ตอนที่ 13 กำหนดแผน (2)
“เมื่อครู่ที่ท่านอ๋องตรัส พวกเขาอาจไม่จำเป็ต้องทำทัพใหญ่แตก แค่ทำให้ท่านอ๋องแตกคอกับทัพใหญ่ก็พอแล้ว จุดนี้กระหม่อมไม่เคยนึกถึง หากว่าเป้าหมายของพวกเขามีแค่ท่านอ๋อง เหตุใดพวกเราไม่ทำให้พวกเขาหาเป้าหมายที่แท้จริงไม่เจอล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งจื่อเฉินฟังพลางพยักหน้าอย่างตั้งใจ ทว่าพอฟังได้ครึ่งเดียวก็รู้ว่าคนตรงหน้าจงใจไม่เอ่ยต่อ อดเม้มริมฝีปากอย่างจนปัญญาไม่ได้ ทำได้เพียงหน้านิ่วครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นถึงพูดขึ้นด้วยความลังเล “เ้าหมายความว่า...จะให้ข้าปะปนกับพวกทหาร ทำให้พวกเขาหาไม่เจอ แบบนี้พวกเขาก็จะลงมือไม่ได้แล้วอย่างนั้นรึ”
“ท่านอ๋องก้าวหน้าขึ้นมากทีเดียว”
มู่ชิวพยักหน้าชื่นชม เงยหน้ากวาดตามองกองทัพเล็กน้อยพลางวางแผน “ก่อนเข้าหุบเขาสิ้นชีพ ทั้งกองทัพจะต้องจัดระเบียบกันอยู่สักพัก เมื่อถึงตอนนั้นท่านอ๋องก็เรียกแม่ทัพที่ไว้ใจได้มาแล้วพวกเราค่อยหารือกัน”
“มีแม่ทัพที่ไว้ใจได้ที่ไหนกัน...”
พอมู่ชิวพูดจบซ่งจื่อเฉินกลับอดบ่นด้วยความกลุ้มใจไม่ได้ ยกมือนวดขมับอย่างหมดแรง เขาไม่รู้เลยว่าแม่ทัพที่อยู่ในค่ายพวกนี้หันไปสวามิภักดิ์กับซ่งจื่อเซวียนั้แ่เมื่อไร หากเป็อีกหลายปีหลังจากนี้ยังพอทำเนา ยามนี้ยังพอเชื่อใจได้บ้าง ทว่าหากยอมสวามิภักดิ์ั้แ่ต้น อยู่ๆ เรียกมาสุ่มสี่สุ่มห้า ต่อให้มีแค่คนเดียวที่เป็คนของซ่งจื่อเซวียน แผนดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์เหมือนกัน
“...ไม่มีสักคนเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ”
มู่ชิวเองก็นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องของตนจะน่าอนาถถึงขั้นนี้ นึกคำพูดต่อไปไม่ออกไปชั่วขณะ อ้ำอึ้งอยู่สักพักถึงพูดอย่างยากลำบาก “ท่านอ๋องยังอ่อนประสบการณ์ในด้านการทหารนัก ขออย่าได้ท้อแท้ เริ่มบ่มเพาะั้แ่ตอนนี้ อนาคตจะต้องมีแม่ทัพคนสนิทอย่างแน่นอน...”
“มู่ชิว...ลำบากเ้าแล้วจริงๆ มาถึงขั้นนี้เ้าก็ยังคิดคำพูดปลอบใจข้าออกมาได้”
ถึงแม้จะรู้ว่าเวลาแบบนี้ไม่ควรทำลายบรรยากาศเคร่งเครียด ซ่งจื่อเฉินกลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ จับบ่าคนตรงหน้าหัวเราะไม่หยุด “พูดตามตรงนะ ข้าลองคิดดูดีๆ เป็เช่นนี้ั้แ่เด็ก ต่อให้ข้าหิวจนร้องไห้ เ้าก็ยังคิดคำพูดชื่นชมบอกว่าข้ากระเพาะดี ร่างกายกำลังเติบโตแล้ว...”
“แต่พระวรกายของท่านอ๋องก็เติบโตมาอย่างดีนะพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้สูงกว่ากระหม่อมมากแล้ว”
มู่ชิวยิ้มอย่างจนปัญญา จับบ่าคนตรงหน้าที่สูงกว่าเขาไม่น้อยอย่างจริงจัง จากนั้นก็วกกลับเข้าประเด็นที่ไม่รู้ว่าเบนออกนอกเื่ไปถึงไหนแล้ว “ไม่มีแม่ทัพคู่ใจอันที่จริงก็ไม่ใช่เื่ใหญ่ หากพวกเขา้าเล่นงานในหุบเขา จะต้องไม่กล้าเข้าใกล้มากอย่างแน่นอน มากสุดก็ทำได้เพียงคาดการณ์โดยประมาณ อย่างมากเล็งไปที่ธงแม่ทัพก็ลงมือแล้ว ให้ใครปลอมตัวก็ได้ กระหม่อมรับบทเป็ท่านอ๋องชั่วคราวเองก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ได้!”
ยังไม่ทันพูดจบ ซ่งจื่อเฉินกลับโพล่งขึ้นมาด้วยความร้อนใจ คว้าข้อมือของมู่ชิว “สภาพร่างกายเ้าเป็แบบไหน ใจเ้าก็น่าจะรู้ดี นี่ไม่ใช่การเล่นสนุกของเด็ก หากพวกเขา้าเอาถึงชีวิต เ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเอาตัวรอดได้”
“กระหม่อม...”
มู่ชิวยังนึกไม่ถึงจุดนี้ เขาตอบไปตามความเคยชิน ลังเลอยู่สักพักแล้วถึงพูดขึ้น “ท่านอ๋อง อันที่จริง...”
“เ้ายังจะกล้าคิด...ก่อนหน้านี้เ้าไม่เคยคิดเื่นี้อย่างนั้นรึ”
นึกไม่ถึงว่าคนตรงหน้ายังลังเลอยู่สักพักกว่าจะตอบ ซ่งจื่อเฉินรู้สึกปวดหัวเหลือเกิน มองคนผู้นี้ที่ราวกับไม่เคยรู้จักเป็ห่วงตัวเองอย่างจนปัญญา ถอนหายใจอย่างแ่เบา “มู่ชิว ในเมื่อเ้ารับปากข้าแล้วว่าจะอยู่กับข้าไปอีกนาน อย่างน้อยก็ต้องทำให้ตัวเองปลอดภัยถึงจะถูก เ้าไม่เคยคิดเลยหรือ...หากเ้าเป็อะไรไป ข้าจะอยู่อย่างไร”
“ท่านอ๋อง...”
สายตาของมู่ชิวเจือไปด้วยประกายอบอุ่น เขายิ้มพลางส่ายหน้า รับสายตาของคนตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย ตราบใดที่กระหม่อมยังไม่อยากตาย ก็ไม่มีผู้ใดพรากชีวิตของกระหม่อมไปได้”
น้ำเสียงของเขาขรึมลงแต่กลับหนักแน่น ราวกับเป็คำสาบานที่ไร้ข้อกังขา ทำให้หัวใจของซ่งจื่อเฉินสั่นไหวอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อยอย่างที่ควบคุมไม่ได้ ขอบตาก็เริ่มร้อนขึ้น
เขาบอกว่า ตราบใดที่เขายังไม่อยากตายก็ไม่มีใครพรากชีวิตของเขาไปได้
เื่ใดก็ตามที่เคยรับปากไว้ มู่ชิวไม่เคยผิดคำสัญญาเลยสักครั้ง ซ่งจื่อเฉินไม่รู้ว่ามู่ชิวพูดเช่นนี้ออกมาด้วยความรู้สึกแบบใด แต่ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าพิษที่อยู่ในร่างกายของคนตรงหน้ามิอาจถอนได้ รู้ทั้งรู้ว่าในอนาคตพวกเขายังมีความลำบากและอันตรายที่ต้องฝ่าฟันอีกมากมายนับไม่ถ้วน เขากลับยังคง้าเชื่อคำพูดนี้
ราวกับว่าขอเพียงเป็คำพูดของเขา คนผู้นี้ก็จะเชื่อฟังทั้งนั้น ขอเพียงเป็คำพูดของมู่ชิว เขาก็จะเชื่ออย่างแน่นอน
“แต่ว่า...อย่างไรเสียเื่นี้ก็อันตรายยากจะคาดเดา ข้ายังคงไม่วางใจให้เ้าปลอมเป็ข้า...”
ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าวิธีของมู่ชิวอาจไม่สำเร็จ เพิ่งประทับใจจนขอบตาร้อนผ่าวได้ไม่นาน ซ่งจื่อเฉินก็นึกถึงจุดยืนของตัวเองขึ้นมาได้ จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น คว้าข้อมือของมู่ชิวอย่างไม่ฟังเหตุผล “ถ้าไม่เปลี่ยนเป็คนอื่นก็ต้องหาวิธีอื่น...ส่งเ้าไปแบบนี้มิสู้ให้ข้าไปเอง”
423K
