เขมกรป้อนรัก

        “เชิญทางนี้ค่ะ” แม่บ้านหลังใหญ่พาเขมกรเดินเข้ามาหาดาริน ที่นอนคุดคู้อยู่บนโซฟา ใบหน้ายิ้มแย้มของแม่บ้านบ่งบอกว่าดารินปลอดภัยดี

        “ดูท่าอาหารเย็นเธอก็ยังไม่ได้ทานด้วยนะคะ” คำพูดของแม่บ้านทำให้เขมกรรู้สึกจุก ก่อนปรายตาทอดมองร่างของหญิงสาวที่นอนหลับสนิทอยู่ด้วยความรู้สึกผิดอย่างถึงที่สุด

        “ป้าไปพักก่อนนะ หลังตีห้า ป้าจะมาเปิดประตูให้”

        “ขอบคุณมากครับ” เขมกรพูดขอบคุณจากใจจริง ก่อนหญิงชราจะเดินลับหายไป ชายหนุ่มเดินมาหยุดดูร่างเล็กที่นอนหราอยู่ พลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยเธอปลอดภัยไม่ได้เป็นอันตรายอย่างที่เขากลัวหนักหนา ด้านข้างมีถุงใส่เสื้อสูทติดมาด้วย คงเพราะดารินตั้งใจจะเอามาคืนสินะ ร่างสูงย่อตัวนั่งลงด้านข้าง ใบหน้าหวานหลับตาพริ้ม เขาชะโงกเข้าไปดูใกล้ๆ พินิจมองใบหน้านวลอย่างละเอียด ขนตางอนยาวได้รูป จมูกโด่งเรียวสวยแบบพอดีไม่หวือหวา รอยยิ้มพร้อมกับสายตาอ่อนของเขมกรเบ่งบานออกมาช้าๆ อย่างเอ็นดู

        “เหนื่อยมากสินะ” เขมกรพูดเบาๆ พร้อมกับมือหนายกขึ้นลูบศีรษะ พลางหันมองไปยังเสื้อสูทที่อยู่ในถุงกระดาษด้านข้าง หยิบขึ้นมาคลุมให้อย่างถนอม คนตัวใหญ่ถอนหายใจอย่างโล่งอกเป็นครั้งสุดท้าย การที่เขาหัวใจเต้นเร็วระทึกนั้นเป็นเพราะกำลังห่วงดาริน หรือแท้จริงแล้วหวั่นไหวกันแน่ ยังตอบตัวเองไม่ได้ รับรู้เพียงแค่ว่าทุกช่วงเวลาที่อยู่กับเธอ เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

        “เขาชอบกันหรือ” แม่บ้านและคุณรัตนาแอบมองลงมาจากชั้นบน แล้วทำท่ากระซิบกระซาบ เพราะร่างสูงขึ้นไปนอนเบียด ใช้มือหนาโอบกอดคนตัวเล็กไว้ ซ้ำยังให้เธอใช้แขนเขาหนุนแทนหมอนอีกด้วย

        “ไม่ทราบเช่นกันค่ะคุณท่าน” หญิงชราส่ายศีรษะแล้วหันมากระซิบ

        “พ่อหนุ่มกำลังตกหลุมรักแม่หนูนั่น” แม่บ้านหันมาทำตาแป๋วใส่ อย่างไม่เข้าใจความหมายที่คุณรัตนาพูด

        “ถ้าไม่ห่วง ก็คงปลุกให้ลูกกลับบ้าน แต่เพราะห่วงอยากให้นังหนูได้พักผ่อน จึงไม่ปลุก ฉันดูออก” เสียงคนชราพูดแหบ พลางยิ้มอ่อน มองตรงลงมา อย่างมีความสุข

เวลาผ่านไปไม่นานนัก เขมกรค่อยๆ ขยับร่างหนาช้าๆ ทว่าคนตัวเล็กภายใต้อ้อมกอดยังคงหลับ เขาปล่อยยิ้มออกมา แล้วค่อยๆ จัดระเบียบให้ดารินนอนได้สะดวกขึ้น ก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อคลายความปวดเมื่อย

        “ตื่นแล้วหรือคะ” แม่บ้านเดินเข้ามาเปิดไฟพอดิบพอดี

        “ครับ” เขารับคำเสียงเรียบ พลางหันมองร่างเล็กที่นอนอยู่ด้านข้าง

        “ขอบคุณมากนะครับ”

        “โอย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย แต่รบกวนพวกคุณอยู่ทานอาหารเช้ากันก่อนนะคะ คุณรัตนามีเรื่องอยากคุยด้วย” เขมกรแปลกใจเล็กน้อย เพราะคุณรัตนาออกไม่ชอบหน้าเขาเท่าไหร่ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย พร้อมกับร่างเล็กงัวเงียตื่นขึ้นพอดี

        “ดิฉันขอตัวไปทำอาหารเช้าก่อนนะคะ พวกคุณตามสบายได้เลยค่ะ ห้องน้ำอยู่ด้านนั้นค่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำอย่างมีมารยาท ก่อนจะหันไปหาดารินที่ตื่นมานั่งมองเขาอย่างแปลกใจ

        “ตื่นแล้วเหรอ” ใบหน้าหล่อเหลาหันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “มาได้อย่างไรคะ”

        “ขับรถมาสิ” คำกวนๆ ของเจ้านาย ยังคงทำให้ดารินมองเขาด้วยท่าทีแปลกๆ เช่นเดิม

        “มีอะไร ทำไมมองผมแบบนั้น โกรธเหรอ ที่ผมปล่อยให้คุณรอ” ดารินส่ายศีรษะช้าๆ ไปมา

        “เปล่าค่ะ แค่แปลกใจทำไมเจ้านายมาอยู่ที่นี่” เขาขมวดคิ้ว แล้วมองหน้าหญิงสาว

        “เมื่อวานเป็นงานเปิดห้องเสื้อของคุณเบลล่า ฉันคิดว่าเจ้านายจะฉลองจนถึงเช้าเสียอีก” นั่นยิ่งทำให้เขมกรแปลกใจหนักเข้าไปใหญ่ว่าเธอรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

        “ทำไมถึงรู้” ดารินปล่อยยิ้มออกมา ก่อนจะขยับตัวนั่งในท่าถนัด

        “ก็ข่าวออกแทบทุกช่อง เรื่องแค่นี้ ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะคะ” เขมกรมองหน้าหญิงสาวครู่หนึ่ง จึงปล่อยยิ้มออกมาเช่นกัน

        “แล้วนี่จะไม่โกรธผมหน่อยหรือ ที่ปล่อยให้รอ”

        “ไม่ค่ะ เพราะถ้าเป็นฉัน ได้อยู่กับลีจงซอก ฉันก็คงลืมทุกอย่างเหมือนกัน ใจเขาใจเราค่ะ” หญิงสาวพูดจบจึงลุกขึ้นเตรียมเดินไปล้างหน้าล้างตา ปล่อยให้ชายหนุ่มหน้าเหวอไป เขาไม่คิดว่าดารินจะมีความคิดแปลกประหลาดได้ถึงเพียงนี้

        “เดี๋ยวนะ ซอกๆ นี่ใคร ผมเห็นคุณละเมอเอ่ยชื่อเขามานานละ”

        “เจ้านายคะ เขาดังมากเลย เจ้านายไม่รู้จักจริงๆ เหรอคะ” ดารินวกกลับมานั่งที่เดิม เตรียมท่าตั้งใจอธิบาย ก่อนจะค่อยๆ อธิบายช้าๆ อย่างมีความสุขเมื่อพูดถึงคนที่เธอปลื้มที่สุดในตอนนี้ คุณรัตนาและแม่บ้านแอบมองดูห่างๆ อยู่ในครัว

        “เห็นไหม ไม่มีเจ้านายที่ไหน มานั่งคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้กับลูกน้องหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะความพิเศษ” เสียงแหบพร่าพูดออกมาอย่างมั่นใจ เธอผ่านโลก ผ่านหนาว ผ่านร้อน มาก่อนย่อมรู้ดี สายตาเหี่ยวย่นมองตรงไป เธอกำลังมีเรื่องสนุกให้ทำอีก ตั้งแต่ที่ทำเลทองของเธอเป็นที่สนใจของนักธุรกิจทั้งหลายนั้น บ้านอันสงบเงียบเหงา ได้กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง นั่นยิ่งทำให้คนแก่มีอะไรทำมากขึ้น

        “รีบโทรตาม บริษัทของนายปฐวีมา วันนี้ฉันอยากสนุก” คุณรัตนาหันไปบอกแม่บ้านก่อนจะคิดเจ้าเล่ห์บางอย่าง

        “ทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ” ดารินพูดจบพร้อมส่งรอยยิ้มสดใสให้ ก่อนจะนึกบางอย่างได้

        “อ่อ...เจ้านายมาอยู่ที่นี่ แล้วคุณเบลล่าไม่น้อยใจหรือคะ” คำพูดของดาริน ทำให้ชายหนุ่มชะงักงัน เขาตอบไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน

        “มัวแต่โม้ วันนี้จะได้ล้างหน้าไหม”

        “มีความลับ ไม่อยากรู้ก็ได้ค่ะ” ดารินยิ้มหวาน แล้วลุกขึ้นโดยไม่สนใจใคร่รู้เท่าไหร่นัก เขมกรโทรหาพชรนัยฝากให้เขาดูแลความเรียบร้อยของบริษัทไปก่อน เพราะยังไม่รู้ว่าจะได้กลับเข้าบริษัทเวลาใด โชคดีที่วันนี้ไม่มีการประชุมใหญ่ จึงสามารถอยู่ต่อตามคำขอของคุณรัตนาได้อย่างไม่ขัด

อาหารมากมายวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า พร้อมกับร่างของคุณรัตนาที่แต่งตัวสวย ยิ้มร่าเข้ามานั่งที่หัวโต๊ะ

        “ขอบคุณนะคุณเขมกร ที่อยู่พูดคุยด้วย วันนี้คุณปฐวีก็มาด้วย จะได้พูดทีเดียวพร้อมกับทั้งสองบริษัท เขมกรนั่งฟังเงียบๆ ในสมองคิดเพียงแต่ว่าที่ผืนนี้ไม่ควรตกอยู่ในมือของนายปฐวี ไม่นานนักร่างของนายปฐวีก็มาพร้อมกับทนายคู่ใจ โดยหวังว่าวันนี้จะได้ฟังคำตอบจากหญิงชราเสียทีว่าตกลงจะขายที่ให้ใครกันแน่ และเขามีโอกาสถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่เช่นนั้นคุณรัตนาก็คงไม่โทรตาม จึงมาพร้อมกับทนายอาจจะดูเป็นทางการ แต่ก็ไม่เสียหายอะไร

        “ถึงกับพาทนายมาเลยหรือคะ” หญิงชราพูดอย่างมีอำนาจ ทำให้นายปฐวีสีหน้าเจื่อนไปครู่หนึ่ง

        “ก็เผื่อว่าคุณรัตนาเปลี่ยนใจ ขายที่ให้ผม เราจะได้เริ่มทำสัญญากันได้ทันทีไงครับ” หญิงชรายิ้มอ่อน ไม่พูดอะไร พลางปรายตามองมายังเขมกร

        “เรื่องที่ฉันจะพูดในวันนี้ เกี่ยวกับเรื่องที่ผืนนั้นที่พวกคุณอยากได้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะขายมัน” ปฐวีปล่อยยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเหลือบมองไปทางเขมกร ดูท่าทีของคู่แข่ง ทว่าเขมกรกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา ซ้ำยังตั้งใจฟังสิ่งที่คุณรัตนาสื่อ โดยไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ

        “ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาพวกคุณทั้งสองบริษัทพยายามกันมากแค่ไหน เพราะลูกหลานจากที่พวกมันไม่เคยมาเยี่ยม มาเหลียวแล ก็พากันมากล่อมฉันไม่เว้นแต่ละวัน” พูดถึงตรงนี้ ดารินสังเกตเห็นความเศร้าในแววตาของหญิงชรา เป็นความเศร้าที่เธอคุ้นชินอย่างดี เพราะเหมือนกับแววตาของมารดาที่สูญเสียคู่ชีวิตไปนั่นเอง

        “คุณรัตนา กำลังเหงาค่ะ ฉันดูออก” ดารินกระซิบบอกเขมกร ทำให้เขาเริ่มจับน้ำเสียงและแววตาของหญิงชราได้ด้วยเช่นกัน

        “เอาล่ะ เข้าเรื่องกันเลยแล้วกัน ฉันพอจะทราบจุดประสงค์แต่ละบริษัทว่าต้องการที่ของฉันไปประกอบธรุกิจอะไรบ้าง ฉันสนใจในความคิดของคุณเขมกรนะ เพราะจะช่วยให้ชาวบ้านมีรายได้ ถ้าฉันพูดแบบนี้คุณปฐวี อาจจะคิดว่า ทำไมฉันต้องสนใจ ว่าใครจะเอาที่ผืนนั้นไปทำอะไรใช่ไหม” ปฐวีเงียบ เพราะเขาคิดเช่นนั้นจริง การจะขายที่ผืนหนึ่ง ส่วนใหญ่แล้วมองตัวเงินตอบแทนเป็นผลสำคัญ หาใช่ว่าที่ผืนนั้นจะเป็นประโยชน์แก่ใครอย่างไร

        “ที่ฉันสนใจ เพราะอดีตงานของฉัน อุทิศเพื่อประชาชนมาตลอด เลยติดเป็นนิสัย ต้องขอโทษด้วย แต่ที่ฉันเรียกคุณปฐวีมา เพราะต้องการพูดพร้อมกันทีเดียว จะได้เข้าใจตรงกันทั้งสองฝ่าย” เขมกรหรี่ตาตั้งใจฟังอย่างถึงที่สุด ถ้าหากว่าได้ฝืนนี้มาเมื่อไหร่ โปรเจกต์ก็จะเริ่มดำเนินการได้ทันที