หลังจากได้ต่อล่อต่อเถียงกับไอ่แสบผมก็ได้กลับมายังห้องนอนของตัวเอง
“กริ้งๆ” เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้น
“พี่จัสค่า มะนาวคิดถึงพี่จังเลยยไปหาที่คอนโดได้ไหมค่า” มะนาวคือผู้หญิงที่ผมเจอที่ผับเช่นกัน
“ไม่ได้!!”
“เออ....พอดีน้องสาวพี่ย้ายมาอยู่กับพี่มะนาวคงเข้าใจพี่ใช่ไหม”
“น้องสาววว...จริงๆ ใช่ไหมค่ะ”
“ใช่น้องสาวพี่เอง”
“ก็แล้วไป อย่างนั้นพี่มาหามะนาวที่ห้องได้ไหมค่ะ”
“เออ....พรุ่งนี้ได้ไหมมม วันนี้คงไม่ได้จริงๆ”
“เหอะ พรุ่งนี้ๆๆๆๆ พรุ่งนี้มาเกือบเดือนแล้วหนิค่ะ จะได้แล้วทิ้งใช่ไหม ได้ไอ่เลว!!!!! ตู้ดๆๆๆๆ” ผมได้ยินเสียงรีบเอาโทรศัพท์ออกจากหูทันที เอาจริงๆ ก็ชินแล้วครับเื่แบบนี้อะผมเจอมาเยอะแล้ว 55555
บริษัท เอสนาย
วันนี้เป็วันที่ผมต้องเข้ามาทำการฝึกงานครั้งแรกที่บริษัทเอสนาเป็บริษัทเกี่ยวกับการฝึกการบินให้กับนักเรียนที่้าเรียนการบิน อ่อผมลืมบอกไปนะครับว่าผมเรียนเกี่ยวกับวิศวกรรมการบินและนักบินพาณิชย์ ส่วนน้องสาวเรียนเกี่ยวกับการจัดการธุรกิจการบินครับ
“สายแล้วๆๆ” ผมรีบวิ่งไปยังห้องรายงานตัวทันที
8:10 น.
“ปัง...” ผมรีบเปิดประตูเข้าไปเห็นผู้ชาย1คนและพี่ๆ พี่ประมาณ3คนยืนอยู่
“ขอโทษด้วยครับบ” ผมก้มหัวขอโทษทุกคน
“หึ วันแรกก็สายแล้ว”
“ต้าใจเย็นๆ เถอะน้องมันมาวันแรก”
“หึ” พี่สาวคนนี้ถึงจะสวยมากแต่ดูท่าทางดุมากเช่นกัน
“มาแล้วก็มาตรงนี้ๆ”
“ครับ”
“พี่ชื่วินนะส่วนนี้พี่เบสและพี่ลิต้า”
“สวัสดีครับผมจัสครับ”
“โอเคพวกพี่3คนเป็พี่ลี้ยงพวกเรานะ”
“ครับบ”
วันแรกก็ไม่มีอะไรมากพวกพี่ๆ ก็พาพวกผมไปแนะนำแผนกต่างๆ ของบริษัทส่วนงานที่ผมได้ทำก็คือการที่ช่วยๆ พี่ๆ เขาฝึกการบินให้การน้องๆ หรือช่วยพวกพี่เขาบินโชว์เวลามีงานต่างๆ
เลิกงาน
“ไปๆๆ กลับบ้านกันได้แล้วว” พี่วินเดินมายังโต๊ะพวกผม
“ครับๆ” ผมเลยเดินไปหาพี่เบสกับพี่ลิต้าที่นั่งทำงานอยู่
“เออ....ผมกลับบ้านนะครับสวัสดีครับ”
“ขับรถดีๆ น่า” พี่เบสหันมาพูดกับผมส่วนพี่ลิต้าเธอไม่สนใจเอาแต่นั่งทำงานอยู่
“ทั้งสวยทั้งโหด” ผมเดินบ่นระหว่างไปเอารถ
“ใครเหรอออ”
“อ้าวพี่วิน...”
“ตกลงใครสวยใครโหด”
“เออป่าวครับบ...”
“เออ..แล้วนี่จัสกลับยังไง”
“อ่อผมพารถมาครับพี่หล่ะครับ”
“อ่อเดียวพี่กลับรถไฟฟ้าหนะ”
“ให้ผมไปส่งไหมครับ”
“ไม่เป็ไร”
“เออ...แล้วพี่พักแถวไหน”
“แถวๆ สวนสาธารณะหนะ”
“อ่อ...ทางผ่านผมพอดีให้ผมไปส่งเถอะครับ”
“เออ...”
“ไปเถอะครับพี่ผมจะได้มีเพื่อนคุยด้วย”
“อืมก็ได้ขอบคุณมากนะ????” หลังจากนั้นผมก็ขับรถไปส่งพี่วินพวกเราคุยกันตลอดทางเลยครับ พี่วินบอกกับผมว่าอย่าไปสนใจพี่ลิต้ามากเลยพี่เขาไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลาแต่ความจริงพี่เขาเป็คนใจดีมาก
หอพัก
ผมมาจอดหน้าหอพักนึงไม่ใหญ่มาก แต่ผมสงสัยคือพี่เขาเงินเดือนก็น่าจะเยอะหนิแต่ทำไหมถึงมาอยู่หอพักที่เหมือนกับให้นักศึกษาอยู่
“ทำหน้างงทำไหม”
“เออ...ผมไม่คิดว่าพี่จะ...” ไม่กล้าพูดเลยจริงๆ ครับ
“มันถูกอีกอย่างมันเดินทางไปไหนมาไหนสะดวกด้วย”
“อ่อครับบ”
“สนใจขึ้นไปนั่งเล่นห้องพี่ไหม” ถ้าผมปฏิเสธเขาจะหาว่าผมรังเกียจไหม
“ผมไม่รบกวนแล้วนะครับ” ผมเลยรีบหาที่จอดรถและเดินตามพี่เขาไปผมเดินมายังชั้น 3ก็ถึงห้องพี่เขาแล้วครับ
“สบายเหมือนกันนะครับเนี่ยยย” เอาจริงๆ ตอนนี้ผมยืนหอบอยู่ครับ
“อืม พี่ก็ว่างั้น แต่เราอะ55555เหนื่อยเหรออ” ผมพยักหน้า
“5555ต้องเข้าใจนะหอถูกๆ” แต่พอผมเข้าไปยังห้องพี่เขา โหสบายมากมีแอร์ด้วยนะครับแต่เอาจริงๆ ห้องพี่เขาทั้งห้องห้องนอนผมยังใหญ่กว่าเลย
“โห พี่สบายจริงๆ”
“แต่อาจจะน้อยกว่าคอนโดจัสมั้ง????”
“แต่เดียวนะ พี่ของในห้องพี่นี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ” ผมเดินไปดูของที่วางอยู่มีแต่ของแบรนด์ทั้งนั้น แถมนั้นโห....นาฬิกาโรเล็กซ์วางอยู่หลายเรือนมาก
“ที่นี้รู้ยังเงินพี่หมดไปกับอะไร5555”
“รู้แล้วครับ55555” หลังจากนั้นผมก็นั่งคุยกับพี่วินจนถึงประมาณเกือบ4ทุ่มผมก็ขอตัวกลับ
“เห้ออ เหนื่อยจริงพี่วินเดินได้ไงขึ้นลงชั้น3ทุกวัน” ผมเดินไปก็บ่นไป
“ค่ะ แม่กินไรยังค่ะ เอลกินเรียบร้อยแล้วค่ะ” กลิ่นตัวคุ้นๆ เหมือนกับเพื่อนไอ่แสบที่ผมเจอ
“ค่ะ ฝันดีค่ะ” หลังจากผมได้ยินเธอคุยโทรศัพท์เสร็จเธอก็รีบเดินทันทีเลยครับ นั้นทำให้เธอเดินผ่านผมขึ้นไป หอมมันหอมมากกลิ่นตัวเธอเนี่ยย มันหอมจนทำให้ผมแทบจะเป็บ้า
“กริ้งๆ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกแล้ว
“ว่าไงไอ่คราม”
“กูมากินเหล้าที่ร้านพี่บอยเจอเด็กมึงมาโวยวายหามึงอยู่เนี่ยย”
“เห้ออ...ใครอีก”
“อันอัน” ใครว่ะผมจำไม่ได้
“เออเดียวกูรีบไปเดียวนี้แหละ” ผมพูดจบรีบขับรถตรงไปยังร้านประจำของผมกับไอ่ครามทันที
“????” พอผมเดินเข้าไปในร้านก็เจออันอันเธอกำลังเอ๊ะอะโวยวายอยู่เลยครับ ผมจำเธอได้แล้วเธอคือคนที่ผมได้เธอแล้วเธอบอกให้ผมรับผิดชอบเธอ
“อันอัน????”
574
