ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

หลังจากคลิปการเล่นของภาคินเริ่มถูกแชร์ออกไปในกลุ่มผู้เล่นแรงค์สูง ชื่อ “KhinZ” ก็เริ่มกลายเป็นที่พูดถึงมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในหมู่ผู้เล่นระดับ Conqueror ที่ต่างเริ่มสงสัยว่า ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้เป็นใครกันแน่ เพราะไม่ว่าจะดูจากรีเพลย์หรือสถิติ ทุกอย่างก็ดูเหนือมนุษย์เกินไป ทั้งอัตราการชนะ การยืนตำแหน่ง จังหวะยิง และการอ่านเกมที่แม่นยำราวกับเห็นทุกอย่างล่วงหน้า จนบางคนถึงขั้นตั้งกระทู้เถียงกันในกลุ่มว่า KhinZ อาจเป็นอดีตโปรเพลเยอร์ชื่อดังที่กลับมาเล่นใหม่แบบปิดตัวตน

ขณะเดียวกัน ภาคินกลับยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกอย่าง เขายังคงตื่นเช้าไปเรียน นั่งฟังอาจารย์สอนวงจรไฟฟ้าแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น ยังนั่งกินข้าวโรงอาหารกับกลุ่มเพื่อน และยังกลับบ้านมาเล่นเกมตอนกลางคืนเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน คือเวลาที่เขาเปิดเกม เขาจะเริ่มได้รับคำเชิญเข้าทีมจากผู้เล่นระดับสูงแทบตลอดเวลา บางคนอยากดึงไปลงแรงค์ บางคนอยากชวนเข้าทีมแข่ง และบางคนก็แค่อยากรู้ว่า ผู้เล่นคนนี้เป็นใครกันแน่

“มึงนี่เริ่มเหมือนดาราแล้วนะ” บิ้กพูดขึ้นระหว่างนั่งกินข้าวในโรงอาหาร พร้อมยื่นโทรศัพท์มาให้ดู “ดูนี่ดิ เพจดังลงคลิปมึงอีกแล้ว คนดูเกือบล้าน”

ภาคินมองหน้าจอเงียบ ๆ ก่อนจะเห็นคลิปจังหวะที่เขาหลบสกิลห้าครั้งติด แล้วสวนกลับจนได้ Triple Kill ซึ่งถูกตัดต่อใส่เพลงประกอบอย่างจริงจัง พร้อมข้อความตัวใหญ่ด้านบนว่า “ผู้เล่นปริศนาแห่งแรงค์ Conqueror”

“โอเวอร์ไปปะวะ…” ภาคินพึมพำเบา ๆ พร้อมถอนหายใจ

“ไม่โอเวอร์เลย” ป๊อปรีบพูดสวนทันที “เมื่อคืนกูลองดูรีเพลย์มึงอีกรอบ คือมันไม่ใช่แค่เก่งนะ แต่มึงเล่นเหมือนรู้ทุกอย่างล่วงหน้าอะ ต่อให้เป็นพวกสตรีมเมอร์ดัง ๆ ยังไม่ขนาดนี้เลย”

นัทหัวเราะก่อนพูดเสริมว่า “กูว่าอีกไม่นานต้องมีทีมโปรมาจีบมึงแน่”

ภาคินได้แต่ยิ้มบาง ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาเองก็เริ่มรู้สึกได้ว่า ชีวิตกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิด จากเดิมที่เคยเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาที่เล่นเกมเก่ง ตอนนี้กลับเริ่มมีคนรู้จักมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ในมหาวิทยาลัยเอง ก็เริ่มมีคนจำชื่อ KhinZ ได้แล้ว

คืนนั้นหลังกลับถึงบ้าน ภาคินเปิดคอมตามปกติ ก่อนจะเห็นข้อความแจ้งเตือนจาก RavenStorm เด้งขึ้นมาทันทีว่า “คืนนี้มี Scrim กับทีมใหญ่นะ เตรียมตัวหน่อย เพราะทีมนี้ติด Top 8 ระดับมหาวิทยาลัยประเทศเมื่อปีที่แล้ว”

ภาคินอ่านข้อความนั้นเงียบ ๆ ก่อนตอบกลับไปสั้น ๆ ว่า “โอเคครับ”

เมื่อเข้าห้อง Discord เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศต่างจากปกติ เพราะสมาชิกในทีมทุกคนดูจริงจังกว่าทุกครั้ง ไม่มีเสียงหยอกล้อ ไม่มีเสียงหัวเราะ มีเพียงการเปิดรีเพลย์ดูแผนการเล่นของทีมคู่แข่ง พร้อมคุยกันเรื่องจังหวะเดินเกมและการดราฟฮีโร่อย่างละเอียด

“ทีมนี้เล่นเร็วมาก” RavenStorm พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “ถ้าพลาดช่วงต้นเกมนิดเดียว เขาจะกดเรายาวทันที เพราะงั้นเกมนี้ห้ามหลุดเด็ดขาด โดยเฉพาะตำแหน่งแครี่ เพราะอีกฝ่ายชอบเล่นแผนล้วงหลัง”

ภาคินพยักหน้าช้า ๆ ก่อนตอบกลับว่า “เข้าใจครับ”

แม้จะพูดสั้น ๆ แต่ในใจของเขากลับสงบนิ่งอย่างประหลาด เพราะหลังจากผ่านสนามรบใน Realm of Victory มาแล้ว การแข่งขันเกมแบบนี้แทบไม่ทำให้เขารู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับบรรยากาศการวางแผน การสื่อสาร และการต่อสู้เป็นทีมเสียมากกว่า

เกมเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว และตั้งแต่วินาทีแรก ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เพราะการเดินเกมแทบไม่มีช่องโหว่เลยแม้แต่น้อย ทั้งการแย่งวิสัยทัศน์ การเวดป่า และการกดดันเลน ทำให้ทีมของภาคินเริ่มเสียเปรียบเล็กน้อยตั้งแต่ต้นเกม

“ระวังมังกร เขาจะบังคับไฟต์” ภาคินพูดขึ้นระหว่างเคลียร์ครีป แม้ในแมพจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม

“แน่ใจเหรอ” หนึ่งในเพื่อนร่วมทีมถามกลับทันที

“อืม เขากำลังล่อเราอยู่” ภาคินตอบเรียบ ๆ

ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็เริ่มเปิดมังกรจริง ๆ พร้อมซ่อนผู้เล่นสองคนไว้ในพุ่มเพื่อดักทีมของภาคิน แต่เพราะภาคินเตือนก่อน ทุกคนจึงไม่พุ่งเข้าไปมั่ว ๆ และเลือกตั้งรับแทน จนอีกฝ่ายเริ่มเสียจังหวะ ก่อนที่ RavenStorm จะฉวยโอกาสเปิดไฟต์สวนกลับทันที

“ตอนนี้!” ภาคินตะโกนขึ้น พร้อมพุ่งเข้าไปยิงแนวหลังของศัตรูอย่างแม่นยำ

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนพลังงานของไวโอเรลพุ่งทะลุทีมไฟต์อย่างต่อเนื่อง ทุกจังหวะการยิงแม่นยำจนฝ่ายตรงข้ามแทบไม่มีโอกาสตอบโต้ และเพียงไม่กี่วินาที ทีมของภาคินก็พลิกไฟต์กลับมาได้อย่างสวยงาม

“Triple Kill!”

เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมกับความเงียบใน Discord ชั่วขณะ ก่อนที่หนึ่งในสมาชิกทีมจะหลุดอุทานออกมาว่า “โคตรบ้า…”

RavenStorm หัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมคนถึงพูดกันว่า KhinZ เหมือนสัตว์ประหลาด”

ภาคินได้แต่ยิ้มจาง ๆ ขณะสายตายังคงจับอยู่ที่หน้าจอ เพราะสำหรับเขา จังหวะเมื่อครู่นั้นไม่ได้ยากเลยแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกับการต่อสู้จริงที่เคยผ่านมา ซึ่งในสนามรบจริง ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวหมายถึงความตายทันที

หลังจบเกม ทีมของพวกเขาชนะไปอย่างสูสี และทันทีที่ออกจากห้องแข่ง RavenStorm ก็พูดขึ้นทันทีว่า “อีกฝ่ายส่งข้อความมาถามฉันแล้ว ว่านายเคยแข่งรายการไหนมาก่อน เพราะเขาไม่เชื่อว่านายเป็นแค่ผู้เล่นมหาวิทยาลัยธรรมดา”

“แล้วพี่ตอบว่าไง” ภาคินถามกลับพร้อมหัวเราะเบา ๆ

“ฉันบอกไปว่า นายเป็นอัจฉริยะ” RavenStorm ตอบทันทีแบบไม่ลังเล

ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เวอร์ไปแล้วครับ”

“ไม่เวอร์เลย” RavenStorm พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คนที่มีปฏิกิริยาแบบนายอาจหาได้ไม่ยาก แต่คนที่อ่านเกมทั้งเกมออกพร้อมกันแบบนี้ ฉันแทบไม่เคยเห็นมาก่อน ต่อให้เป็นผู้เล่นระดับโปรหลายคนก็เถอะ”

คำพูดนั้นทำให้ภาคินเงียบไปชั่วครู่ เพราะเขารู้ดี ว่าความสามารถเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากพรสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากประสบการณ์จริงในอีกโลกหนึ่ง โลกที่เขาเคยต้องสั่งการทหาร เคยต้องวิเคราะห์สนามรบ และเคยต้องตัดสินใจเพื่อความเป็นความตายของผู้คนมากมาย

คืนนั้นหลังซ้อมเสร็จ ภาคินนั่งเงียบอยู่หน้าคอม เขามองไอคอนเกม Realm of Victory บนหน้าจออยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วหลับตาช้า ๆ

บางครั้งเขาก็ยังสงสัย ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หรือทั้งหมดอาจเป็นเพียงความฝันจากอุบัติเหตุไฟฟ้าช็อตในวันนั้น

แต่ทุกครั้งที่เขาจับเมาส์ ทุกครั้งที่เข้าสู่สนามแข่ง และทุกครั้งที่อ่านจังหวะการต่อสู้ได้ราวกับเห็นอนาคต เขาก็รู้ทันทีว่า… สิ่งที่เขาได้รับกลับมาจาก Realm of Victory นั้น เป็นของจริงแน่นอน

และดูเหมือนว่า โลกเดิมของเขา ก็กำลังเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เช่นกัน…