## ???? ตอนที่ 4 : เด็กสาวผู้ไม่ยอมแพ้
เสียงนาฬิกาบอกเวลาแปดโมงเช้า
โบว์ตื่นขึ้นพร้อมกับดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ตลอดคืน เสื้อผ้าชุดเดิมยังคงอยู่บนร่างเธอ เหมือนเป็หลักฐานว่าเธอไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุดก่อนนอน
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังสวนด้านล่างของคฤหาสน์
แม้จะสวยงามเพียงใด…แต่ในสายตาของเธอ มันคือกรงขังขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบอย่างสวยงามเพื่อหลอกลวงเธอ
เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น
แม่บ้านสาวคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามา ท่าทางเกร็งและหลบสายตา
“คุณเชนสั่งให้ดิฉันเอาอาหารเช้ามาให้ค่ะ”
เธอพูดเสียงเบา ก่อนวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะ
โบว์พยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร เธอรู้ว่าแม่บ้านพวกนี้ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอ พวกเขาคงกลัวนายของบ้านหลังนี้ยิ่งกว่ากลัวปีศาจ
“ขอบคุณนะคะ”
เสียงเธอเบา แต่จริงใจ
แม่บ้านชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างประหลาดใจ แล้วรีบออกจากห้องไป
โบว์นั่งลง กินข้าวเงียบๆ ท่ามกลางความเงียบวังเวง
แต่ในใจเธอกลับเริ่มคิดบางอย่าง...
**"ถ้าฉันยอมให้ตัวเองพัง...ชีวิตฉันก็จะไม่มีวันหลุดพ้นจากตรงนี้ได้เลย"**
โบว์ลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เธอเลือกชุดที่ดูคล่องตัวที่สุด แล้วมัดผมรวบเรียบร้อย
เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานเล็กๆ มุมห้องที่ไม่มีคอม ไม่มีหนังสือ ไม่มีแม้กระทั่งปากกา
เธอยิ้มจางๆ ให้กับความว่างเปล่า แล้วพึมพำกับตัวเองว่า
**“ก็เริ่มจากไม่มีนี่แหละ”**
เมื่อแม่บ้านคนเดิมมาเก็บถาดอาหาร เธอถามเบาๆ
“ขอโทษนะคะ...ในบ้านนี้มีห้องสมุดไหม?”
แม่บ้านชะงักไป เหมือนใที่เธอกล้าถามอะไรแบบนั้น
“เอ่อ...มีค่ะ แต่...คุณเชนไม่อนุญาตให้ใครเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“ถ้าเธอแอบพาไป...ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใคร”
โบว์พูดด้วยน้ำเสียงเว้าวอน แววตามุ่งมั่นจนแม่บ้านอดรู้สึกเห็นใจไม่ได้
ในที่สุดแม่บ้านก็พยักหน้าอย่างลังเล
เธอพาโบว์แอบเดินผ่านทางเดินด้านหลัง ไปยังห้องสมุดของบ้านหลังนี้
ประตูเปิดออก...เผยให้เห็นโลกอีกใบที่โบว์เฝ้าหามานาน
หนังสือมากมายเรียงรายบนชั้นสูงถึงเพดาน กลิ่นกระดาษและไม้เก่าคลุ้งอบอวล เธอสูดหายใจลึกๆ ราวกับกำลังหายใจเป็ครั้งแรกในรอบหลายวัน
“ฉันขออยู่ที่นี่ซักชั่วโมงนะ...แค่ชั่วโมงเดียวก็ยังดี”
แม่บ้านพยักหน้า ก่อนจะปิดประตูให้เงียบๆ
โบว์เดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง คว้าหนังสือเล่มหนึ่งที่ปกเขียนว่า “ภาษาอังกฤษสำหรับผู้เริ่มต้น”
เธอนั่งลง กางหนังสือ และเริ่มจดคำศัพท์ลงในกระดาษโน้ตเก่าๆ ที่เธอขอจากแม่บ้านอีกคน
**“ฉันต้องมีอนาคต...ต้องมีทางออกของตัวเอง...”**
หลายวันผ่านไป โบว์เริ่มแอบมาห้องสมุดทุกเช้า พยายามเรียนรู้ด้วยตัวเองจากหนังสือที่มี
เธอฝึกภาษา จดคำศัพท์ เขียนไดอารี่ และค่อยๆ ฟื้นพลังใจของตัวเองขึ้นมาทีละนิด
แต่ในเช้าวันหนึ่ง...เสียงเปิดประตูอย่างแรงทำลายความสงบทั้งหมด
**ปัง!**
เชนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาแข็งกร้าว
“เธอทำอะไรอยู่ในนี้?”
เสียงเขาดุดันกว่าทุกครั้ง
โบว์สะดุ้ง รีบลุกขึ้นทันที “ฉัน...ฉันแค่อ่านหนังสือ...”
“ใครพาเธอเข้ามา?”
โบว์ไม่ตอบ เธอไม่อยากให้แม่บ้านเดือดร้อน
เชนเดินเข้ามาใกล้ คว้าแขนเธอแน่น จนเธอร้องออกมา
“ฉันไม่ได้ให้สิทธิ์เธอทำอะไรในบ้านนี้ตามใจ เข้าใจไหม?”
“แล้วฉันควรทำอะไรล่ะ?”
โบว์ะโทั้งน้ำตา
“นั่งรอคุณสั่งให้กิน นอน และหายใจ? ฉันไม่ใช่ทาส! ฉันมีสมอง ฉันแค่...อยากเรียน อยากหาทางรอด!”
เชนชะงักไปนิด เขาไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงที่ดูอ่อนแอคนนั้นจะกล้าะโใส่เขาแบบนี้
โบว์สะบัดแขนออกแล้วหันหลังให้
“คุณอยากให้ฉันอยู่ในบ้านคุณเหมือน ‘ของใช้’ ก็ตามใจ...แต่อย่าห้ามฉันหัดใช้ชีวิต”
เสียงในห้องเงียบลงทันที
เชนยืนนิ่ง มองแผ่นหลังเล็กๆ ที่สั่นเทา
เขาไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องอย่างเงียบงัน
...แต่ท่าทางของเขาในวันนั้น เปลี่ยนไปเล็กน้อย
---
4K
