บันทึกราชันย์เทพอสูร

        ลูกธนูของเนี่ยหลีแม่นยำนักเสียงกรีดร้องของวานรยักษ์แขนเทาที่ถูกลูกศรดังโหยหวนไปทั่วผืนป่า

        พิษจากหญ้าจื่อหลันทำให้พวกมันไม่อาจต้านทานได้ ดาบแหลมคมในมือของเฉินหลินเจี้ยนกับพวกนักสู้ระดับเงินตวัดฟันใส่วานรยักษ์แขนเทา

        ฝุบ ฝุบ ฝุบ!

        เลือดไหลทะลักออกมา สาดกระจายใส่เฉินหลินเจี้ยนและพวกจนเนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

        เนี่ยหลีรู้ดีว่าวานรยักษ์แขนเทาธรรมดาเหล่านี้ถูกวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรใช้เป็นตัวทดสอบเท่านั้นเชาวน์ปัญญาของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรนั้นน่าตกใจนักพลังการต่อสู้ก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

        ในใจของเนี่ยหลีรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างยิ่งเพราะในชาติที่แล้วขณะเยี่ยจื่ออวิ๋นและคณะเดินทางมาสำรวจซากเมืองโบราณกู่หลันนั้นพวกนางไม่ได้เผชิญหน้ากับวานรยักษ์แขนเทาเนี่ยหลีเร่งหลอมพลังวิญญาณที่ได้มาจากฉู่หยวนในจุดตันเถียนอย่างเต็มกำลังหากเขาสามารถทะลวงขึ้นสู่ระดับทองแดงสองดาวได้ย่อมเป็นการปลอดภัยกว่า

        “พวกเราจะล่อพวกมันไปที่ป้อมปราการ!” เนี่ยหลีตะโกนเสียงต่ำแนวป้องกันที่หน้าป้อมปราการหนาแน่นกว่าดังนั้นพวกเขาสามารถใช้มันเพื่อสู้กับวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรได้

        “โฮว!”

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกระโจนเข้ามาเหวี่ยงแขนหนาใหญ่ของมันกระแทกเข้าใส่ลูกน้องคนหนึ่งของเฉินหลินเจี้ยน

        ตูม!

        วานรยักษ์แขนเทาตบใส่ท้องน้อยของเขา ชายผู้นั้นร้องโหยหวนและปลิวออกไปกระแทกเข้ากับไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง กระอักเลือดออกมาและก็ร่วงลงสู่พื้นอย่างแรงดูท่าคงไม่รอดแล้ว

        ลูกน้องของเฉินหลินเจี้ยนผู้นั้นเป็นนักสู้ระดับเงินสองดาวพละกำลังของวานรยักษ์แขนเทาน่ากลัวเกินไป เพียงตบครั้งเดียวมันก็ฆ่านักสู้ระดับเงินสองดาวคนหนึ่งได้แล้วคนเหล่านี้ไฉนเลยจะเคยพบเห็นเหตุการณ์ต่อสู้เป็นตายเช่นนี้มาก่อนแต่ละคนสีหน้าหวาดกลัวซีดขาว

        หลังจากที่ฆ่าไปได้คนหนึ่งวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรไม่เร่งเข้าโจมตีอีกเพียงวนอยู่รอบนอกราวกับพยัคฆ์ร้ายตัวหนึ่งที่กำลังเล็งเหยื่อรอจังหวะเข้าจู่โจมฉับพลัน

        “ไม่ได้การแล้ว เจ้านี่แข็งแกร่งเกินไป! ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นผู้นำฝูงวานรยักษ์แขนเทา เสียงคำรามของมันจะยิ่งนำพาพวกวานรยักษ์แขนเทาตัวอื่นๆให้มารวมตัวกันมากขึ้น!” เนี่ยหลีพูดพร้อมสองคิ้วขมวดมุ่น “พวกเราเป็นเป้าหมายขนาดใหญ่เกินไป จำต้องกระจายกำลัง!”

        เฉินหลินเจี้ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ลดเสียงลงและพูด “ตกลงพวกเราแบ่งเป็นหกกลุ่ม ไปเจอกันที่หน้าป้อมปราการ!”

        ชาวคณะรีบพากันแยกย้ายไป

        หูเหยียนหลันรั่วและเยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่กับเนี่ยหลีพร้อมกับผู้ติดตามของพวกนางอีกสองคนและเด็กสาวคนหนึ่งที่ค่อนข้างสนิทสนมกับเยี่ยจื่ออวิ๋น

        ซู่ ซู่ ซู่ ทั้งหกกลุ่มรีบรุดแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง

        วานรยักษ์แขนเทากำลังวางแผนที่จะค่อยๆ กำจัดชาวคณะทีละคนๆมันไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะแยกย้ายกันเป็นหกกลุ่มและวิ่งออกไปคนละทิศละทางมันชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นไล่ตามกลุ่มของเนี่ยหลีไป

        เนี่ยหลีฝืนยิ้ม เหตุใดโชคของเขาจึงย่ำแย่ถึงนี้ คนตั้งหกกลุ่มไฉนเจ้าวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรตนนี้จึงเจาะจงต้องมาไล่ตามพวกเขา?!

        “พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อน เร็วเข้า!” เนี่ยหลีตะโกนหยิบน้ำยาสองสามขวดที่ผสมกับหญ้าจื่อหลันออกมาจากแหวนมิติ

        ฝีเท้าของเยี่ยจื่ออวิ๋นชะงักลงเล็กน้อยเห็นแผ่นหลังของเนี่ยหลีที่กำลังเผชิญกับวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรหัวใจของนางก็พลันซาบซึ้งขึ้นมาทันที

        หูเหยียนหลันรั่วก็นัยน์ตาแดงก่ำ ในห้วงอันตรายเช่นนี้เนี่ยหลีไม่คิดวิ่งหนีไป แต่กลับตัดสินใจช่วยพวกนางรั้งท้ายระวังหลังให้ในใจนางก็ซาบซึ้งกับการกระทำของเนี่ยหลีเช่นกัน

        “เร็ว! อย่าชักช้าร่ำไร! ไม่ต้องห่วงข้า ข้ามีแผนของข้า!” เนี่ยหลีตะคอกใส่พวกนาง“พวกเจ้าแยกย้ายกันไป ไม่เช่นนั้น ใครก็จะไม่รอด!”

        เยี่ยจื่ออวิ๋นและหูเหยียนหลัวรั่วกัดฟันแน่น ดวงตาแวววับไปด้วยหยาดน้ำตาลังเลอยู่ชั่วครู่จึงตัดสินใจวิ่งเข้าป่าไป

        โฮว!

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรเหวี่ยงกำปั้นใส่เนี่ยหลี

        เห็นท่อนแขนของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรใกล้ถึงตัว เนี่ยหลีก็พลันย่อตัวลงม้วนไปตามพื้น

        ตูม!

        ท่อนแขนของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกระแทกใส่ตำแหน่งเดิมที่เนี่ยหลีเคยอยู่พื้นดินตรงนั้นบังเกิดรอยแยกขึ้นมาทันที หินที่แหลกละเอียดปลิวคละคลุ้งขึ้นมาทั่วบริเวณปุก ปุก เศษหินกระเด็นถูกแขนของเนี่ยหลีจนเลือดไหลซึมออกมาทันที

        ตูม ตูม ตูม!

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรทุบอกกระทืบเท้าเหวี่ยงแขนของมันใส่เนี่ยหลีอีกครั้งหนึ่ง

        สองคิ้วของเนี่ยหลีขมวดมุ่นเล็กน้อย เขารู้ว่าจุดอ่อนของวานรยักษ์แขนเทาอยู่ตรงไหนพลังวิญญาณถูกปลดปล่อยออกมาจากร่าง เขารับรู้ได้ถึงจิตอสูรที่อยู่ลึกลงไปในสมองของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรทันทีพลังวิญญาณของวานรยักษ์แขนเทานี้มีลักษณะเป็นลูกครึ่งทรงกลมชั้นบางๆที่คลุมปกป้องสมอง ห่อหุ้มหัวของมันเอาไว้

        “แตกให้ข้าหน่อยสิ!” เนี่ยหลีตะโกนโกรธเกรี้ยวพลังวิญญาณทั้งหมดรวมตัวกันเป็นจุดเดียวและทะลวงเข้าไปในสมองของวานรยักษ์แขนเทาจิตอสูร

        ตูม! จิตอสูรภายในสมองของวานรยักษ์จิตอสูรสั่นสะท้านขึ้นมาไม่หยุดทันทีความเคลื่อนไหวของมันก็พลันหยุดชะงัก

        เนี่ยหลีรู้ดีว่าเขามิใช่คู่ต่อสู้ของวานรยักษ์จิตอสูรไม่ว่าอย่างไรเวลานี้เขาก็เพิ่งเป็นนักสู้ระดับทองแดงสองดาวผู้หนึ่งเท่านั้นต่อให้ใช้ดาบก็ยังไม่อาจผ่าร่างของวานรยักษ์แขนเทาตัวนี้ได้มีแต่ต้องใช้พลังวิญญาณเข้าจู่โจมมันถือโอกาสหยุดความเคลื่อนไหวของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรเอาไว้ชั่วเสี้ยวเวลาหนึ่งจากนั้นจึงกระโจนตัวมุ่งหน้าเข้าป่าทึบต่อไป

        วานรยักษ์แขนเทาจิตอสูรไม่ทันตั้งตัวจึงปล่อยให้พลังวิญญาณของเนี่ยหลีโจมตีเข้าใส่จิตอสูรภายในสมองของมันได้สติอารมณ์สับสนอลหม่านไปชั่วครู่ วานรยักษ์แขนเทาสั่นหัวของมันไม่หยุดทุกอย่างตรงหน้าจึงค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

        ต่อให้เห็นทุกอย่างชัดเจน แต่เนี่ยหลีก็หนีไปไกลแล้ว

        วานรยักษ์แขนเทาคำรามเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันทีมันย่างสามขุมตรงไปทางทิศของเนี่ยหลี ตะลุยไปราวกับฟ้าผ่าต้นไม้ที่ขวางอยู่ตรงหน้าถูกมันกวาดกระเด็นไป

        เนี่ยหลีวิ่งตะลุยไปอย่างบ้าคลั่งเห็นวานรยักษ์แขนเทาไล่กระชั้นชิดเข้ามาก็บังเกิดความร้อนใจเขาพยายามมุดเข้าไปในผืนป่าที่รกทึบ

        ชั่วขณะที่เนี่ยหลีโผล่ออกมาจากผืนป่า คนกลุ่มหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นสู่สายตา

        นี่ก็คือกลุ่มชายชุดดำเหล่านั้น ใบหน้าของพวกเขาถูกปิดเอาไว้ เห็นเพียงปลายคางเล็กน้อยเสื้อคลุมดำด้านหลังมีรูปปีศาจสีดำแลดูชั่วร้ายน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

        สายตาของพวกมันตกอยู่ที่เนี่ยหลี แววตาแฝงความประหลาดใจเล็กน้อยเจ้าหนูเช่นเนี่ยหลีมาทำอะไรอยู่ที่นี่ และเด็กตัวเล็กๆแค่นี้เหตุใดจึงวิ่งมาถึงนี่ เมื่อครู่พวกมันได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่มีจิตอสูรตนนั้นอีกทั้งกำลังค้นหาร่องรอยของกลุ่มเฉินหลินเจี้ยนคิดไม่ถึงว่าจะมาพบเข้ากับเนี่ยหลีที่นี่

        เห็นชุดที่พวกมันสวมใส่ ดวงตาของเนี่ยหลีฉายแววเย็นยะเยือกเขาย่อมรู้จักชุดดำเหล่านี้ดี พวกมันก็คือกลุ่มคนที่ชั่วร้ายที่สุดในเมืองกวงฮุยพวกสมาคมมืด!

        “เจ้าหนูนี่อาจจะเป็นเด็กในกลุ่มเด็กจากครอบครัวชนชั้นสูงเหล่านั้นจับตัวมันไว้!” หัวหน้ากลุ่มอวิ๋นฮว๋าตะโกนขึ้นชายชุดดำสองคนก็พลันเข้าล้อมเนี่ยหลีเอาไว้

        เห็นภาพฉากนี้ เนี่ยหลีพลันเผยอรอยยิ้มประหลาดอย่างหนึ่ง

        ตูม!

        พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่นวานรยักษ์แขนเทาขนาดใหญ่โตตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากป่าส่งเสียงคำรามลั่นและพุ่งตัวเข้าใส่เนี่ยหลี

        เนี่ยหลีจึงวิ่งหนีออกไปทันที ตรงไปทางพวกชายชุดดำเหล่านั้น

        เห็นวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรร่างสูงใหญ่ราวหอคอยเหล็กพุ่งเข้ามา กลุ่มชายชุดดำสีหน้าถอดสีรีบเปลี่ยนรูปขบวน เตรียมพร้อมรับการจู่โจมจากวานรยักษ์แขนเดียวระดับจิตอสูรตนนี้

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรเห็นคนกลุ่มนี้เข้าก็คิดว่าพวกมันเป็นกลุ่มเดียวกันกับพวกเนี่ยหลีก็พลันคำรามลั่นด้วยความโมโห กระโจนเข้าใส่เนี่ยหลีอย่างสุดกำลัง

        เห็นวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกำลังจะตะปบใส่เนี่ยหลีเนี่ยหลีรีบกระโจนหลบไปด้านข้าง

        ฝ่ามือขนาดใหญ่ของวานรยักษ์แขนเทาเกือบตบถูกแผ่นหลังของเนี่ยหลีเขารู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตนแสบร้อนจากอากาศที่ถูกเสียดสีอย่างแรง

        โชคดีที่ปฏิกิริยาของเนี่ยหลีรวดเร็วพอ ดังนั้นเขาจึงไม่ถูกตะปบไม่เช่นนั้นคงต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกลิ้งหลุนๆ ไปถึงตรงหน้ากลุ่มคนชุดดำ

        “ฆ่ามัน!” ผู้ช่วยอวิ๋นฮว๋าตะโกนเสียงดังอย่างเย็นชา ชายชุดดำตวัดดาบในมือของพวกมันฟาดฟันเข้าใส่วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรทันที

        ตูม ตูม ตูม! การเผชิญหน้าที่ดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้น

        เห็นการต่อสู้ระหว่างวานรยักษ์แขนเทากับกลุ่มคนจากสมาคมมืดเริ่มต้นขึ้นเนี่ยหลีผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด มุมปากคลายยิ้มออกมา “ขอส่งวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรตนนี้ให้พวกเจ้าก็แล้วกันข้าขอล่วงหน้าไปก่อน!”เนี่ยหลีไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตน รีบพุ่งตัวหนีไป มุ่งหน้าเข้าสู่ผืนป่ารกทึบนั้นอีกครั้ง

        พลังของวานรยักษ์แขนเทาแข็งแกร่งนักคนจากสมาคมมืดไม่อาจฆ่ามันได้ภายในระยะเวลาอันสั้น พวกมันได้แต่จ้องมองเนี่ยหลีที่จากไป

        ผู้ช่วยอวิ๋นฮว๋าหน้าเขียวคล้ำ ที่แท้ถูกเจ้าหนูคนหนึ่งเล่นตลกเข้าให้แล้วเรื่องเช่นนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด

        เนี่ยหลีมองหาร่องรอยของเยี่ยจื่ออวิ๋นในป่า เขาเป็นห่วงนางยิ่งนักหวังว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นจะไม่เป็นอันตรายอันใด

        เวลานี้เนี่ยหลีพลันเห็นเงาร่างหนึ่งมุดออกมาจากพุ่มไม้มิใช่เยี่ยจื่ออวิ๋นแล้วจะเป็นใคร?

        “เหตุใดเจ้ายังอยู่ตรงนี้?” เนี่ยหลีขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถามเยี่ยจื่ออวิ๋นไม่ยอมหนีไปตามคำสั่งของเขา!

        “ข้าเป็นห่วงเจ้า กลัวจะเป็นอันตรายจึ งแอบอยู่ข้างๆ อยากช่วยเหลือเจ้า!”เยี่ยจื่ออวิ๋นเห็นรอยแผลชุ่มเลือดตามร่างกายของเนี่ยหลีสีหน้าก็แสดงความห่วงใยยิ่ง

        เนี่ยหลีรู้ดีว่าเวลานี้เยี่ยจื่ออวิ๋นยังไม่มีความรู้สึกแบบชายหญิงที่นางกลับมาก็เพราะเขาตกอยู่ในอันตราย จึงไม่ยินยอมจากไปสิ่งนี้ย้ำเตือนให้เนี่ยหลีคิดถึงชีวิตในหนก่อน หลังจากเมืองกวงฮุยล่มสลายเขาติดตามคนกลุ่มใหญ่หนีออกจากเมือง เวลานั้นเนี่ยหลีอ่อนแอนัก ถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็เป็นเยี่ยจื่ออวิ๋นนี่เองที่ย้อนกลับมาช่วยเขา

        น้ำใจงดงามสูงส่งของเยี่ยจื่ออวิ๋นในครั้งนั้นมันประทับลงในใจของเนี่ยหลีตลอดมา

        ต่อมาเมื่อทั้งสองยิ่งได้รู้จักกันมากขึ้น แม้พลังมีความต่างกันใหญ่หลวงนักแต่พวกเขากลับตกหลุมรักกันและกัน

        เนี่ยหลีซาบซึ้งใจ ทว่ามิได้พูดอะไร เพียงเอ่ยปากขึ้น “พวกเราต้องรีบแล้ว ไม่เช่นนั้นคนพวกนั้นจะไล่ตามมาทัน!”

        “คนพวกนั้นรึ?” เยี่ยจื่ออวิ๋นงุนงงชั่วครู่

        “พวกสมาคมมืด พวกมันกำลังสกัดวานรยักษ์แขนเทานั่น!” เนี่ยหลีพูดจบเขาก็ดึงมือของเยี่ยจื่ออวิ๋นวิ่งหนีไป

        สองคนวิ่งไปตามป่า ตลอดทางแทบจะบินไปแล้ว

        ขณะถูกเนี่ยหลีดึงมือไป เยี่ยจื่ออวิ๋นแก้มแดงระเรื่อพยายามขัดขืนทว่านางดิ้นไม่หลุด ได้แต่ปล่อยให้เนี่ยหลีทำตามอำเภอใจนางเงยหน้าขึ้นเหลียวมองใบหน้าด้านข้างของเนี่ยหลี ไม่รู้ว่าเนี่ยหลีตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่เล็กจนเติบใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกเด็กผู้ชายกุมมือไว้!

        ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเนี่ยหลีสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้แก่นางอย่างยิ่ง

        สองคนเร่งเท้าไปตลอดทาง มุ่งหน้าไปยังจุดนัดหมาย

        ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เสียงสัตว์ป่าคำรามดังขึ้นเป็นระยะๆ มาจากป่าลึกทำให้สถานที่นี้มีบรรยากาศน่าหวาดกลัวอยู่บ้าง

        เวลานี้ ใจกลางป่าหนาทึบ

        น้ำตาของหูเหยียนหลันรั่วร่วงรินไหลเป็นทาง นางกลับไปหาเนี่ยหลีและค้นหาร่องรอยของเขาอยู่หลายชั่วโมงกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืด นางจึงได้แต่ติดตามคณะมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบ

        เมื่อครู่ที่นางประกาศว่าจะไล่ตามเนี่ยหลีนั่นเป็นเพราะในใจนางรักความเป็นที่หนึ่งและไม่ชอบความพ่ายแพ้กระทั่งคิดจะโยนเนี่ยหลีทิ้งหลังจากที่ได้ครอบครองเนี่ยหลีแล้วให้เนี่ยหลีต้องคร่ำครวญขอร้องนางกระทั่งเมื่อครู่ที่เนี่ยหลียอมสละตนเพื่อระวังหลังให้แก่นางนางจึงพบว่าบัดนี้ตนไม่มีความคิดเช่นนั้นอีกต่อไปแล้วเพียงหวังให้เนี่ยหลีปลอดภัยเท่านั้น

        เหตุผลที่เนี่ยหลีสละตนเพื่อสกัดกั้นวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรตนนั้นมิใช่เพื่อนางแต่เพื่อเยี่ยจื่ออวิ๋น ทว่าในใจของหูเหยียนหลันรั่วกลับมองข้ามเยี่ยจื่อวิ๋นไปแล้ว

-----------------------------------

        บทที่ 35 นี้มีชื่อตอนเป็นภาษาจีนว่า 祸水东引 (Huòshuǐ dōngyǐn) มีความหมายในทำนองยืมมือบุคคลที่สาม

        (ความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แปล)คิดว่าเกิดจากสองเหตุการณ์ในสงครามที่บังเอิญพ้องกัน คือเหตุที่เกิดทางทิศตะวันออกเหตุการณ์แรกสืบเนื่องจากช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งอังกฤษและฝรั่งเศสเบนความสนใจของเยอรมันไปทางโซเวียตเพื่อลดความสูญเสียของตนกับอีกเหตุการณ์หนึ่งคือปัญหาที่เกิดกับไต้หวันซึ่งก็ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแผ่นดินใหญ่เช่นกัน)

        ผิดถูกอย่างไรขออภัยครับผม ปล.เนื่องจากไม่มีศัพท์คำนี้อยู่ในเนื้อหา ก็เลยต้องมาปล. ห้อยท้ายเหมือนเดิม อิอิ ^-^