Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่สี่สิบสี่ผลลัพธ์ของการขัดใจสกุลอ้าว!!!

ขณะที่อ้าวป้าหม่าได้ขึ้นเครื่องบินหนีกลับไปโดยไวที่สุดเช่นนั้นเอง

แม้ในใจอ้าวป้าหม่าจะคิดว่าตนเองแค่ขี้ขลาดไม่กล้าเข้าไปในเขตโรงเรียนโดยใช้กลยุทธโมมอนกะของ Overlord ส่งลูกกระจ๊อกของตนเองไปทำงานในพื้นที่อันตรายโดยตนเองไม่ต้องเสี่ยงด้วยตนเอง

“ไม่ยอมให้เทพเจ้าทอยเต๋า”

แบบก็อบลินสเลเยอร์นั้นหากไปเล่นในเกมส์อย่าว่าแต่ GM ที่จะเอาลูกเต๋าปาใส่หัวเราเพื่อนร่วมเล่นเกมส์ก็จะโมโหเราแทบจะขับไล่ออกจากวง

ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดในการลดความเสี่ยงใดใดก็คือ

ส่งลูกน้องไปตายแทน เอ๊ย ส่งลูกน้องไปทำงานแทนแบ่งงานกันทำในฐานะเจ้านายที่ดี

เป็นคนรวยก็ดีอย่างนี้ไม่ต้องทำอะไรด้วยตนเอง

แบบเดียวกับการเล่นเกมส์สายผู้อัญเชิญsummoner เราสามารถปั๊มลูกน้องออกมารับมือรับเท้าศัตรูแทนตัวเราได้นั่นเอง

อ้าวป้าหม่าคิดเช่นนั้น ขณะที่จิบไวน์และร้องเพลงแร็ปกับวิน เบนซิน

และได้เลี้ยงสุราพวกเหล่านักษัตรบนเครื่องบินส่วนตัวที่มีอาหารอย่างดีเพราะมีห้องครัวและเชฟชั้นหนึ่งประจำเครื่องบินส่วนตัวของอ้าวป้าหม่า

ส่วนหู่ไห่ตงนั้นคิดอีกแบบ

“เอารูปปั้นนี้กลับไปด้วย”

หู่ไห่ตงทำหน้าที่ตามที่สั่งโดยมีผู้อำนวยการโรงเรียนอยู่รอบๆก้มหัวอย่างพินอบพิเทา

อย่างที่ท่านอ้าวป้าหม่าสั่งเอาไว้นอกจากทุนการศึกษาและเงินสนับสนุนผู้ตรวจการมณฑลและตำรวจแล้วทุกอย่างถอนออกไปทั้งหมด

นั่นก็รวมแม้แต่ข้าวของหลายๆอย่างทั้งเสาธงโรงยิมและอื่นๆ

แน่นอนหากเอากฎหมายมาอ้างอาจจะเป็นการบริจาคแล้วบริจาคเลยสกุลอ้าวไม่มีสิทธิถอนของพวกนี้ออกไป

แต่ผู้อำนวยการโรงเรียนไม่ได้คิดเช่นนั้น

ได้มาช่วยหู่ไห่ตงในการขนย้ายข้าวของออกไปด้วยตนเองราวกับกลัวหู่ไห่ตงจะขนย้ายไม่เร็วพอเพราะไม่ต้องการขัดใจสกุลอ้าว

“แฮะๆคุณหู่ครับ เงินทุนการศึกษาของนักเรียนยังอยู่หวังท่านจะบอกท่านอ้าวป้าหม่าให้อย่าลดเงินลงทุนของผมในตลาดหุ้นนะครับ”

ผู้อำนวยการก้มตัวกล่าวอย่างพินอบพิเทากับหู่ไห่ตง

ผู้อำนวยการไม่กล้าห้ามเรื่องการถอนกิจการแต่นั่นก็ส่วนหน้าที่ของทางราชการ ที่เขากังวลจริงๆคือเงินฝากและการลงทุนของเขาที่เกี่ยวพันกับสกุลอ้าวต่างหาก

“ได้สิ ข้าจะบอกนายน้อยให้อย่าห่วงไปเลยนี่ไม่เกี่ยวกับเจ้า นายน้อยใจดี ไม่อยากให้ความขัดแย้งลามไปถึงคนที่ไม่เกี่ยวข้อง”

“นายน้อยอ้าวป้าหม่าช่างเมตตายิ่งนักพวกเธอทุกคนดูอะไรกัน ไปเรียนได้แล้ว”

ผู้อำนวยการหันไปดุนักเรียน ที่เห็นสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆของโรงเรียนอย่างอุปกรร์คอมพิวเตอร์ อุปกรณ์โรงยิม สื่อการเรียนการสอนต่างๆ ค่อยๆถูกขนออกจากโรงเรียนด้วยรถบรรทุกที่มีตราสัญลักษณ์สกุลอ้าว

ผู้อำนวยการไม่กล้าที่จะห้ามแม้ต้องลำบากในการบริหารเมื่อขาดแคลนข้าวของและการสนับสนุนต่างๆของสกุลอ้าว

ทำได้แค่เพียงประจบไม่ให้เงินลงทุนส่วนตัวของตนเองต้องได้รับผลกระทบเท่านั้น

ส่วนนักเรียนของโรงเรียนทำตาละห้อยที่ห้องเรียนที่ตนเองเคยอยู่ กลายเป็นห้องที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศไปโดยฉับพลันด้วยการทำงานอย่างรวดเร็วของสกุลอ้าว

ภายในเมืองก็มีการโทรศัพท์ขายกิจการต่างๆด้วยความรวดเร็ว

หลายคนต้องตกงาน เนื่องจากการปิดสาขาและกิจการ

สร้างบรรยากาศที่อึมครึมไปทั่วทั้งเมือง

“ฮัลโหล อาหู่ไม่ต้องคิดมากเรื่องราคาก็ได้ ขายไปถูกๆแค่ออกมาโดยเร็วที่สุดก็พอ”

อ้าวป้าหม่าโทรมาเพราะเป็นห่วงหู่ไห่ตง

และคิดว่าตนเองยังใจอ่อนอยู่นะนี่แต่เงินเสียแล้วก็เสียไปเถอะ ชีวิตสำคัญกว่าเขาก็ไม่อยากให้หู่ไห่ตงเสี่ยงเกินความจำเป็นเหมือนกัน

Fire Sale การขายแบบเร่งด่วนมันมีข้อเสียในการขายได้ต่ำกว่าราคาตลาดนี่ล่ะ

“รับทราบของรับนายน้อย”

 หู่ไห่ตงก้มศีรษะรับคำสั่ง

หลังจากวางสายอีกก็หันไปสั่งกับพวกลูกน้องที่ทำงานบ้ายข้าวของและขายกิจการอยู่ว่า

“คอยอะไรอยู่อีก นายน้อยสั่งมาแล้ววันนี้พวกเจ้าหากทำงานไม่เสร็จยังไม่ต้องกลับบ้าน”

ตระกูลอ้าวเลยขายกิจการออกจากเมืองได้เสร็จก่อนเที่ยงด้วยประการฉะนี้เหลือแค่พนักงานห้าพันคนและครอบครัวที่ปราศจากอาชีพและโรงงานและย่านร้านค้าที่กลายเป็นห้องแถวรกร้างไร้คนอยู่อาศัย

ส่วนอ้าวป้าหม่ากำลังจิบไวน์ชมทิวทัศน์อย่างมีความสุขที่คฤหาสน์ของตนเอง

“ฟู่เท่านี้ก็ไม่ต้องไปโรงเรียนอีกแล้วสบายจริงๆ”

เสียอย่างเดียว วินเบนซินเป็นมืออาชีพมาก อยู่นานต่อไม่ได้เพราะมีคิวถ่ายหนังรัดตัว

แต่ก็ทำให้วันนี้เขาเปลี่ยนบรรยากาศได้บ้างจากการฝึกมาติดต่อกันหลายวัน

ในขณะที่อ้าวป้าหม่านอนจิบไวน์อย่างสบายใจนั้น

ทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนก็รู้สึกราวกับตกอยู่ในซากปรักหักพังของสงครามกลางเมือง

โรงเรียนที่เคยดูดีสมเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดกลายเป็นราวกับโรงเรียนหลังสงครามโลกมีซากปรักหักพัง

โรงยิมที่ดูหรูหรามีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันกลายเป็นเพียงตึกสีขาวเต็มไปด้วยช่องโพรงเพราะเครื่องปรับอากาศและเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆโดนขนย้ายออกไป

ย่านร้านค้าที่เคยเจริญรุ่งเรืองกลับกลายเป็นตรอกซอยรกร้างเหลือแต่คนจรจัดนอนอยู่

แม้แต่นักเลงในเมืองก็ยังหากินไม่ได้หลังจากมีการย้ายกิจการของสกุลอ้าวออกไป

ทุกคนได้รับรู้ในใจว่านี่คือผลของการขัดขวางอิทธิพลของสกุลอ้าว!!!