ใบบัวยืนอยู่ตรงหน้าเขาเขามองด้วยความสงสัยว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงได้วิ่งมาหาเขาแบบนี้ ใบบัวเหนื่อยมากเธอหยุด เพื่อพักหายใจสักพัก เมื่อลมหายใจกลับมาปกติเธอจึงหันไปมองเขา
“เอ่อคือเื่วันนั้นใบบัวอยากขอบคุณ”
เขามองเธอแล้วคิดว่าไม่เห็นจะมีอะไรเลย
“ไม่เป็ไร”
เขาทำท่าจะเดินออกไปใบบัวจึงเดินมาตัดหน้าเขาไว้
“ฉันอยากขอบคุณอยากเลี้ยงข้าวเป็การตอบแทนค่ะ”
ใบบัวพูดออกไปสีหน้าของเธอดูจะตั้งใจมาก ถ้าเธอได้ยินคำปฏิเสธเธอจะร้องไห้ให้ดู
“เอ่อ..”
“นะคะนะคะ ฉันขอร้อง ไม่งั้นฉันคงไม่สบายใจค่ะ”
ใบบัวทำน้ำเสียงอ้อนวอนแววตาของเธอรออย่างมีความหมาย
“ถ้างั้น”
“ถ้างั้นใบบัวจะเลี้ยงข้าวคุณนะคะแล้วก็ไม่ทราบว่าคุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ พอดีจะได้เลี้ยงข้าวถูกค่ะ”
เธอคิดว่าเธอจะไม่ยอมพลาดถามคำถามนี้เด็ดขาดเพราะถ้าไม่ถามเธอต้องเสียเวลานั่งรอเขาหลายวันเชียวล่ะ กว่าจะได้เจอ
เขาไม่รู้จะปฏิเสธยังไงกับเด็กคนนี้แล้วเขาคิดว่าคงไม่มีอะไรมาก
“อยู่คอนโดตรงนี้”
เขาชี้ไปที่ตึกซึ่งเป็ที่เดียวกับที่ภูผาอยู่ ใบบัวดีใจมาก
“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอคะ”
เขาไม่อยากตอบแต่เห็นสีหน้าของเธอแล้วจึงตอบกลับไป
“พัตเตอร์ครับ”
“ค่ะคุณพัตเตอร์”
ใบบัวเขินจนทำให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นได้ชัดและตอนนี้พัตเตอร์ก็ดูเหมือนจะรีบมาก ใบบัวรู้ว่าเขารีบ
“คุณพัตเตอร์ไปทำงานเถอะค่ะไม่กวนแล้ว ไว้เจอกันนะคะ”
ใบบัวก้มหัวให้เล็กน้อยส่วนเขาก้มหัวให้กลับ
“ตั้งใจทำงานนะคะ”
เธอพูดแล้วโบกมือลาเขาการกระทำแบบนี้ มันทำให้พัตเตอร์ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้างเขาเดินออกมาแล้วหันไปมองเธออีกครั้ง
“ครับ”
เขาพูดแล้วเดินจากไปตอนนี้ก็ไกลจากใบบัวมากแล้ว เธอเห็นเขาขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว ส่วนเธอเมื่อรู้ว่าเขาชื่ออะไรอยู่ที่ไหนหัวใจก็เบิกบานมาก จนอยากจะบอกใครสักคน ใช่แล้วภูผาเธอดีใจมากจึงรีบวิ่งไปหาเขา เขายังอยู่ที่เดิม
เมื่อวิ่งมาถึงเธอก็เหนื่อยหอบอีกครั้ง ภูผานั่งท่าทางสบายๆ เขาดูจะหลับไปแล้ว
“วิ่งอยู่นั่นล่ะไม่เหนื่อยบ้างหรือไง”
“ก็เหนื่อยสิแต่ฉันรู้สึกมีความสุขมากกว่า ภูผา ฉันรู้จักชื่อเขาแล้วนะ แล้วก็ที่อยู่เขาด้วยเขาอยู่ที่เดียวกับนายด้วยล่ะ ต่อไปนี้นายต้องช่วยฉันนะ”
“ช่วยด้วยเหรอ”
“ใช่นะนะภูผา นายคนเดียวเท่านั้นที่ช่วยฉันได้”
“ช่วยอะไร”
“พาฉันไปเลี้ยงข้าวเขา”
“เลี้ยงข้าว?”
“ใช่เลี้ยงข้าว ฉันขอเบอร์นายหน่อย?”
“ขอเบอร์?”
“ใช่ขอเบอร์ เอาเบอร์มา”
ภูผาสงสัยแต่เขาี้เีถาม จึงให้ไป แล้วดูสิว่าใบบัวจะโทรหาเขาด้วยเื่อะไร
เช้าวันรุ่งขึ้นใบบัวเดินมาที่คอนโดภูผา เธอมองดูค่อนข้างจะหรูหรามากทีเดียวระหว่างเดินทางเข้ามาก็มีต้นไม้เรียงรายสวยงามดูร่มรื่น มีลานน้ำพุสวยๆ พอมาถึงล็อบบี้โซฟานั่งก็ดูอ่อนนุ่มจนน่านอน เธอคิดในใจว่า เหมือนโรงแรมมากเลยแฮะ รปภ.สอบถามเธอเื่การเข้าพบเ้าของห้องเธอจึงโทรหาภูผา ภูผาบอกห้องและจะลงมารับเธอ แต่เธอปฏิเสธเพราะเธอ้าแค่เข้ามาที่คอนโดได้ เพื่อจะได้เลี้ยงข้าวพัตเตอร์หนุ่มหล่อผู้ช่วยชีวิตเธอวันนั้น
เธอมองไปรอบๆอย่างรอคอยจนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินลงมา เธอมองดูแล้วคล้ายๆคนรู้จัก แต่เมื่อเดินมาใกล้มากขึ้นจึงรู้ว่าเป็ภูผานั่นเอง
“นายลงมาทำไมภูผาฉันบอกแล้วไง ไม่ต้องลงมา”
“ทำไมกลัวนายพัตเตอร์สุดหล่อเข้าใจผิดหรือไง”
“ใช่เอ้ยไม่ใช่ ฉันเห็นว่าไม่มีอะไร จึงไม่อยากกวนนายให้ลงมา”
เขาสังเกตเห็นปิ่นโตในมือของใบบัวเข้าก็ทำท่าทางใ
“นี่เธออย่าบอกที่จะเลี้ยงข้าวนายพัตเตอร์ คือ การให้ปิ่นโตเขา ไปกินข้าวที่ทำงานน่ะ”
“ก็ใช่น่ะสินายรู้ไหม ฉันตื่นมาั้แ่เช้าเลยนะ เพื่อที่จะทำกับข้าวให้เขากินทุกวัน”
“ทุกวัน?”
“ใช่ทุกวัน”
“เธอไม่จำเป็ต้องทำขนาดนี้ไหม”
“จำเป็สิถ้าไม่มีเขา ฉันคงไม่ได้มายืนต่อหน้านายแบบนี้หรอกนะ ชิ”
3K
