเหอ หากไม่มีเรื่องใดแล้วก็กลับไปเถิดท่านอัครมหาเสนาบดีอยู่ก่อน เรามีเรื่องจะปรึกษากับท่าน”

            “พ่ะย่ะค่ะ” เฉินอวี้รับคำด้วยสีหน้าถือดีจ้าวซีเหอถอนหายใจออกมาก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

            กลับมาถึงตำหนักอ๋องจ้าวซีเหอได้รับนกพิราบสื่อสารจากหลิงอวิ๋นและหลิงเฉินนกพิราบสื่อสารสีขาวบินวนรอบตัวเขาอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยบินลงมา

            เขาหยิบกระดาษที่อยู่ที่เท้านกพิราบออกมาอ่านข้อความในนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แย่แล้วหนิงมู่ฉือตกอยู่ในอันตราย”

            เขารีบขยำกระดาษ ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ประตูเขาหันไปมองพร้อมกับขมวดคิ้ว

            ตอนที่หนิงมู่ฉือตื่นขึ้นมา พบว่าเฉินเกอกำลังนั่งครุ่นคิดบางอย่างอยู่ข้างเตียงนางลองสะบัดศีรษะดู พบว่าไม่ปวดศีรษะแล้ว จึงยื่นมือไปสะกิดเฉินเกอ “จอมยุทธ์น้อยเฉิน กำลังคิดเรื่องใดอยู่หรือ”

            เฉินเกอยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืน น้ำเสียงที่เอ่ยเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ฉือเอ๋อร์ เจ้าตื่นแล้วหรือเมื่อสักครู่ข้าออกไปถามคนที่คุ้นเคยกับเยี่ยนฉือ พวกเขาบอกว่าเคยเห็นสถานที่ที่เจ้าต้องการจะไป”

            หนิงมู่ฉือได้ฟังเช่นนั้น น้ำเสียงดีใจอย่างงปิดไม่มิด “จริงหรือ”

            หนิงมู่ฉือดีใจเป็นอย่างมาก รีบลุกขึ้นนั่ง ทว่าไม่ทันระวังศีรษะจึงไปกระแทกกับขอบเตียงเข้านางยกมือกุมศีรษะด้วยความเจ็บ เฉินเกอเห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ รอจนหนิงมู่ฉือเก็บของเสร็จทั้งสองคนก็จูงม้าออกเดินทาง หาอยู่ไม่นานก็ได้เจอจวนที่คุ้นเคย

            หนิงมู่ฉือเดินตรงไปที่จวนนางมองจวนหลังเล็กซึ่งมีอิฐสีแดงกระเบื้องสีเขียวแลดูสง่างามที่อยู่ตรงหน้า รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อยยิ้มอย่างดีใจจนดวงตากลายเป็นเส้นตรง ทว่าต่อมานางเกิดอาการลังเลไม่กล้าเดินเข้าไป

            เฉินเกอมองจวนที่อยู่ตรงหน้า เขารู้สึกคุ้นกับจวนหลังนี้อย่างไรชอบกล ลางสังหรณ์ไม่ดีพุ่งขึ้นสูงเขาหันไปมองหนิงมู่ฉือซึ่งมีท่าทางลังเล เขายื่นมือไปจับแขนนาง “ฉือเอ๋อร์ เข้าไปเถอะ อย่างไรก็ต้องเข้าไปอยู่ดี”

            หนิงมู่ฉือถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า เวลานี้นางอยู่ในชุดบุรุษสีฟ้าจึงออกจะดูแปลกไปบ้าง นางเดินไปที่ประตู พบว่าตัวจวนถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาเอาไว้นางทรุดนั่งลงบนพื้น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเรื่องมันไม่มีทางง่ายอย่างที่คิด”

            ขณะที่ทั้งสองคนถอนหายใจอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดีนั้นชายชราผู้หนึ่งเดินตรงมาด้วยท่าทีระแวดระวัง เฉินเกอรีบลุกขึ้นยืนเดินไปยืนบังหนิงมู่ฉือเอาไว้ “ผู้ใดอยู่ตรงนั้น!”

            ชายชราหลังคอม เวลาเดินตัวเอนไปมาอยู่ตลอดเวลา ประหนึ่งต้นไม้ที่เอนไหวไปตามลมบนใบหน้ามีแต่ริ้วรอยแห่งกาลเวลา ผมหวีเรียบจนไม่มียุ่งสักเส้น แววตาลุ่มลึกราวกับผ่านประสบการณ์ในชีวิตมาอย่างโชกโชน

            ชายชราค่อยๆ เดินเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหนิงมู่ฉือ มองอย่างตกตะลึงปากอ้าๆ หุบๆ อยู่เช่นนั้น ทว่ากลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

            ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด หนิงมู่ฉือถึงรู้สึกว่าชายชราตรงหน้าดูคุ้นตาอย่างประหลาดเห็นชายชรามองมาที่นางพร้อมกับเดินเข้ามา นางค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวัง

            ชายชรายกมือชี้นิ้วมาที่นาง “พวกเจ้ามาทำอะไรที่จวนข้า”

            “ท่านผู้เฒ่า จวนหลังนี้คือจวนของท่านหรือ” ทันทีที่นางเอ่ยจบเด็กหนุ่มอายุราวสิบกว่าปีผู้หนึ่งก็ถือถ้วยยาวิ่งมาทางนี้ด้วยสีหน้าจริงจัง

            “นายท่าน ถึงเวลาดื่มยาแล้วขอรับ” เมื่อเด็กหนุ่มผู้นั้นวิ่งมาถึงยกมือลูบศีรษะพร้อมกับมองสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างสงสัยออกมา “เอ๋ เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย เหตุใดเพียงแค่พริบตาเดียวถึงไม่เห็นเสียได้”

            ที่แท้ชายชราผู้นั้นหลบอยู่ข้างหลังหนิงมู่ฉือชายชราตัวสั่นเทาอยู่ตลอดขณะกระซิบข้างหูหนิงมู่ฉือ “พวกเขาจะทำร้ายข้าข้าไม่อยากดื่มยา”

            หนิงมู่ฉือพยักหน้า ปกป้องชายชราเอาไว้ด้านหลังยิ่งเห็นชายชราตัวสั่นยืนไม่ค่อยมั่นคงก็ยิ่งสงสาร

            เด็กหนุ่มผู้นั้นเห็นชายชราแอบอยู่ด้านหลังหนิงมู่ฉือเดินตรงเข้าไปหาพร้อมกับเอ่ยว่า “นายท่าน ข้าหาท่านตั้งนานเร็วเข้า รีบดื่มยาเร็วขอรับ”

            หนิงมู่ฉือเอ่ยออกมา “นี่ เจ้าจะทำอันใด!ท่านผู้เฒ่าบอกว่าเจ้าจะทำร้ายท่าน!”

            เด็กหนุ่มผู้นั้นนิ่งงันไปชั่วครู่ รู้สึกประหลาดใจยิ่งนักหน้าตาของคนตรงหน้าเหมือนกับหญิงสาวในภาพวาดในห้องของนายท่านไม่มีผิดเพี้ยน “ข้าเอายามาให้นายท่านต่างหากนายท่านเห็นใครก็บอกว่าคนนั้นจะทำร้ายท่านทั้งนั้นแหละ แล้วเจ้าเป็นใครอย่ามาขวางทางข้า หลบไป!”

            เฉินเกอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่พอใจ “เจ้าเด็กนี่อารมณ์ร้อนเสียจริงอย่าได้คิดจะทำเรื่องไม่ดีเชียว”