ณิชชานั่งมาในรถไม่พูดอะไรสักคำเอกวัฒน์ก็ไม่พูด ณิชชาเหลือบมองหน้าเขาใบหน้าขรึมสายตาดุดัน มีกลิ่นแอลกอร์ฮอโชยมาปะทะจมูกของเธอ เขาดื่มเหล้ามา แต่ก็ไม่น่าแปลกปกติเขาก็ดื่มเป็ประจำอยู่แล้วณิชชาไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ตรงไหนเพราะมองไปสองข้างทางมืดไปหมดมีเพียงรถสวนทางที่ให้แสงสว่าง เธอมองข้างทางผ่านกระจก จนณิชชาเผลอหลับไปมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เขาจอดรถและเดินมาเปิดประตูจับแขนณิชชาลากลงจากรถ บรรยากาศข้างนอกรถ ฝนกำลังเริ่มโปรยปรายและตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
"ปล่อยนะคะ คุณจะพานิไปไหน ปล่อยนินะ นิเจ็บแขนนะ"
เอกวัฒน์กึ่งลากกึ่งจูงแขนณิชชาวิ่งผ่าสายฝนเข้าไปในบ้านทั้งสองคนเปียกทั้งตัว ณิชชาพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงไม่ไหวจำใจต้องเดินตามเขาขึ้นไปบนบ้าน เมื่อถึงชั้นบนหน้าห้อง เอกวัฒน์ผลักณิชชาเข้าห้องและล็อคประตู ก่อนจะเดินย่างสามขุมเดินเข้าไปหาเธอ ณิชชาใค่อยๆก้าวถอยหลังจนมาสะดุดล้มลงที่เตียงนอน
"คุณเอกวัฒน์ คุณจะทำอะไรคะ" เอกวัฒน์ทุ่มตัวลงทับร่างของณิชชาไว้ก่อนจะเอาหน้าไปไซร์บริเวณซอกคอ ณิชชาขัดขืนดิ้นรน เขายังคงไม่สนใจเสียงของณิชชาเธดกัดไปที่ไหล่ของเขายิ่งเพิ่มความโกรธของเขามากขึ้น
"คุณจะทำอะไร ปล่อยนินะ บอกให้ปล่อย"ณิชชากัดแรงขึ้นแต่เขากลับไม่หยุด
"ฉันเตือนเธอแล้วนะ ว่าอย่าเข้าใกล้ผู้ชาย ไม่ว่าจะหน้าไหนก็ตาม นอกจากเด็กเสิร์ฟเธอทำงานอะไร? บอกมา อยากได้เงินมากใช่ไหม? อยากได้เงินมากใช่ไหม?จะเอาเท่าไหร่ล่ะ?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงและแววตาที่ดุดัน
"คุณกำลังพูดถึงใคร!!!" ณิชชาแย้ง
"ก็พวกผู้ชายที่มาหาเธอบ่อยๆ ทั้งหลายไง เช้าคน เย็นคน เขาจ่ายให้เธอเท่าไหร่ล่ะ" เอกวัฒน์น้ำเสียงแดกดันและดูถูก
"คุณกำลังเข้าใจผิดนะ!!!!!!"
"บอกมาเขาจ่ายเท่าไหร่ ฉันจะให้เยอะมากกว่าเขาหลายเท่าเลย"
"คุณกำลังเข้าใจผิด ผู้ชายพวกนั้นคือ..." ณิชชายังพูดไม่ทันจบปากก็โดยประกบด้วยปากของเอกวัฒน์ เขาบดขยี้ปากของเธออย่างรุนแรง เหมือนคนหิวกระหายณิชชาหายใจไม่ค่อยจะออกพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ทำไม่ได้เสื้อของเธอถูกดึงกระชากขาดออกจนสุดชิ้นสุดท้าย ร่างกายณิชชาเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาเธอทั้งเอามือปิดหน้าอกและกลางลำตัวท่อนล่าง ณิชชาทั้งอาย กลัว และใยิ่งขึ้นที่เห็นเขากำลังถอดเสื้อผ้าทำให้เห็นลำตัวและกล้ามเนื้อเป็มัดๆของเขา หัวใจเธอเต้นไม่เป็จังหวะแล้ว
"ปล่อยนินะ คุณจะทำอะไร" ณิชชาขัดขืนปากบอกให้ปล่อย และตะเกียดตะกายลุกขึ้น แต่โดนเขาตะคลุบตัวเอาไว้ เขากำลังขาดสติ!!
"ปล่อยให้คุณไปหาผู้ชายพวกนั้นเหรอ"ไม่พูดเปล่าเขาขึ้นทับร่างณิชชาอีกครั้งจับมือณิชชาไขว้ไว้เหนือศรีษะ ปากจูบณิชชาอย่างรุนแรงเธอได้แต่ร้องเสียงอู้อี้ ลิ้นของเขาคว้านหาลิ้นหวานๆ ของเธอด้วยอารมณ์หึงหวงไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสพูดคำใดๆ กลิ่นกายที่หอมชวนหลงไหลของณิชชา ผิวกายขาวนวลผ่องละมุนมือยิ่งทำให้เขาอยากเป็เ้าของ มือของเค้าลูบไล้เนื้อตัวของเธอไปทั่ว และเลื่อนมาหยุดลูบคลำที่ส่วนกลางของร่างกายเธอณิชชาตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอค่อยๆอ่อนลงจากที่ขัดขืน ร่างกายของเธอกลับตอบสนองเขาพร้อมกับร่างของเขาสั่นเทา เขาค่อยๆ ยัดเยียดร่างกายของเขาให้เธอณิชชาเจ็บสะท้านไปทั้งกาย เธอจิกเล็บลงบนหลังเขา พร้อมร้องครางออกมาด้วยความเ็ปร่างกายของเขาค่อยๆแทรกลึกจนสุด พร้อมทั้งขยับตัวบนร่างของเธอ ทุกครั้งที่เขาขยับเธอร้องด้วยความเ็ปแต่ไม่นานความเ็ปกลับหายไปกลายเป็ความสุขที่ณิชชาไม่เคยรู้สึกมาก่อน ร่างกายของเขาที่ยัดเยียดมาให้เธอละลอกแล้วละลอกเล่าดังคลื่นทะเลที่ซัดเข้าฝั่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเหมือนพายุฝนข้างนอกกำลังตกรุนแรงไม่แพ้กัน ณิชชาตอบสนองเขาด้วยความรู้สึกที่ออกมาจากข้างในใจของเธอ สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันถาโถมเข้าหากันดังพายุ ไม่รู้ว่าพายุนี้อยู่นานแค่ไหนและจบลงตอนไหนณิชชารู้แต่ว่าเธอหมดแรงด้วยความสุขและหลับไปในอ้อมกอดของเขา
"ผู้ชายคนแรกของเธอ"
*********
3K
